Wyrok NSA z 21 stycznia 2005 r., OSK 583/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jarosława P.-P.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1994/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska, Joanna Runge-Lissowska (spr.)
Mariusz Bartosiak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Jarosława P.-P. na decyzję Rektora (...) Akademii Medycznej w S. z dnia 25 września 2003 r. (...) w przedmiocie powołania do funkcji kierownika I Kliniki Chorób Dzieci (...) Akademii Medycznej w S. postanawia o oddaleniu skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26.01.2004 r. SA/Sz 1994/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Jarosława P.-P. na decyzję Rektora Akademii Medycznej w S. z dnia 25.09.2003 r. (...) w przedmiocie powołania Tomasza U. na Kierownika I Kliniki Chorób Dzieci (...) Akademii Medycznej w S., jako nie mieszczącą się w zakresie działania sądownictwa administracyjnego, gdyż kwestionowane powołanie nie jest decyzją administracyjną, ani żadnym innym aktem wymienionym w art. 3 par. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Sąd stwierdził, że: rektorowi szkoły wyższej nie można odmówić przymiotu organu administracji publicznej, bowiem decydujące znaczenie ma zarówno art. 5 par. 2 pkt 3 Kpa, jak i niektóre kompetencje wynikające z powołanej ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./, np. określone w jej art. 161, a do jego kompetencji, zgodnie z art. 49 ust. 3 pkt 5 tej ustawy, należy również podejmowanie decyzji w sprawach zastrzeżonych w ustawie, a także określonych w innych przepisach; ustawa o zakładach opieki zdrowotnej upoważniła rektora do ogłaszania i przeprowadzania konkursu na stanowisko ordynatora kierownika kliniki na zasadach określonych w statucie uczelni; statut (...) Akademii Medycznej daje uprawnienie jej Rektorowi do powoływania dyrektorów szpitali, a powołanie to jest traktowane jako forma zatrudnienia /zał. 6 do statutu/, nawiązania stosunku pracy /ust. 8/, ale żaden z tych przepisów ani wprost, ani w sposób dorozumiany nie traktuje powołania w kategoriach administracyjno-prawnych. W orzecznictwie dominuje pogląd, iż nie forma lecz treść aktu oraz przepisy materialnoprawne dające podstawę do jego wydania, decydują czy jest on decyzją administracyjną, a powołanie, będące przedmiotem skargi, nie nosi zarówno walorów zewnętrznych identyfikujących ten akt jako decyzję administracyjną., ani nie ma podstawy prawnej do jej wydania i w tym świetle niezasadny jest zarzut naruszenia art. 19 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, obecnie art. 5 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - podkreślił Sąd.

W skardze kasacyjnej Jarosław P.-P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 par. 2 oraz art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ poprzez uznanie, że sprawa nie mieści się w zakresie działania sądownictwa administracyjnego oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 104 Kpa polegające na błędnej wykładni pojęcia decyzja administracyjna. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że w myśl art. 5 ust. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa, a taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie. Zgodnie z par. 71 pkt 2 Statutu (...) Akademii rektor powołuje kierowników katedr, klinik, zakładów i samodzielnych pracowni, a art. 9 ustawy o szkolnictwie wyższym stanowi jednoznacznie, że szczegółowy ustrój uczelni oraz inne sprawy dotyczące jej funkcjonowania nie uregulowane w ustawie określa statut, z czego wynika, że w (...) Akademii Medycznej stosunek pracy na podstawie powołania jest stosunkiem administracyjno-prawnym w sferze prawa pracy i zaskarżone powołanie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kpa - podkreślono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 104 Kpa przez błędną wykładnię pojęcia decyzja administracyjna jest chybiony. Art. 104 Kpa nie jest przepisem prawa materialnego, ale procesowego. Kodeks postępowania administracyjnego jest bowiem prawem procesowym, a nie materialnym prawem administracyjnym i choć wyrażane są poglądy, że niektóre z jego przepisów można uznać za mające charakter mieszany, tj. procesowo-materialny, to art. 104 do takich nie należy.

Nie można też uznać za trafny zarzut naruszenia art. 3 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Art. 3 tej ustawy zawiera 3 paragrafy, zaś jego par. 2 - 8 punktów. W skardze kasacyjnej nie wskazano, o który punkt art. 3 par. 2 chodzi. Za taki sam należy uznać zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 tej ustawy. Przepis ten bowiem nie zawiera ustępów, ale punkty. Podnieść też należy, iż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej używa się takiego samego określenia tych przepisów. Takie przytoczenie podstaw kasacyjnych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do nich w sposób oczekiwany przez wnoszącego skargę kasacyjną. Z mocy art. 183 par. 1 cyt. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, iż Sąd nie ma uprawnień do poprawiania, uzupełniania bądź interpretowania skargi kasacyjnej. Takiego zabiegu zaś musiałby dokonać w niniejszej sprawie, domyślając się jakie przepisy chciał wskazać skarżący. Tego czynić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno. Właściwemu ujęciu podstaw kasacyjnych i prawidłowemu przytoczeniu właściwych przepisów służy wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego /art. 175 par. 1 ustawy/. Taki wymóg miał właśnie zapewnić przytoczenie podstaw kasacyjnych w sposób odpowiadający wymogom określonym dla skargi art. 174 i 176 ustawy.

Niniejsza skarga choć podstawy przytacza jednak czyni to w sposób uniemożliwiający uznanie je za usprawiedliwione.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.