Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, wyrokiem z dnia 20 listopada 2003 roku, sygn. II SA/Gd 2136/00, oddalił skargę R. W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2000 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego.
W motywach wyroku Sąd powołał się na treść decyzji z dnia [...] maja 2000 r., podjętej przez organ I instancji, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., którą nakazano skarżącemu R. W. rozbiórkę domku letniskowego, wybudowanego w 1996 roku, znajdującego się na działce nr [...] w B., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., po rozpoznaniu odwołania R. W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając poczynione w sprawie ustalenia oraz przyjętą w sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa. W szczególności, zdaniem Sądu, prawidłowe jest ustalenie organu, że domek letniskowy wybudowany został w 1996 roku. Ustalenie to oparte zostało na oświadczeniu skarżącego, złożonym w toku oględzin i nie było kwestionowane w odwołaniu. Trudno w takiej sytuacji zarzucać organowi zaniedbanie prowadzenia dalszych wyjaśnień. Co więcej skarżący także w skardze nie wskazał konkretnie kiedy wybudował obiekt. Dopiero na rozprawie stwierdził, że został wybudowany w 1992 roku a w 1996 roku rozbudowany. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, twierdzenia te nie mogą być uznane za wiarogodne. Skoro więc trafnie organy ustaliły, że obiekt wybudowany został po dniu 31 grudnia 1994 roku, w sprawie ma zastosowanie unormowanie z art. 48 Prawa budowlanego z 1994 roku, wprawdzie rygorystyczne, jednakże zgodne z Konstytucją RP, co dwukrotnie badał Trybunał Konstytucyjny. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa a wniesioną skargę należało oddalić.
Powyższy wyrok z dnia 20 listopada 2003 roku, został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez R. W., na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 poz. 1271 ze zm./.
Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia prawa a mianowicie art. 77 kpa w związku z art. 22 pkt. 3 oraz art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, polegające "na nie uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku bądź na nie uzupełnieniu postępowania dowodowego przed sądem, co doprowadziło do błędnych ustaleń w przedmiocie określenia daty wybudowania obiektu – domku letniskowego.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Zarzuty wnoszącego skargę kasacyjną sprowadzają się wyłącznie do kwestionowania ustalenia (poczynionego w decyzji organu I instancji oraz w zaskarżonej decyzji), co do daty wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego, które to ustalenie Sąd uznał za prawidłowe. Zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku, jeśli nawet pominąć, że nie wynika z nich wprost (a jedynie pośrednio) czy skierowane są pod adresem Sądu czy organu.
Przede wszystkim uszło uwadze wnoszącego skargę kasacyjną, że Sądowi nie można postawić zarzutu "nie uzupełnienia postępowania dowodowego", gdyż Sąd ten, stosownie do obowiązującego w dacie wydania wyroku przepisu art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U Nr 74 poz. 368 ze zm./ nie przeprowadzał i nie mógł przeprowadzić uzupełniającego postępowania dowodowego (z wyjątkiem dowodów z dokumentów).
Zarzuty zatem skargi kasacyjnej, kwestionujące datę wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego, należy rozpatrywać w ramach dokonanej przez ten Sąd oceny prawidłowości ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji. Jednakże i tak rozumiany zarzut skargi kasacyjnej musi być uznany za chybiony. Po pierwsze dlatego, że w skardze kasacyjnej brak jest zarzutów skutecznie podważających omawianą ocenę Sądu (m.in. wobec nie dostrzeżenia obszernego uzasadnienia tej oceny Sądu a w tym rozważań co do braku uchybień organu). Po drugie skarga kasacyjna nie przedstawia zarzutów, które mogłyby wskazywać na kwalifikowaną obrazę zasad swobodnej oceny dowodów, której ewentualnie nie dostrzegł Sąd. Nie można bowiem w skardze kasacyjnej przedstawiać własnego stanu faktycznego z pominięciem argumentacji przytoczonej przez Sąd i bez skutecznego podważenia oceny Sądu. Oceny tej bowiem nie podważają wywody skargi kasacyjnej jakoby: "wskazany w protokole z oględzin rok 1996 r. dotyczył tak istotnej rozbudowy, że skarżący mógł datę tę poczytywać jako datę powstania obiektu, co jednak w okolicznościach sprawy mogło nie odpowiadać rzeczywistemu stanowi rzeczy." Tego rodzaju wywody, pomijając ich hipotetyczne założenia i przypuszczenia, muszą być uznane jedynie za polemikę z oceną dokonaną przez Sąd. W omawianym zakresie Sąd dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, rozważył wszystkie zarzuty wnoszącego skargę i na tej podstawie ocenił legalność (zgodność z prawem) zaskarżonej decyzji. Przeciwstawienie tej ocenie, jak to uczyniono w skardze kasacyjnej, jedynie własnych twierdzeń, nie może być uznane za uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w kasacji zarzuty okazały się nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji