Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 2 października 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy oddalił skargę [A] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z [...] kwietnia 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] marca 2003 r. odmawiającą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Torunia z [...] października 2002 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie [...] przy ul. [...] w Toruniu.
W uzasadnieniu tego wyroku podzielono stanowisko organu administracji o braku po stronie [A] przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] października 2002 r. jak również w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności tej decyzji.
W skardze kasacyjnej [A] stwierdza, że rozstrzygnięcie stanowi "całkowite zanegowanie podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 9 i 10 kpa". Podkreśla, że już 4 stycznia 2002 r. zgłosił przystąpienie do postępowania w sprawie przedmiotowej inwestycji. Nie jest zatem prawdziwe twierdzenie Sądu, że wniosek został zgłoszony w czasie, gdy nie toczyło się żadne postępowanie w tej sprawie. Dalsza część uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie zarówno przez organy administracji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny przepisów art. 32 prawa ochrony środowiska w zakresie wykonywania obowiązków podania do publicznej wiadomości wydanych decyzji, a także art. 46 i 51 tego prawa "w przedmiocie wydawania przedmiotowej decyzji".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Mimo stosunkowo krótkiego okresu obowiązywania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej w skrócie "psa", instytucja skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowo administracyjnym została już stosunkowo obszernie przedstawiona w literaturze, a także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przede wszystkim w postanowieniu z 16 marca 2004 r. (FSK 209/04 – dotychczas nie publikowane) Naczelny Sąd Administracyjny sformułował niektóre, zasadnicze wymagania przesądzające o dopuszczalności skargi kasacyjnej. Należy przy tym podkreślić, że zarówno w literaturze dotyczącej skargi kasacyjnej określonej w psa, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykorzystano dorobek judykatury, a także doktryn dotyczących kasacji w postępowaniu cywilnym, uregulowanym w kodeksie postępowania cywilnego.
Według w zasadzie jednolitych poglądów doktryny i orzecznictwa, art. 176 psa wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze – powinna odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego wymienionym w art. 46 i 47 psa. Po drugie – skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe dla niej, sprowadzające się do :
1) oznaczenia zaskarżonego orzeczenia,
2) wskazania, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,
3) przytoczenia podstaw kasacyjnych,
4) zamieszczenia wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia,
5) oznaczenia zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Niespełnienie wymagań przepisanych dla pisma procesowego (art. 46, 47 psa) stanowi, braki które mogą być uzupełnione w trybie art. 49 w związku z art. 193 psa. Jeżeli natomiast chodzi o wymagania drugiego rodzaju przewidziane tylko dla skargi kasacyjnej, wymienione w art. 176 psa po wyrazie "oraz" to ich niespełnienie nie podlega sanacji, co w konsekwencji czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną.
W niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny przytoczone wyżej zasady w pełni podziela. Za przyjęciem tych zasad przemawia szereg argumentów, przytaczanych już zresztą w literaturze i orzecznictwie i wynikających z regulacji zamieszczonej nie tylko w art. 176 psa ale także w innych przepisach, dotyczących skargi kasacyjnej, a zwłaszcza art. 174, 175 i 183, statuujących ją jako środek prawny sformalizowany.
Skarga kasacyjna [A] zawiera oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, bo określa wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy, który kwestionuje. Nie formułuje natomiast, tego jak wymaga art. 176 psa, wniosku o uchylenie lub zmianę tego wyroku. Jest to zaś niezbędne do wyznaczenia granic skargi kasacyjnej, w ramach których podlega ona rozpoznaniu. Już ten brak skargi stanowi podstawę jej odrzucenia.
Wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera określenia podstaw kasacyjnych zgodnie z wymaganiami wymienionymi w art. 174 psa.
Przytacza wprawdzie niektóre przepisy kpa i prawa ochrony środowiska, ale brak wskazania, jaki wpływ miało zastosowanie tych przepisów na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku. Dopiero na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyznaczonej dla rozpoznania skargi kasacyjnej, pełnomocnik strony skarżącej sformułował podstawę tej skargi, według wymaganych zasad, zarzucając naruszenie art. 175 §2 kpa.
Zgodnie z art. 183 § 1 psa, strona ma prawo do przytaczania nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych w postaci nowej argumentacji. Przepis ten nie uprawnia natomiast do późniejszego (po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej) rozszerzania podstaw kasacyjnych, czy też ich późniejszego powoływania (określania, precyzowania).
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 180 psa, należało odrzucić skargę kasacyjną.
Art. 180 psa nakazuje odrzucenie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Możliwe jest jednak wydanie takiego rozstrzygnięcia na rozprawie, z uwagi na treść art. 90 § 2 psa.