Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 maja 2003 r. II SA 3223/02 i II SA 3381/02 oddalił skargę Tadeusza R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 7 stycznia 2002 r. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oraz na postanowienie tego Ministra z dnia 19 sierpnia 2002 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia rozstrzygnięcia powyższej decyzji.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Dyrektor Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego, decyzją z dnia 12 października 2001 r. (...), wydaną na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2, art. 79 ust. 4 w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1070 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ oraz na podstawie par. 137 ust. 1 i ust. 2 w związku z par. 163 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38/ wypowiedział Tadeuszowi R. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu decyzji podano, iż zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu /Dz.U. nr 27 poz. 298/ oraz decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 23 z dnia 25 stycznia 2000 r. w sprawie likwidacji (...) Jednostek Wojskowych MSWiA, jednostki wojskowe podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji ulegają likwidacji w terminie do dnia 31 grudnia 2001 r.
Nie istnieje zatem możliwość dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej przez Tadeusza R. na jakimkolwiek stanowisku służbowym w tych jednostkach wojskowych.
Ponadto stwierdzono, że termin wypowiedzenia biegnie przez okres 9 miesięcy i liczony jest od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doręczono niniejsze wypowiedzenie stosunku służbowego. Tadeusz R. zostanie zwolniony z zawodowej służby wojskowej w ostatnim dniu tego okresu. Okres wypowiedzenia stosunku służbowego może zostać skrócony w trybie art. 79 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Z adnotacji zaś na tej decyzji dokonanej przez Dowódcę - Likwidatora JW MSWiA wynika, że termin wypowiedzenia biegnie od dnia 1 listopada 2001 r. do dnia 31 lipca 2002 r.
Na skutek odwołania zainteresowanego, sprawę rozpoznawał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia 7 stycznia 2002 r. powyższą decyzję utrzymał w mocy nie znajdując podstaw do jej zmiany.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego terminu wypowiedzenia wskazano, że z uwagi na fakt doręczenia wypowiedzenia w dniu 2 listopada 2001 r. bieg 9-miesięcznego ustawowego wypowiedzenia rozpoczął się w dniu 1 grudnia 2001 r.
Jednocześnie podkreślono, że zaskarżone wypowiedzenie zawierało wszystkie formalne elementy aktu, o których mowa w art. 107 par. 1 Kpa i zostało wydane zgodnie z przysługującymi kompetencjami.
W dniu 24 stycznia 2002 r. Tadeusz R. powołując się na art. 111 par. 1 Kpa, wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 stycznia 2002 r. zarzucając, iż w uzasadnieniu faktycznym tej decyzji nie ustosunkowano się do stawianych faktów, a natychmiastowe doręczenie mu wypowiedzenia było formą kary, gdyż pozostałej grupie żołnierzy doręczono je w terminie późniejszym.
Dopatrując się złej woli w postępowaniu Dowódcy - Likwidatora (...) Jednostek Wojskowych MSWiA poprzez odmienne potraktowanie jego osoby w stosunku do pozostałych żołnierzy przy wręczaniu wypowiedzenia, zażądał wyjaśnienia powodu takiego działania. Ponadto przedmiotowej decyzji zarzucił nie spełnienie wymogów określonych w art. 107 par. 3 Kpa.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2002 r. (...) odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że zaskarżona decyzja zawiera pełne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy - utrzymuje w mocy wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonane żołnierzowi przez organ wojskowy. W ocenie organu jest ono jasne, zwięzłe i nie wymaga jakichkolwiek dopowiedzeń, bądź sprostowań.
Podkreślono, iż Dowódca - Likwidator JW kierując się potrzebami służby, miał prawo i obowiązek wręczyć zainteresowanemu wypowiedzenie, kiedy sam uzna za najbardziej stosowne.
Ponieważ T. R. nie był wykorzystywany i przewidywany do realizacji zadań w końcowym procesie likwidacji JW, to nie istniała potrzeba wręczenia mu wypowiedzenia jako ostatniemu razem z Grupą Likwidacyjną JW, której żołnierze otrzymali wypowiedzenie jako ostatni w listopadzie 2001 r., a więc w tym samym czasie co zainteresowany.
Ponadto uznano, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 par. 3 Kpa.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, której przedmiotem skarżący uczynił zarówno decyzję o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jak i postanowienie odmawiające uzupełnienia rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie:
- art. 107 p 1 i 2 Kpa z uwagi na brak wszystkich składników formalnych, które powinna zawierać decyzja administracyjna w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego,
- art. 79 ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ w zw. z par. 137 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./ z uwagi na błędne określenie daty, od której biegnie okres wypowiedzenia oraz daty zwolnienia ze służby w decyzji wydanej przez organ I i II instancji,
- art. 79 ust. 4 powołanej wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez ustalenie ośmiomiesięcznego okresu wypowiedzenia,
- art. 225 par. 1 Kpa z uwagi na narażenie skarżącego na uszczerbek poprzez doręczenie mu decyzji z dnia 12 października 2001 r. w terminie innym niż pozostałym żołnierzom, jako karę za złożenie skargi do NSA,
- art. 156 par. 1 Kpa, gdyż Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji na mocy art. 4 Rady Ministrów oraz zmianie niektórych ustaw /Dz.U. 2002 nr 154 poz. 1800/ nie przysługują uprawnienia wynikające z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./.
Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i przyznanie mu od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w decyzji organu I instancji błędnie stwierdzono, iż termin wypowiedzenia biegnie od 1 listopada 2001 r. do 31 lipca 2002 r., gdy faktycznie termin ten powinien rozpocząć swój bieg z dniem 1 grudnia 2001 r. i kończyć się po upływie 9 miesięcy tj. 31 sierpnia 2002 r.
Mimo błędnego podania początkowego i końcowego biegu terminu wypowiedzenia, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a w uzasadnieniu stwierdził, że faktycznie wypowiedzenie rozpoczyna swój bieg z dniem 1 grudnia 2001 r., lecz jako dzień zwolnienia wskazał datę 31 lipca 2002 r.
Skarżący zarzucił, iż mimo, że wskazana w uzasadnieniu organu II instancji data 31 lipca 2002 r. stanowiła naruszenie art. 79 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przewidującego 9-miesięczny okres wypowiedzenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiając uzupełnienia rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, tego faktu nie uwzględnił.
Zdaniem skarżącego, doręczenie mu decyzji o wypowiedzeniu z dnia 12 października 2001 r. w dniu 19 października 2001 r. było krzywdzące, gdyż pozostałym żołnierzom decyzje o wypowiedzeniu doręczono 3 lub 4 grudnia 2001 r.
W konsekwencji skarżący stwierdził, iż skoro w żadnej z decyzji wydanych w niniejszej sprawie nie została prawidłowo określona data zwolnienia ze służby, to decyzje te winny być uchylone.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi na decyzję z dnia 7 stycznia 2002 r. (...) oraz na postanowienie z dnia 19 sierpnia 2002 r. (...).
Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Decyzja w przedmiocie wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej została podjęta na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2, art. 79 ust. 4 w związku z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./.
Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ wojskowy może wypowiedzieć żołnierzowi zawodowemu stosunek służbowy, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz pełni zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
W przedmiotowej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości wykazano, iż przesłanki określone w cyt. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych zostały spełnione.
Jako nietrafne Sąd ocenił zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 79 ust. 4 i 5 powołanej ustawy. Stosownie do wskazanego przepisu, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku określonym w art. 78 ust. 2 następuje w ostatnim dniu 9-miesięcznego okresu wypowiedzenia, przy czym termin ten biegnie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji prawidłowo wyjaśniono bieg terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Natomiast dopisany w tej decyzji przez Dowódcę - Likwidatora JW MSWiA termin wypowiedzenia był błędny.
Potwierdzenie przez skarżącego otrzymania decyzji spowodowało, że stosownie do art. 79 ust. 4 i 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych początkową datą od której biegł okres wypowiedzenia był 1 grudnia 2001 r., natomiast końcową datą dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia był 31 sierpnia 2002 r. i z tą datą żołnierz został zwolniony z zawodowej służby wojskowej.
Jako chybiony Sąd ocenił również zarzut skarżącego naruszenia art. 107 par. 1 i 2 Kpa m.in. przez brak prawidłowego określenia terminu biegu wypowiedzenia.
Przepis rangi ustawowej art. 79 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 30 czerwca 107o r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie nakazuje zamieszczania w treści decyzji początkowej daty okresu wypowiedzenia.
Zamieszczenie tej daty w decyzji wynika z par. 137 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./, które jest aktem wykonawczym do ustawy.
Stosownie do art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenie jest aktem normatywnym, który jest stanowiony na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania.
Naruszenie przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie zawartego w niej upoważnienia nie może być uznane za istotne mające wpływ na wynik sprawy. A tylko takie naruszenie przepisów prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji - art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Taka sytuacja zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Jako nietrafne Sąd również uznał powołanie się przez skarżącego na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002 r. OSA 9/01 wydany w składzie siedmiu sędziów, gdyż dotyczy on decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez organ wojskowy, podjętej na podstawie art. 74 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a nie wypowiedzenia stosunku służbowego mającego miejsce w przedmiotowej sprawie.
Jako nieuzasadniony Sąd ocenił zarzut, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji oraz postanowienia odmawiającego uzupełnienia rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.
Na mocy art. 144 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu /Dz.U. nr 27 poz. 298 ze zm./ oraz decyzji nr 23 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 stycznia 2000 r. w sprawie likwidacji (...) Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, jednostki wojskowe podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych podlegały likwidacji do dnia 3l grudnia 2001 r.
Konsekwencją takiej regulacji prawnej było wykreślenie z poszczególnych aktów prawnych przepisów przyznających Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji określone uprawnienia w stosunku do likwidowanych jednostek.
W związku z powyższym na podstawie art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 154 poz. 1800/ z dniem 1 stycznia 2002 r. wykreślony został przepis art. 108 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który to przepis dotychczas stanowił podstawę prawną wykonywania w stosunku do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w podporządkowanych mu jednostkach oraz do kandydatów na żołnierzy zawodowych kształconych w nadzorowanych przez niego szkołach, uprawnień Ministra Obrony Narodowej przewidzianych w ustawie. Ustawodawca odbierając Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji uprawnienia w stosunku do likwidowanych jednostek, nie ustanowił jednocześnie przepisu wyraźnie przenoszącego uprawnienia na inny organ - Ministra Obrony Narodowej.
W art. 146 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu zawarto regulację prawną stanowiącą, iż żołnierze zawodowi pozostający do dnia 31 grudnia 2001 r. w stosunku służby wojskowej, którzy zgodnie z art. 146 ust. 1 przechodzą do dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych mogą przejść do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej za jego zgodą.
Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, iż intencją ustawodawcy było to, aby Minister Obrony Narodowej wykonywał przyznane mu ustawowo uprawnienia w stosunku do żołnierzy likwidowanych jednostek ale jedynie tych, którzy przeszli do jego dyspozycji za jego zgodą. Jest to uregulowanie o charakterze szczególnym. Brak jest podstaw do twierdzenia, iż to na Ministra Obrony Narodowej w sposób dorozumiany przeszły uprawnienia przysługujące dotychczas Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Zgodnie z art. 146 ust. 3 ustawy o Biurze Ochrony Rządu, Minister Spraw Wewnętrznych został zobowiązany do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierzy, którzy w terminie do dnia 31grudnia 2001 r. nie przeszli do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej. Przepis ten jest przepisem szczególnym w odniesieniu do wyrażonej w art. 74 ustawy z dnia 30 czerwca 1070 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zasady, że z zawodowej służby wojskowej zwalnia żołnierzy zawodowych Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy. Ta regulacja prawna kompetencji oznacza, że skoro Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji został szczególnie uprawniony do wydawania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego żołnierzom likwidowanych jednostek, to jednocześnie wyłączone zostały w tym zakresie kompetencje Ministra Obrony Narodowej. W związku z tym Sąd uznał, że do wydania zaskarżonej decyzji i zaskarżonego postanowienia, właściwy był Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako kontynuator wcześniej podjętych działań.
Sąd stwierdził również, że zarzuty podniesione w stosunku do postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 sierpnia 2002 r. dotyczące przede wszystkim określenia dat biegu wypowiedzenia nie zasługiwały na uwzględnienie, a argumenty uzasadniające takie stwierdzenie wskazano oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji o wypowiedzeniu.
Od wyroku tego skargę kasacyjną, na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ wniósł Tadeusz R. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności:
a/ nie zastosowanie art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 154 z 2001 roku poz. 1800/ wyrażające się w uznaniu, że Minister Spraw Wewnętrznych w dacie 7 stycznia 2002 roku był organem właściwym do wydania decyzji nr 15-19-2002 w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej Tadeuszowi R. pomimo, że na mocy powołanego przepisu uchylony został z dniem 1 stycznia 2002 roku art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ powierzający Ministrowi Spraw Wewnętrznych kompetencje w omawianym zakresie w miejsce Ministra Obrony Narodowej;
b/ art. 79 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ w zw. z par. 137 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 7 z 1997 roku poz. 38 ze zm./ poprzez nie wskazanie prawidłowej daty zakończenia biegu 9-ciomiesięcznego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego.
Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 107 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 7 stycznia 2002 roku nr 15-19-2002 w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zawiera prawidłowo wskazaną podstawę prawną, pomimo powołania w niej nie obowiązującego już przepisu art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./.
Wskazując na powyższą podstawę na zasadzie art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że ustawa z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 154 poz. 1800/ w art. 4 pkt 4 uchyliła z dniem 1 stycznia 2002 r. normę art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ powierzającą Ministrowi Spraw Wewnętrznych kompetencje Ministra Obrony Narodowej przewidziane w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w stosunku do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji jednostkach wojskowych oraz do kandydatów na żołnierzy zawodowych kształconych w nadzorowanych przez niego szkołach. W konsekwencji opisanej powyżej regulacji ustawowej po dniu 1 stycznia 2002 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie posiadał kompetencji, nie był władny do wydania decyzji (...), nade wszystko zaś nie mógł powoływać się na nie istniejącą normę prawną jako podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia.
Powyższe naruszenie prawa - wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości i bez podstawy prawnej skutkuje, zdaniem skarżącego, nieważnością omawianej decyzji.
Ponadto wskazano, że Sąd niesłusznie odmawia skarżącemu racji, o ile powołuje się on na wyrok NSA z dnia 18 lutego 2002 roku /OSA 9/01/ wydany w składzie siedmiu sędziów, gdyż dotyczyć miał odmiennej sytuacji /decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego/ niż ta w jakiej znalazł się skarżący. Decyzja o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia i przeniesieniu do rezerwy wydana została przecież i w wypadku skarżącego w dniu 8 marca 2002 roku /Nr 101/Kadr/, lecz ta ma jedynie walor czynności materialno-technicznej podejmowanej w celach ewidencyjnych i nie podlega kontroli sądowej /vide powołany wyrok NSA/.
W powołanym rozstrzygnięciu NSA w sprawie OSA 9/01 stwierdzono: "W konkluzji należy zatem przyjąć, że w decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy należy nie tylko określić termin /okres/ wypowiedzenia i początkowy jego bieg, lecz także wskazać ostatni dzień tego terminu /okresu/ jako datę zwolnienia ze służby, rozwiązania stosunku służbowego /art. 79 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./". Decyzja o zwolnieniu ze służby ma charakter deklaratoryjny, wykonawczy w stosunku do decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, a w konsekwencji - konstytutywna decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego winna w sposób precyzyjny i prawidłowy określać termin /okres/ wypowiedzenia, początkowy bieg, jak też wskazać ostatni dzień tego terminu, czego w sposób oczywisty zaniedbano przy wydaniu decyzji dotyczących Tadeusza R. naruszając przepisy prawa.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o odrzucenie skargi kasacyjnej, jako złożonej w uchybieniem terminu. Skarga bowiem została wniesiona w trybie art. 101 ustawy Przepisy wprowadzające..., zgodnie z którymi w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do 31 marca 2004 r. wnieść skargę kasacyjną. Zaskarżony wyrok NSA został doręczony skarżącemu w dniu 28 lipca 2003 r., a więc w momencie składania skargi kasacyjnej upłynął już 6-miesięczny termin do złożenia skargi kasacyjnej.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutu zgłoszonego przez organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, a dotyczącego uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej określonego w powołanym przepisie art. 10 ustawy - Przepisy wprowadzające....
Przepis ten zamieszczony jest w rozdziale 3 ww. ustawy zawierającym przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe. Wszedł on w życie, stosownie do art. 106 ww. ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. i na ten dzień muszą zachodzić przesłanki przewidziane w art. 101. Jeżeli więc w dniu 1 stycznia 2004 r. nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej, który stosownie do art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ wynosił 6 miesięcy od doręczenia orzeczenia. W niniejszej sprawie kwestionowany wyrok został doręczony w dniu 28 lipca 2003 r., a więc w dniu 1 stycznia 2004 r. nie upłynął jeszcze termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej i do dnia 31 marca 2004 r. istniała możliwość złożenia skargi kasacyjnej. Skarga ta została wniesiona w dniu 30 marca 2004 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu i podlega rozpoznaniu.
Zgodnie z art. 183 par. 1 ww. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jedynie z urzędu bierze pod uwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.
Najdalej idącym zarzutem jest zarzut naruszenia prawa materialnego, którego to naruszenie doprowadziło do uznania przez Sąd za prawidłową decyzję wydaną przez niewłaściwy organ. Zarzut ten nie jest zasadny. Bezsporne jest, iż do dnia 3l grudnia 2001 r. uległy likwidacji (...) Jednostki Wojskowe Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Konsekwencją tych rozwiązań była utrata mocy, z dniem 1 stycznia 2002 r. przepisu art. 108 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./, zgodnie z którym uprawnienia Ministra Obrony Narodowej przewidziane w ustawie przysługiwały Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w stosunku do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w podporządkowanych mu jednostkach oraz do kandydatów na żołnierzy zawodowych kształconych w nadzorowanych przez niego szkołach.
Skoro z dniem 1 stycznia 2002 roku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie ma jednostek wojskowych mu podporządkowanych, to również nie ma żołnierzy zawodowych pełniących służbę w tych jednostkach. W związku z tym, co zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, przepis wskazanego art. 108 nie mógł zostać powołany przez organ jako jedna z podstaw wydanej decyzji w dniu 7 stycznia 2002 r. Jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych posiadał bowiem kompetencje do wydania kwestionowanej decyzji w stosunku do skarżącego, wynikające z przepisów ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu /Dz.U. nr 27 poz. 298/. Ustawa ta zawiera przepisy dotyczące likwidacji jednostek wojskowych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a przepisy te, co zasadnie podniósł Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, są przepisami o charakterze szczególnym.
Sam fakt likwidacji jednostki wojskowej, w której pełnił służbę skarżący, nie oznaczał, że nie pozostawał on nadal do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wynika to wprost z art. 146 ust. 1 i 2 ww. ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Skarżący nie przeszedł bowiem do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej i po dniu 3l grudnia 2001 r. pozostawał do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych. Jeżeli zaś skarżący nie przeszedł do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej, to zgodnie z ust. 3 powołanego art. 146 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji posiadał kompetencje do jego zwolnienia i to również już po likwidacji jednostki, co wynika wprost z tego przepisu.
Nie jest również zasadny zarzut dotyczący nie wskazania prawidłowej daty zakończenia biegu 9-miesięcznego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego.
W decyzji z dnia 12 października 2001 r. wypowiadającej stosunek służbowy w sposób jednoznaczny podano, zgodnie z art. 79 ust. 4 i 5 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zarówno okres wypowiedzenia oraz datę od której będzie biegł termin wypowiedzenia. Wprawdzie dane te znalazły się w uzasadnieniu decyzji jednakże ten fakt nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, bowiem uzasadnienie stanowi integralną część decyzji. Dodać przy tym należy, że znajdujący się na decyzji dopisek określający termin rozpoczęcia biegu wypowiedzenia nie stanowi elementu samej decyzji i nie został uczyniony przez organ wypowiadający stosunek służbowy, nie ma więc znaczenia dla oceny prawidłowości samej decyzji.
Zasadnie więc Sąd uznał, że decyzja zawiera niezbędne rozstrzygnięcie dotyczące terminu wypowiedzenia i nie było podstaw do jej uzupełnienia przez organ w trybie art. 111 par. 1 Kpa.
Z tych wszystkich względów stwierdzając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Sąd na zasadzie art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.