Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 28 stycznia 2004 r., 3/II SA/Gd 605/03, oddalił skargę Jerzego L. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 marca 2003 r. (...), w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył, że zaskarżoną decyzją Wojewody P. z dnia 23 marca 2003 r., po rozpoznaniu odwołania Jerzego L., została utrzymana w mocy decyzja organu I instancji, tj. Starosty S. z dnia 12 lutego 2003 r. odmawiająca przyznania odwołującemu się prawa do zasiłku przedemerytalnego. W ocenie sądu stanowisko organów należy uznać za prawidłowe. Skarżący Jerzy L. został zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu 14 stycznia 2002 r., z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 22 stycznia 2002 r. /na okres nie przekraczający 12 miesięcy/ i w tym dniu wystąpił o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego. Ponieważ w dniu 14 stycznia 2002 r. nie obowiązywał już przepis art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ przewidujący instytucję zasiłku przedemerytalnego, z którego treści swoje uprawnienia wywodził skarżący, zasiłek przedemerytalny nie mógł być przyznany. Przepis ten bowiem został usunięty z porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2002 r., na podstawie art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół /Dz.U. nr 154 poz. 1793/. Skoro więc skarżący nie spełnił jednego z warunków koniecznych do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego zgodnie z art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2002 r., trafne jest stanowisko organów o odmowie przyznania zasiłku. Sąd Wojewódzki podniósł ponadto, że ustawa z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty /Dz.U. 2003 nr 6 poz. 65/, wychodząc naprzeciw wnioskom złożonym do Trybunału Konstytucyjnego w związku ze zbyt krótkim okresem vacatio legis, znowelizowała art. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., niemniej prawo do świadczenia przysługiwałoby najwcześniej od wejścia w życie ustawy. Stąd też, zdaniem Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Od powyższego wyroku z dnia 28 stycznia 2004 r., skargę kasacyjną wniósł Jerzy L., zastąpiony przez radcę prawnego Andrzeja W. Skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 57 par. 4 Kpa, art. 8 ust. 2, art. 67 ust. 2 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP przez niewłaściwe ich zastosowanie, a ponadto naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według twierdzeń skargi kasacyjnej przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami /..../, które zlikwidowały zasiłki przedemerytalne a zwłaszcza tryb uchwalania i wejścia w życie tych przepisów jest sprzeczny z Konstytucją RP. Sąd nie ustosunkował się do tych zarzutów a nie będąc związany granicami skargi mógł zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów likwidujących zasiłki przedemerytalne, czego nie uczynił, w konsekwencji nie rozpoznając merytorycznie skargi. Na tej podstawie wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona. W sprawie pozostaje poza sporem, do czego wprost nie nawiązują wywody skargi kasacyjnej, że Jerzy L., zgłosił żądanie przyznania zasiłku przedemerytalnego po uchyleniu art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu a więc, jak to nazwano w skardze kasacyjnej, "po zlikwidowaniu" zasiłków przedemerytalnych. Powołany bowiem przepis został uchylony przez art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół. /Dz.U. nr 154 poz. 1793/, zwanej dalej w skrócie ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r.
Już tylko z tego względu /uchylenia art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/, co do zasady, prawidłowe jest stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, że w istocie organ administracyjny nie miał możliwości przyznania świadczenia, którego nie przewidują przepisy obowiązującego prawa tj. zmiany stanu prawa wprowadzonego ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. /a więc prawa obowiązującego w dacie zgłoszenia wniosku i w dacie orzekania przez organy obydwu instancji/. Nie może bowiem dojść do naruszenia przepisu prawa, jeżeli omawiany przepis /art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/, nie obowiązywał w czasie podejmowania rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej i gdy poza tym normy intertemporalne nie przewidywały /w ustalonym, stanie faktycznym/ możliwości podejmowania orzeczeń na podstawie tego uchylonego przepisu prawa. Odmienne wywody skargi kasacyjnej, a w tym naruszenie art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Wydaje się, że powyższego toku rozumowania nie neguje skarga kasacyjna, z tym jednak, że kwestionuje tryb uchwalania i wejścia w życie omawianych przepisów, jako sprzecznego z Konstytucją RP oraz, że Sąd nie ustosunkował się do tych zarzutów, a ponadto, że Sąd, nie będąc związany granicami skargi, "mógł zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego" o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów likwidujących zasiłki przedemerytalne.
Również i te wywody skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wprawdzie trafnie podniesiono w skardze, że obowiązkiem Sądu jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego, jednakże w istocie Sąd, w sposób pośredni aczkolwiek skrótowy, odniósł się do tych zarzutów skarżącego. Świadczą o tym rozważania dotyczące wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., nawiązanie do wniosków złożonych do Trybunału Konstytucyjnego w związku ze zbyt krótkim okresem vacatio legis ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. oraz zastosowania omawianych przepisów. Stąd też zarzuty i wywody skargi kasacyjnej, o charakterze postulatywnym, że Sąd Wojewódzki "mógł zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego", nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, co orzeczono jak w sentencji.