Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 sierpnia 2001 r. Dyrektor Dróg Publicznych, na podstawie art. 157 par. 1 i art. 158 par. 1 Kpa, po rozpoznaniu wniosku Adama S. o stwierdzenie nieważności decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 30 maja 2001 r., ustalającej opłatę drogową w kwocie 3.514,39 zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia w dniu 23 kwietnia 2001 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu podał, że decyzja z dnia 30 maja 2001 r. stała się ostateczna w dniu 21 czerwca 2001 r., na skutek niezłożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 11 lipca Adam S. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności z powodu naruszenia prawa przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. We wniosku wyjaśnił, że nie występował o ponowne rozpatrzenie sprawy z powodu niejasnej treści decyzji. Organ uznał jednak, że podniesione zarzuty nie stanowią w świetle art. 156 par. 1 Kpa podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 4 września 2001 r. Dyrektor ustosunkowując się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 27 sierpnia 2001 r., uznał je za nieuzasadnione.
Adam S. zaskarżył ostateczną decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej zmiany i stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia 30 maja 2001 r. W skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja zawiera niewłaściwe określenie organu ją wydającego oraz błędnie poucza o możliwości zaskarżenia do NSA. Nie uwzględnia również zarzutów podniesionych pod adresem decyzji z dnia 30 maja 2001 r.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu decyzji.
Wyrokiem z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie II SA 780/03 Sąd oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, ponieważ podnoszone przez skarżącego zarzuty pod adresem decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 30 maja 2001 r nie wyczerpują żądnej z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, określonych w art. 156 par. 1 Kpa. W szczególności bezzasadne było stwierdzenie, że decyzja z 30 maja 2001 r. nie ma faktycznego i prawnego uzasadnienia i przez to trudno było skarżącemu skorzystać ze środka odwoławczego w zwykłym postępowaniu administracyjnym w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Od powyższego wyroku Adam S. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący oparł kasację na przepisie art. 174 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podnosząc, że Sąd naruszył przepisy art. 107 Kpa nie dostrzegając błędnego oznaczenia organu, który wydał decyzję z dnia 30.05.2001 r., jak i błędnego pouczenia co do środków zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - jako następca prawny Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych, wniósł o oddalenie skargi, powołując się na uzasadnienie wyroku NSA z dnia 6 maja 2003 r.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie ma usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Sąd rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, przy czym strona może przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, a z urzędu Sąd jedynie bierze pod uwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania sądowego, w związku z tym Sąd rozpatrywał skargę kasacyjną w granicach wskazanych podstaw. Podstawą wskazaną w skardze jest art. 174 pkt 2 ww. ustawy tj. naruszenie przez Sąd przepisów postępowania - art. 107 Kpa poprzez niedostrzeżenie błędnego oznaczenia organu wydającego kwestionowaną decyzję oraz błędnego i niezrozumiałego pouczenia co do środków zaskarżenia.
Przede wszystkim należy stwierdzić, iż Sąd nie stosował przepisu Kpa, co wynika z art. 59 obowiązującej w dniu orzekania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, a więc nie mógł go naruszyć. Jeżeli by nawet przyjąć, iż zarzut ten został źle sformułowany, a dotyczy on sytuacji gdy Sąd przy ocenie legalności decyzji dot. odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nie wziął pod uwagę faktu, iż decyzja ta narusza art. 107 Kpa, to również zarzut ten jest nieuzasadniony.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyraźnie wskazał, iż decyzja z dnia 30 maja 2001 r. nie zawiera żadnej wady określonej w art. 156 par. 1 Kpa. Stanowisko to jest prawidłowe. Podnoszony zarzut naruszenia art. 107 Kpa mógłby jedynie być rozpatrywany w kontekście art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa tj. rażącego naruszenia prawa.
Jednakże kwestionowana decyzja takiej wady nie zawiera. Tak jak to wskazał Sąd, decyzja ta zawiera wszystkie elementy rozstrzygnięcia administracyjnego, prawidłowo wskazany jest organ wydający decyzję, a także prawidłowe jest pouczenie o środkach zaskarżenia. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 5 par. 2 pkt 4 Kpa ilekroć w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego mowa jest o ministrach, a o ministrze stanowi art. 127 par. 3 Kpa, o którego to treści pouczony był skarżący - rozumie się przez to m.in., kierowników centralnych organów administracji rządowej podległych Prezesowi Rady Ministrów lub właściwemu ministrowi.
Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Sąd na zasadzie art. 184 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji wyroku.