Postanowienie NSA z 17 listopada 2004 r., OSK 523/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Leszka C.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 30 września 2003 r. sygn. akt II SA/Lu 1711/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Zbigniew Rausz
Agnieszka Kwiatkowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Leszka C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 5 listopada 2002 r. (...) w przedmiocie wymiaru kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, wyrokiem z dnia 30.09.2003 r. II SA/Lu 1711/02, oddalił skargę Leszka C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 5.11.2001 r. (...) w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez pozwolenia po drodze wojewódzkiej /podczas kontroli przeprowadzonej przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. stwierdzono, że pojazd należący do Leszka C., z ładunkiem cementu, przekroczył dopuszczalny nacisk osi pojedynczej ponad poziom dopuszczalny/. Sąd stwierdził, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stan faktyczny i prawny został we wszystkich istotnych kwestiach wyjaśniony lege artis, a motywy decyzji obszernie wyjaśnione w uzasadnieniu i decyzje organów obu instancji nie naruszają ani prawa materialnego, ani postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną wniósł Leszek C., reprezentowany przez radcę prawnego, wskazując jako podstawę rażące naruszenie przepisów postępowania bezpośrednio godzące w zasadę praworządności, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, podkreślono, że kontrola pojazdu nie została przeprowadzona prawidłowo, co już było zresztą podważone w całym dotychczasowym postępowaniu i wobec tego jej wyniki nie mogły stanowić podstawy do wymierzenia kary i uznać należy, że postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone wnikliwie i dokładnie i decyzje organów obu instancji naruszają art. 7, 8, 9, 77 par. 1 i 80 Kpa. Wyrok Sądu, który utrzymuje decyzje naruszające prawo procesowe rażąco narusza prawo - skonkludowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, zwaną dalej "p.p.s.a.", skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymagania te można podzielić na dwa rodzaje - dające się usunąć w razie ich nie umieszczenia w skardze kasacyjnej i nie dające się naprawić. Warunki skargi zawarte w części przepisu do wyrazu "oraz", to jest takie jakie są wymagane od pisma w postępowaniu sądowym należą do pierwszej grupy, zaś wymienione po wyrazie "oraz" są właściwe wyłącznie skardze kasacyjnej i wobec tego niemożliwe do sanowania w razie ich pominięcia. Skarga kasacyjna została poddana ostrym rygorom, ale zapewnieniu właściwej, odpowiadającej tym rygorom zawartości, służy obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, nałożony art. 175 par. 1 p.p.s.a. Wymagania co do skargi kasacyjnej nie są bez znaczenia z tego względu, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania, jak wynika z art. 183 par. 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może skargi kasacyjnej uzupełniać, interpretować, ale w przypadku stwierdzenia, iż nie odpowiada ona wymogom przewidzianym w art. 176 p.p.s.a., w części nie nadającej się do naprawienia w trybie art. 49 tej ustawy, odrzuca ją.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie zawiera podstaw kasacyjnych. Podstawy skargi kasacyjnej reguluje art. 174 p.p.s.a. stanowiący, że są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiadające wymogom tego przepisu przytoczenie podstaw kasacyjnych, w rozumieniu art. 176 p.p.s.a., polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa materialnego, czy procesowego i stopnia ich naruszenia. Tak sformułowane podstawy kasacyjne muszą być uzasadnione. Natomiast skarga kasacyjna Leszka C. powołuje się na rażące naruszenie przepisów postępowania, bezpośrednio godzące w zasadę praworządności, bez wskazania o jakie przepisy postępowania chodzi. Art. 174 p.p.s.a. takiej podstawy skargi kasacyjnej nie przewiduje w ogóle, ale gdyby uznać, iż chodzi o podstawę wymienioną w pkt 2 tego przepisu, to i tak nie można uznać tej podstawy za prawidłową w rozumieniu art. 176 p.p.s.a., bowiem żaden przepis prawa procesowego nie został wskazany. W uzasadnieniu skargi, które, jak powiedziano wyżej, ma wyjaśniać przytoczone podstawy kasacyjne, podniesiono, że decyzje organów naruszają art. 7, 8, 9, 77 par. 1 i 80 Kpa. Jednakże takiego passusu uzasadnienia skargi kasacyjnej nie można uznać za przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna służy od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych /art. 173 p.p.s.a./ i do nich są kierowane jej podstawy. W niniejszej sprawie zarzuty wobec zaskarżonego wyroku nie zostały przytoczone w sposób odpowiadający art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 174.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a.