Uzasadnienie
Stanisław S., we wniosku z dnia 28 czerwca 2001 r., zawarł m.in. żądanie orzeczenia, że "podjęte w 1999 r. czynności administracyjne w zakresie zmiany przedmiotowej w ewidencji gruntów i budynków wsi K. co do drogi nr ewidencyjny 1319, o pow. 0,24 ha w K. z własności na samoistne posiadanie Urzędu Gminy K. jako zrealizowane bez zachowania procedury administracyjnej i z rażącym naruszeniem prawa są nieważne i nie wywierają od samego początku skutków prawnych".
(...) Wojewódzki Inspektor. Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. - działając na podstawie art. 105 par. 1 Kpa - decyzja z dnia 29 lipca 2002 r. (...) umorzył postępowanie z wniosku Stanisława S. jako bezprzedmiotowe, Główny Geodeta Kraju zaś decyzją z dnia 21 czerwca 2003 r. (...) utrzymał w mocy tę decyzję, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2003 r. II SA 1742/02 oddalił skargę wniesioną przez Alicję K. Sąd podzielił stanowisko organów nadzoru, że do czynności ewidencyjnych nie ma zastosowania instytucja stwierdzenia nieważności określona w art. 156 par. 1 Kpa i dlatego postępowanie nadzorcze podlegało umorzeniu.
W skardze kasacyjnej wniesionej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ - Alicja K. zarzuciła, że wyrok ten narusza prawo materialne przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie "przepisów rozdziału czwartego ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /t.j. Dz.U. 2000 nr 100 poz. 1086 ze zm./ normującego ewidencję gruntów i budynków, w tym art. 20 ust. 1 i 2 ustawy, przepisów rozdziału 3 działu II rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. nr 158 poz. 813 ze zm./, w tym par. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, par. 41 powołanego rozporządzenia w związku z załącznikiem nr 13 do tego rozporządzenia, przepisów par. 30 ust. 2,3 i 4, par. 31 ust. 1, par. 49, par. 50 i par. 51 pkt 1 rozporządzenia /o którym mowa/" oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla wyniku sprawy, w szczególności art. 21, 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz ust. 3 i art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, ponadto naruszenie art. 7, 8, 75-77, 80-81, a zwłaszcza art. 39 i 40 par. 1 Kpa w związku z art. 59 ustawy o NSA.
Skarżąca dowodziła, że czynności ewidencyjne zostały dokonane wadliwie, sąd zaś uchylił się od ich oceny, nie dostrzegł też wad postępowania administracyjnego, wreszcie sam naruszył przepisy postępowania w sposób uzasadniający zarzut nieważności w rozumieniu art. 183 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, gdyż zawiadomienie o rozprawie dla przebywających poza krajem Marty R. i Józefa S. doręczył skarżącej błędnie uznając, że jest ich pełnomocnikiem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istota tej sprawy oraz sprawy OSK 418/04, nie sprowadzała się do zagadnienia, czy zmiany ewidencyjne zostały dokonane z naruszeniem prawa, jak utrzymuje skarżąca, lecz wyłącznie do zagadnienia, czy do zmian ewidencyjnych znajduje zastosowanie instytucja stwierdzenia nieważności, której uruchomienia domagała się skarżąca.
Stwierdzenie nieważności dotyczy tylko decyzji administracyjnych /art. 156 par. 1 Kpa/ oraz wydawanych w toku postępowania administracyjnego postanowień /art. 126 Kpa/, tj. regulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego orzeczeń organów administracji, i zamknięty katalog ustawowy nie pozwala objąć tą instytucją innych aktów lub czynności organów administracji, w tym czynności ewidencyjnych.
Postępowanie w sprawie nieważności, którego przedmiotem nie jest decyzja administracyjna lub postanowienie, w świetle art. 156 par. 1 Kpa jest bezprzedmiotowe, i dlatego podlega umorzeniu na mocy art. 105 par. 1 Kpa.
Skarga kasacyjna zatem nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Ze względu na charakter. sprawy nawet nie może być mowy o naruszeniu prawa materialnego, gdyż do oceny zgodności z prawem czynności ewidencyjnych nie doszło i dojść nie mogło.
Nie może również być mowy o naruszeniu przepisów postępowania mającym, chociażby hipotecznie, wpływ na wynik sprawy, gdyż wynik sprawy nie mógł być inny, jeżeli skarżąca domaga się zastosowania instytucji nieważności wbrew jej ustawowym ograniczeniom.
Z kolei zarzut nieważności postępowania sądowego jest nietrafny już dlatego, że pozbawienie zagranicznych uczestników postępowania możliwości udziału w rozprawie wprost obciąża samą skarżącą, która zawiadomienie dla nich przyjęła i dopiero w skardze kasacyjnej podniosła tę okoliczność.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.