Wyrok NSA z 23 marca 2005 r., OSK 484/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. P.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 13 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 2828/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Leszek Włoskiewicz (spr.)
Łukasz Celiński protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1)oddala skargę kasacyjną 2)zasądza na rzecz adw. A. T. kwotę 414 zł (czterysta czternaście) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa

Uzasadnienie

U Z S A D N I E N I E

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 listopada 2003 r. II S.A./Gd 2828/01 oddalił skargę G. P. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego dla Miasta Gdańska z dnia 31 maja 2002 r. [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu.

Sąd uznał, że decyzje te są zgodne z prawem, gdyż przeprowadzone przez organy inspekcji sanitarnej ponowne postępowanie – po uchyleniu poprzednich decyzji wyrokiem z dnia 25 maja 2000 r. II S.A./Gd 1503/98 – wyjaśniło charakter niedosłuchu skarżącego, i nie ma podstaw do zakwestionowania wniosków wynikających z uzupełniających orzeczeń uprawnionych jednostek służby zdrowia.

W sprawie bowiem Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Gdańsku orzeczeniem lekarskim z dnia 3 marca 1997 r. oraz Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni orzeczeniem lekarskim z dnia 29 września 1997 r., orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – uznając, że niedosłuch ucha prawego ma pozazawodowy charakter i jest spowodowany nagłym niedokrwieniem ucha wewnętrznego – po czym orzeczenia te potwierdziły w uzupełniających opiniach z dnia 13 marca 2001 r. i 24 kwietnia 2001 r.

W skardze kasacyjnej – wniesionej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – G. P. zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 1 oraz § 1o ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r., w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 83.65.294 z późn.zm. przez ich niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszenie przepisów postępowania tj. przepisu art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Dz. U. 09.98.1071 tekst jednolity z późn. zmianami oraz
3. naruszenie art. 328 § 2 kpc w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz.U.95.74.368 z późn. zmianami w związku z art. 328 § 2 ustawy z dnia 17.11.1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, Dz.U.43.296 z późn. zmianami

• które to uchybienie miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zawarto wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a także o "powołanie biegłych spoza województwa pomorskiego celem zbadania przyczyn utraty słuchu ucha prawego" oraz "o przesłuchanie skarżącego jako strony... celem złożenia wyjaśnień w trybie art. 106 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano przede wszystkim, że ustalenia faktyczne sprawy są dowolne, gdyż przyjmuje się różne daty nagłego wystąpienia niedosłuchu ucha prawego, i dowolne są ustalenia opinii lekarskich – które zakładają konieczność wystąpienia obustronnego niedosłuchu – należało więc powołać biegłych, sąd zaś nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy i załatwienia jej z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącego, tym samym działał wbrew zasadzie z art. 8 kpa, tj. nie przeprowadził postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie do organów Państwa, i naruszył fundamentalną zasadę państwa prawa wyrażonego w art. 6 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wprawdzie na rozprawie reprezentujący skarżącego pełnomocnik ustanowiony w urzędu cofnął wnioski dowodowe zawarte w skardze kasacyjnej wniesionej przez poprzedniego pełnomocnika, lecz wnioski te ściśle wiążą się z koncepcją zaskarżenia i ilustrują, jak sporządzający skargę odczytał przepisy dotyczące chorób zawodowych przepisy, których naruszenie zarzucał.

W skardze kasacyjnej zarzuca się bowiem – aby ograniczyć się do zarzutu głównego, z którym ściśle wiążą się pozostałe zarzuty – naruszenie § 10 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), podczas gdy ten przepis stanowi wprost, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia organ inspekcji sanitarnej wydaje na podstawie orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania.

Warunkiem zatem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej przez organ inspekcji sanitarnej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwą jednostkę organizacyjną, o jakiej mowa w§ 7 ust.1-3 i § 9 ust.1 powołanego rozporządzenia.

W tej sprawie zaś właściwe jednostki - Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Gdańsku oraz przeprowadzający badania w trybie odwoławczym Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni – orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i podtrzymały swoje orzeczenia uzupełniając tylko ich uzasadnienie.

Nie mogło więc dojść do stwierdzenia choroby zawodowej bez lekarskiego jej rozpoznania, i nie mogło też dojść do lekarskiego rozpoznania choroby zawodowej w drodze opinii biegłych lekarzy, jak utrzymuje się w skardze kasacyjnej, już dlatego, że do rozpoznawania chorób zawodowych wyłącznie właściwe są jednostki organizacyjne, określone w rozporządzeniu.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając zwrot kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, które ponosi Skarb Państwa.