Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2003 roku, sygn. SA/Bd 2302/00, Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi A. B., M. B., Z. K. i W. P., na decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] maja 2003 r., w przedmiocie pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania.
W motywach wyroku podniesiono, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...] czerwca 2003 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę kurnika o obsadzie 10.000 kur (40 DJP) na działce nr [...] położonej w R. gm. A. - wydana została z naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r Prawo ochrony środowiska /Dz. U Nr 62 poz. 627/, która unormowała postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko a w tym konieczność uwzględnienia aspektu oddziaływania zamierzonej inwestycji na zdrowie ludzi. Organ odwoławczy nie rozważył tej kwestii a także "uciążliwości odorowej" zamierzonego przedsięwzięcia budowlanego. Nie zostały również wyjaśnione kwestie kompleksowego oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko w powiązaniu z istniejącymi już obiektami (istnienie Zespołu Rolników Indywidualnych Fermy Drobiu – Ubojnia). Dlatego też, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, na podstawie art. 22 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U Nr 74 poz. 368 ze zm./.
Powyższy wyrok z dnia 18 grudnia 2003 roku, został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez Arkadiusza Mroczkowskiego, na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 poz. 1271 ze zm./.
Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowisko stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, poprzez uznanie, że przepis ten definiuje kryteria zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według twierdzeń skargi kasacyjnej jedynym kryterium uzależniającym zaliczenie inwestycji w rolnictwie do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska jest liczba sztuk zwierząt danego gatunku, która ma być hodowana. W warunkach sprawy inwestorzy wystąpili o pozwolenie na budowę kurnika o obsadzie 12.000 sztuk brojlerów a więc 48 DJP (Duże Jednostki Przeliczeniowe) zaś tego rodzaju inwestycja nie może być zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, stosownie do par. 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 lipca 1998 r. Na tej podstawie wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Przede wszystkim chybiony jest zarzut naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowisko stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz. U Nr 93 poz. 589 ze zm./, zwanego dalej rozporządzeniem z 1998 roku. Przede wszystkim dlatego, że w zaskarżonym wyroku brak jest stwierdzenia jakoby § 3 rozporządzeniem z 1998 roku definiował kryteria zaliczenia określonej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po wtóre dlatego, że podstawą uchylenia przez Sąd zaskarżonego postanowienia było naruszenie przepisów prawa procesowego. Uszło bowiem uwadze wnoszącego skargę kasacyjną, że w ocenie Sądu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, na podstawie art. 22 ust. 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U Nr 74 poz. 368 ze zm./. W szczególności, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie rozważył, podnoszonej w toku postępowania administracyjnego "uciążliwości odorowej" zamierzonego przedsięwzięcia budowlanego. Nie została również wyjaśniona kwestia kompleksowego oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia w powiązaniu z istniejącymi już takimi samymi obiektami (istnienie Zespołu Rolników Indywidualnych Fermy Drobiu – Ubojnia, funkcjonowanie na sąsiednim terenie już kilku kurników), a wreszcie, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia obowiązywała już ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r Prawo ochrony środowiska /Dz. U Nr 62 poz. 627/, która nakazywała uwzględnić konieczność oddziaływania zamierzonej inwestycji na zdrowie ludzi. Te właśnie aspekty, nie rozważone w zaskarżonej decyzji, stanowiły podstawę jej uchylenia. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem Sądu, że zamierzona inwestycja, jeśli istotnie miałaby być zlokalizowana w sąsiedztwie już istniejących kilku kurników, należących m.in. do tych samych inwestorów (czego nie zbadał organ odwoławczy), nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Należy również podnieść, że skarga kasacyjna ogranicza się do podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego (naruszenia § 3 rozporządzenia z 1998 roku), a to oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną nie podważa stanu faktycznego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym wyrokiem. Także z tego względu nie mogły odnieść zamierzonego skutku dalsze wywody i argumentacja skargi kasacyjnej, przedstawiające własny stan faktyczny z pominięciem argumentacji przytoczonej przez Sąd.
Z powyższych względów skoro podniesione w kasacji zarzuty okazały się nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 poz. 1270/, orzekł jak w sentencji.