Wyrok NSA z 22 września 2004 r., OSK 527/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 września 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. G.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 lutego 2004 r. r. sygn. akt 3 II SA/Gd 446/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędziowie NSA Zbigniew Rausz, Joanna Runge-Lissowska (spr.)
Mariola Błaszczyk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie związku schorzenia ze służbą wojskową

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19.02.2004 r. sygn. akt 3 II SA/Gd 446/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę D. G. na decyzję Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...].02.2003 r. nr [...] w przedmiocie związku schorzenia ze służba wojskową. Sąd powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27.10.1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 stwierdzającą, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej w powyższym przedmiocie, gdyż orzeczenia lekarskie nie są decyzjami administracyjnymi, ani też czynnościami lub aktami z zakresu administracji publicznej, ani nie dotyczą przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uchwała ta - zdaniem Sądu - zachowała aktualność pod rządami obecnie obowiązujących przepisów o sądownictwie administracyjnym, a godząc się z dokonaną w niej wykładnią, skargę należało uznać za niedopuszczalną.

W skardze kasacyjnej adw. A. D., pełn. D. G., zarzucił temu postanowieniu: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz.

66. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) poprzez nie rozpatrzenie całej skargi, wszystkich zarzutów w niej zawartych i pominięcie istoty sprawy i nie zbadanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem i wniósł o jego zmianę lub uchylenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż w skardze orzeczeniom zarzucono wiele wad uzasadniających ich uchylenie, że są to decyzje administracyjne, gdyż tak wynika z treści orzeczeń, a nazwa aktu nie jest istotna, zaś decyzja podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 §2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i takie pouczenie zawarte było w decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Nietrafne są zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66),a to art. 19 pkt 3 i art. 20 ust. 3 pkt 4 i 5, które określają w jakich sytuacjach przysługuje żołnierzowi zawodowemu renta inwalidzka (art.

19. i co jest inwalidztwem powstałym w związku ze służbą (art. 20). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przepisów tych nie stosował, bowiem jego ocenie nie podlegała prawidłowość wydanego orzeczenia lekarskiego. Za taki sam należy uznać zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Przepis ten nie wiążąc Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzutami ani wnioskami skargi, pozwala na ocenę zgodnie z prawem decyzji w każdym aspekcie. Jednakże pod warunkiem, że skarga jest dopuszczalna. Jeżeli skarga nie jest dopuszczalna, co Sąd bierze z urzędu pod uwagę, przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądem, bowiem nie dochodzi do badania legalności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę, uznając ją za niedopuszczalną z tego względu, że orzeczenie komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową nie jest decyzją administracyjną, ani aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Postawione w skardze kasacyjnej orzeczeniu temu zarzuty, z przyczyn wyżej wskazanych, nie są tymi, które uzasadniałyby uchylenie go.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.