Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu oddalił skargę M. i R. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2000 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2000 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego w zabudowie atrialnej przy ul. [...] w L. i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu tego wyroku podkreślono, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, została uzasadniona obszernie z dokonaniem wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Podzielenie zarzutów skargi oznaczałoby brak możliwości wybudowania żadnego budynku na osiedlu. Zarówno plan zagospodarowania przestrzennego jak i decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczają zabudowę jednorodzinną, a wspomniana decyzja - możliwość nadbudowy domu parterowego, z poddaszem użytkowym.
Do takiej nadbudowy nie jest potrzebna zgoda sąsiada.
Skarga kasacyjna M. i R. B. zarzucając naruszenie:
- prawa materialnego, tj. art. 4 i 5 § 5 Prawa budowlanego, § 12 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
- art. 107 kpa, zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku I przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku ogranicza się do ogólnych stwierdzeń bez dokonania interpretacji Prawa budowlanego. Nie rozważono, że zaskarżona decyzja narusza chronione interesy osób trzecich. Projektowany obiekt pozostaje w sprzeczności z już istniejącym planem realizacyjnym i decyzją o warunkach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczących osiedla.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie ma naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 4, 5 i 35 Prawa budowlanego. Pierwszy z tych przepisów w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz.718) zawiera zasadę, według której każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej przy zachowaniu zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 107, poz.2016). W poprzednim brzmieniu, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej w drodze skargi decyzji, art.4 Prawa budowlanego wymagał projektowania obiektu w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. W tym zakresie zarzuty skargi zawierają stwierdzenia o braku zgodności projektu z planem realizacyjnym osiedla określającym warunki architektoniczne i przewidującym zabudowę parterową. Są to jednak tylko stwierdzenia ogólne bez bliższego sprecyzowania na czym ma polegać brak dostosowania formy architektonicznej. Najważniejsze jest jednak to, że przy wydawaniu pozwolenia na budowę (łącznie z zatwierdzeniem projektu budowlanego) organ administracji był związany decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącą projektowanego przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego. Wynikało to z art.47 nie obowiązującej obecnie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym uchylonej przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717). W aktach sprawy znajduje się decyzja z dnia 21 sierpnia 1995 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca budynku mieszkalnego przy ul. [...] w L., która dopuszcza budowę budynku parterowego ale z możliwością nadbudowy poddasza mieszkalnego "nad bryłą główną budynku". W tej sytuacji, nie można w sposób uzasadniony stwierdzić istnienia naruszenia art.4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia 20 września 2000 r. Naruszenia art. 5 (bez bliższego zresztą sprecyzowania jego ustępów) skarga kasacyjna upatruje w naruszeniu "ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich". Do tego ograniczają się twierdzenia zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, bez wykazania na czym polega to naruszenie interesów. W szczególności nie ma nawet twierdzeń wskazujących jakie konkretnie interesy skarżących zostały naruszone. Tym bardziej nie ma danych pozwalających na określenie, że były to interesy uzasadnione, które podlegają ochronie na podstawie omawianego przepisu.
Art.35 Prawa budowlanego, także w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia 20 września 2000 r., składający się z kilku ustępów i wielu punktów ma bogatą treść, uzależniającą wydanie pozwolenia na budowę od spełnienia szeregu warunków. W takiej sytuacji wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej i w granicach tej skargi (art.183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wymagało określenia w sposób nie budzący wątpliwości na czym polegało naruszenie tego przepisu, i to przez sąd administracyjny, który wydał wyrok 8 grudnia 2003 r. Samo stwierdzenie o wydaniu tego wyroku na podstawie określonego projektu budowlanego (inż.arch. L. B.) nie przesądza jeszcze o naruszeniu art.35 — Prawa budowlanego.
Przepis § 12 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.140 ze zm.) dotyczył szeregu kwestii a między innymi zgody właściciela działki sąsiedniej. Aktualnie cytowane wyżej rozporządzenie już nie obowiązuje, gdyż zostało uchylone rozporządzeniem o takiej samej nazwie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz.690). Na tle § 12 rozporządzenia z 1994 r. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 marca 2001 r. (sygn.akt P 11/2000 - OTK z 2001 r. Nr 2, poz.33) orzekł, że przepis ten w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art.7 ust2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W związku z tym w wyroku wydanym przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r. (OSA 4/01) przyjęto zasadę że o takiej lokalizacji (usytuowaniu) budynku rozstrzyga organ administracji publicznej w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, Uwzględniając powyżej przytoczone zasady, należy stwierdzić, że decyzja z dnia 20 września 2000 r. aprobowana przez rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku została wydana bez naruszenia § 12 powołanego wyżej rozporządzenia mimo braku zgody właściciela działki sąsiedniej. Niezależnie od tego, z treści planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji, w zestawieniu z planem realizacyjnym osiedla, wynikała możliwość sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki, a w takim przypadku zgoda właściciela działki sąsiedniej nie była wymagana.
Na tle sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy stwierdzić, że nie było również naruszenia art.,107 kpa wskazującego jakie elementy powinna zawierać decyzja administracyjna. W szczególności, wspomnianej decyzji z dnia 20 września 2000 r. nie można zarzucić naruszenia art.107 § 3 kpa, skoro, jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, uzasadnienie tej decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymaganiami określonymi w tym przepisie.
Z przytoczonych względów, na podstawie art.184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.