Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2004 r. I SA 1220/02 oddalił skargę Lucyny S., Krystyny F. i Anieli Sz. na decyzję Wojewody M. z dnia 12 kwietnia 2002 r. (...), którą ten organ uchylił w całości decyzję Starosty Powiatu W. z dnia 9 lipca 2001 r. (...) - odmawiającą, na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543/, odszkodowania za grunt zabudowanej nieruchomości warszawskiej, o powierzchni 783 m2, położonej przy ul. O. 33, oznaczonej w wykazie hipotecznym "(...)" - i umorzył postępowanie odszkodowawcze.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe /art. 105 par. 1 Kpa/, gdyż sprawa została już rozstrzygnięta decyzją Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 27 listopada 1973 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 29 września 1973 r. (...), którą - na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /t.j. Dz.U. 1961 nr 18 poz. 94/ - odmówiono odszkodowania za tę nieruchomość Zofii P., której spadkobiercami są skarżący.
Sąd uznał w szczególności, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej z uwagi na tożsamość przedmiotową i podmiotową, gdyż zmiana stanu prawnego nie wpływa na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja zostaje w pełni przejęta przez nowy akt; art. 215 ust. 2 zaś ustawy o gospodarce nieruchomościami powtarza treść art. 83 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który z kolei zastąpił art. 53 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, zmieniały się więc przepisy, lecz sposób uregulowania pozostał ten sam.
W skardze kasacyjnej Lucyna S., Krystyna F. i Aniela Sz. powołały jako podstawę "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 105 par. 1 Kpa oraz art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami", w uzasadnieniu podnosząc przede wszystkim, że o braku tożsamości sprawy przesądza zmieniony stan prawny, nie zachodziła więc powaga rzeczy osądzonej i nie było podstaw do umorzenia postępowania w trybie art. 105 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W skardze zarzuca się naruszenie prawa materialnego, lecz wskazuje przepis postępowania, którego sąd nie stosował, gdyż znajdował zastosowanie tylko w postępowaniu administracyjnym.
W skardze zarzuca się również naruszenie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, którego zastosowanie sąd wprawdzie badał, lecz właśnie w świetle art. 105 par. 1 Kpa, oceniając dopuszczalność umorzenia postępowania administracyjnego.
Podstawa skargi została więc błędnie powołana, gdyż istota sprawy sprowadzała się do zagadnienia proceduralnego, natomiast prawo materialne było stosowane wyłącznie dla wykazania, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 par. 1 Kpa.
Błędny jest również prezentowany w uzasadnieniu skargi pogląd, że nie może być mowy o tożsamości sprawy, jeżeli uległ zmianie stan prawny.
Zmiana stanu prawnego tylko wówczas ma takie znaczenie, kiedy ulega zmianie sposób regulacji, lecz pomiędzy art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości i art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie zachodzi istotna różnica, gdy chodzi o nieruchomość zabudowaną, jaką była nieruchomość skarżących.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.