Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 20 listopada 2003 roku, SA/Sz 2103/02, oddalił skargę Jadwigi C. na decyzję Wojewody Z. z dnia 12 sierpnia 2002 r. (...) w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył, że zaskarżoną decyzją Wojewody Z. z dnia 12 sierpnia 2002 r., po rozpoznaniu odwołania Jadwigi C., utrzymana została w mocy decyzja organu I instancji, tj. Starosty P. z dnia 14 czerwca 2002 r., odmawiająca przyznania odwołującej się prawa do zasiłku przedemerytalnego. W ocenie sądu stanowisko organów należy uznać za prawidłowe. Zasiłek przedemerytalny, jako jedna z form prawnego oddziaływania na sferę zatrudnienia i bezrobocia, unormowany został w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten został uchylony z dniem 1 stycznia 2002 r., przez art. 3 pkt 13 stawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół. /Dz.U. nr 154 poz. 1793/. Pozostaje poza sporem, że skarżąca Jadwiga C. została zarejestrowana jako bezrobotna w dniu 4 kwietnia 2002 r., z prawem do zasiłku od dnia 12 kwietnia 2002 r., zaś wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego złożyła w dniu 5 kwietnia 2002 r., a więc po uchyleniu w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W związku z tym organ administracyjny nie miał możliwości przyznania świadczenia, którego nie przewidują przepisy obowiązującego prawa. Stąd też, zdaniem Sądu, brak było zatem podstaw prawnych do uwzględnienia skargi.
Od powyższego wyroku z dnia 20 listopada 2003 roku, skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosła Jadwiga C., zastąpiona przez pełnomocnika adwokata Annę S., na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./.
Skarga kasacyjna oparta została na dwóch zarzutach, a mianowicie: 1/ naruszeniu art. 37j ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz 2/ naruszeniu przepisów art. 52 ust. 2 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - "poprzez niezastosowanie". Według twierdzeń skargi kasacyjnej skarżąca Jadwiga C. otrzymała wypowiedzenie umowy o pracę w dniu 14 grudnia 2001 roku i z tym dniem spełniła warunki uzyskania zasiłku przedemerytalnego. W wyniku ewidentnego wprowadzenia jej w błąd, "wniosek o rejestrację jako bezrobotna złożyła w dniu 04.04.2002 r. tj. w czasie, gdy nie obowiązywał /przez okres 1 roku/ przepis art. 37j ustawy...". Okoliczności tych nie zbadał Sąd i nie dokonał stosownych ustaleń. Na tej podstawie wnosząca skargę kasacyjną domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku jak i decyzji Wojewody Z. oraz Starosty P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Pozostaje poza sporem, co zresztą wprost wynika z wywodów skargi kasacyjnej, że wnosząca skargę kasacyjną zgłosiła żądanie przyznania zasiłku przedemerytalnego w dniu 5 kwietnia 2002 roku, a więc po uchyleniu art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Powołany bowiem przepis, jak to trafnie podniesiono w zaskarżonym wyroku - został uchylony przez art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół /Dz.U. nr 154 poz. 1793/, zwanej dalej w skrócie ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r.
Zestawienie daty zgłoszenia żądania o przyznanie zasiłku przedemerytalnego /5 kwietnia 2002 r./ z datą wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. /1 stycznia 2002 r./, prowadzi do wniosku, że za oczywiście chybiony należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Nie może bowiem dojść do naruszenia przepisu prawa, jeżeli przepis ten nie obowiązuje w czasie podejmowania rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej zaś normy intertemporalne nie przewidują możliwości podejmowania orzeczeń na podstawie tego uchylonego przepisu prawa w odniesieniu do wniosków, zgłoszonych po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r.
Wbrew zatem odmiennym twierdzeniom skargi kasacyjnej prawidłowe jest stanowisko sądu, że organ administracyjny nie miał możliwości przyznania świadczenia, którego nie przewidują przepisy obowiązującego prawa. W konsekwencji trafnie przyjął Sąd, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem.
Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku wywody skargi kasacyjnej o brakach w postępowaniu dowodowym tj. nie ustaleniu, że w dniu 14 grudnia 2001 r. Jadwiga C. spełniała warunki do ubiegania się o zasiłek przedemerytalny a ponadto, że została wprowadzona w błąd co do warunków uzyskania świadczenia. Jeśli nawet pominąć, że w dniu 14 grudnia 2001 r Jadwiga C. pozostawała w stosunku zatrudnienia, wobec czego zbędne było prowadzenie tego rodzaju ustaleń, to rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało dokonywania tego rodzaju ustaleń. Poza tym powoływanie się przez Skarżącą na wprowadzenie jej w błąd jest o tyle chybione, że okoliczności te nie mogą konwalidować negatywnych skutków prawnych związanych z uzyskaniem w odpowiednim czasie statusu bezrobotnego.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w kasacji zarzuty okazały się nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, orzekł jak w sentencji.