Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie – uwzględniając skargę J. D. – wyrokiem z dnia 4 grudnia 2003r. II SA/Lu 460/03 uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] stycznia 2003r. [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] listopada 2002r. [...]
Organ pierwszej instancji odmówił wymeldowania J. D., na wniosek K. D., z mieszkania stron stanowiącego lokal nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w Lublinie, natomiast organ drugiej instancji uchylił tę decyzję i orzekł o wymeldowaniu.
Sąd uznał, że materiał dowodowy sprawy nie został w sposób wyczerpujący, ani zebrany, ani rozpatrzony, a organ odwoławczy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów orzekając co do istoty, podczas gdy okoliczność, czy J. D. dobrowolnie i trwale opuścił dotychczasowe miejsce stałego pobytu bez wymeldowania, jest sporna pomiędzy stronami i wymaga dokładnego wyjaśnienia.
Okoliczności tej bowiem nie dowodzą dwukrotnie przeprowadzone kontrole meldunkowe, które ograniczają się do przedstawienia twierdzeń K. D., ponadto przyjęcie, że J. D. nie zamieszkuje w lokalu od 2000r. pozostaje w sprzeczności z wyrokiem rozwodowym z dnia 27 grudnia 2001r., w którym ustalono tymczasowy sposób korzystania ze wspólnego mieszkania stron, wreszcie z akt nie wynika, aby przesłuchanie osób wezwanych przez organ pierwszej instancji do złożenia zeznań odbyło się z zachowaniem art. 79 k.p.a., tj. z powiadomieniem stron o miejscu i terminie przeprowadzenia tego dowodu.
Sąd uznał w szczególności, że – z uwagi na charakter sprawy – należało przeprowadzić dowód z przesłuchania stron (art. 86 k.p.a.).
W skardze kasacyjnej, wniesionej na podstawie art. 101 Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez adwokata R. R. ustanowionego z urzędu, K. D. zarzuciła, mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. – przez pominięcie, że z okoliczności sprawy wynika brak zamiaru stałego przebywania w lokalu przez J. D. – art. 80 k.p.a. – przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażające się odmową uznania wiarygodności kontroli meldunkowych – oraz art. 86 k.p.a., przez uznanie że "nie przesłuchanie strony w postępowaniu administracyjnym narusza niniejszy przepis".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie można bowiem zasadnie zarzucać sądowi naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jeżeli już przeprowadzający postępowanie dowodowe organ pierwszej instancji, uznał że zebrany materiał nie pozwala na orzeczenie wymeldowania, natomiast organ odwoławczy, który oparł się na wynikach kontroli meldunkowych – najwyraźniej będących rezultatem informacji uzyskanych wyłącznie od K. D. – nie dostrzegł ich sprzeczności z ustaleniami zawartymi w wyroku rozwodowym, ponadto świadkowie zostali przesłuchani bez powiadomienia stron, a dowodu z przesłuchania stron nie przeprowadzono.
Nie można więc utrzymywać, że sąd, albo nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, albo właśnie naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, podczas gdy materiał dowodowy jest niepełny, i zagadnienie, czy J. D. dobrowolnie i trwale opuścił lokal stron – w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) – pozostaje otwarte.
Nie można wreszcie zarzucać naruszenia art. 86 k.p.a., gdyż – w świetle art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) – ten przepis nie znajdował zastosowania w postępowaniu sądowym.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.