Uzasadnienie
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 11 września 2003 roku, sygn. II SA/Lu 191/02, oddalono skargę G. S. i K. S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2002 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego.
W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne. Organ I instancji, tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ustalił, że w październiku 2001 r., G. S. wykonała, bez wymaganego prawem zgłoszenia, ogrodzenie działki od strony drogi gminnej, składające się z 11 słupków zabetonowanych w gruncie, na długości 33,60 m. Uzasadnia to, w ocenie organu I instancji, wydanie decyzji, podjętej w dniu [...] grudnia 2001 r., nakazującej rozbiórkę wybudowanego ogrodzenia, na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /Dz. U z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm./. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., po rozpoznaniu odwołania G. S. i K. S., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając poczynione w sprawie ustalenia oraz przyjętą podstawę prawną rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa. W szczególności, zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu, że budowa ogrodzenia od strony lokalnej drogi dojazdowej do pól, podlegała obowiązkowi zgłoszenia o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego. Droga bowiem, od strony której skarżący rozpoczęli budowę ogrodzenia, jest wykazana na mapie jako odrębna działka (droga) oznaczona nr [...] i służy obsłudze pól, jako lokalna droga dojazdowa do gruntów. Podnoszony przez skarżących zarzut, że przedmiotowa droga nie jest drogą publiczną, w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, nie zwalnia inwestora od obowiązku zgłoszenia, gdyż przepis art. 30 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, nie uzależnia takiego obowiązku od kategorii drogi, mówi natomiast o drogach, placach i innych miejscach publicznych. Dlatego też, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa a wniesioną skargę należało oddalić.
Powyższy wyrok z dnia 11 września 2003 roku został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez G. S. i K. S., na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 poz. 1271 ze zm./.
Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 30 ust. 1 pkt. 3 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawa budowlanego w związku z art. 2 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, polegającego na uznaniu, że droga lokalna, nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, stanowi "inne miejsce publiczne". Na tej podstawie wnoszący skargę kasacyjną domagali się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenia decyzji organów nadzoru budowlanego, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że skarga kasacyjna oparta jest na zarzucie naruszenia prawa materialnego, a to oznacza, że nie podważa ona ustaleń faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku a więc także ustalenia, że droga, od strony której skarżący rozpoczęli budowę ogrodzenia, jest wykazana na mapie jako odrębna działka (droga) oznaczona nr. [...] i służy obsłudze pól, jako lokalna droga dojazdowa do gruntów.
Podlega zatem rozważeniu, czy tego rodzaju droga (służąca obsłudze pól, jako lokalna droga dojazdowa do gruntów) stanowi "miejsce publiczne" w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, do czego w istocie sprowadzają się zarzuty skargi kasacyjnej. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. Wprawdzie trafnie wykazuje skarga kasacyjna, że o tym czy droga na charakter publiczny decydują wyłącznie przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, jednakże nie w tym tkwi istota zagadnienia.
Powołany przepis, jak wynika to wprost z jego treści, wymienia obok dróg także "inne miejsca publiczne". Prawidłowa zatem wykładnia powołanej normy prawnej (art. 30 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego), może i powinna prowadzić do wniosku, że także droga nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, stanowi "inne miejsce publiczne". Jeżeli bowiem do istniejącej drogi (drogi wewnętrznej czy dojazdowej do pół, które nie są drogami publicznymi), ma dostęp nieograniczona ilość osób, które korzystają z tej drogi, to nie sposób przyjąć, że droga ta nie stanowi miejsca publicznego. Przemawia za tym również ratio legis omawianego przepisu, który wymaga zgłoszenia budowy ogrodzenia właśnie od strony miejsc publicznych.
Taka też wykładnia przyjmowana jest w orzecznictwie sądowo administracyjnym. Przykładowo teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2002 r IV SA 2386/99, nie publ., ma następujące brzmienie: "Jeżeli droga nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, to i tak stanowi "inne miejsce publiczne", o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane". Dlatego też nietrafne są wywody kasacji, które zmierzają do wykazania, że droga lokalna, nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, nie stanowi innego miejsca publicznego, w czym zresztą wnoszący skargę kasacyjną upatrują naruszenia prawa materialnego art. 30 ust. 1 pkt. 3 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawa budowlanego w związku z art. 2 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W konsekwencji należy dojść do wniosku, że Sąd nie dopuścił się naruszenia powołanych przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w kasacji zarzuty okazały się nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1270, orzekł jak w sentencji.