Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bd 2193/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy oddalił skargę H. C. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 19 maja 2003 r. ([...]), utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 15 kwietnia 2003 r. ([...]), nakazującą H. C. "rozbiórkę obiektu letniskowego na działce oznaczonej nr ewid. 60/39 we wsi [...] gm. Dobrecz po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji wraz z uporządkowaniem terenu po rozbiórce i zawiadomienia tut. Inspektoratu o wykonaniu obowiązku".
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, H. C. na działce stanowiącej teren rolny we wsi [...] gm. Dobrecz w latach 2001/2002 zrealizowała obiekt letniskowy o wymiarach 7,05 x 5 m z wiatą o wym. 7 x 3, 13 m, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy po wszczęciu postępowania administracyjnego i przeprowadzeniu oględzin w/w decyzją, wydaną na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy, po rozpatrzeniu odwołania H. C., decyzją z dnia 19 maja 2003 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji, nie znajdując okoliczności przemawiających za uchyleniem lub zmianą tej decyzji.
W skardze złożonej na powyższą decyzję do sądu administracyjnego, skarżąca winą za powstałą sytuację obciążyła system polskiego prawa, które dla "prostego obywatela", nie jest zrozumiałe.
Z jednej strony pozwala się dzielić grunty na małe działki, a z drugiej strony karze się tych, którzy na tych działkach realizują małe obiekty gospodarcze. Zdaniem skarżącej, takich spraw są tysiące i w związku z tym, wyraża swą wątpliwość, czy władze państwowe są w stanie wyegzekwować wykonanie wszystkich decyzji nakazujących rozbiórki obiektów budowlanych. Buduje się wiele obiektów bez pozwolenia na budowę, a karze się jednostki.
Sąd pierwszej instancji uznał skargę za nieuzasadnioną. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy nadzoru budowlanego, nie budzą wątpliwości, jak również to, że obiekt wzniesiony przez skarżącą, w świetle obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Brak takiego pozwolenia, obligował organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji, na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazującej rozbiórkę obiektu.
Okoliczności podnoszone w skardze, nie zmieniają faktu, że skarżąca nie posiadała pozwolenia na budowę, co prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 20.01.2004 r.
Skarga kasacyjna od powyższego wyroku, sporządzona przez radcę prawnego Seweryna Wysockiego, wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w dniu 31.03.2004 r. (data nadania przesyłki 30.03.2004 r.).
W skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie:
- Prawa materialnego przez nieuwzględnieni znowelizowanego art. 48 Prawa budowlanego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 80, poz. 718), który pozwala na legalizację tego typu inwestycji,
- oraz "nie wyjaśnienie, że skarżąca wystąpiła do odpowiednich władz samorządowych o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na działkę nr 60/39 w miejscowości [...] gm. Dobrecz – przez co będzie mogła zalegalizować przedmiotową inwestycję i nie będzie musiała dokonywać jej rozbiórki".
W związku z powyższymi zarzutami wnosi się:
- o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów pierwszej i drugiej instancji i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy lub Inspektoratowi Nadzoru Budowlanego obu instancji".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącej przyznaje, że postawiła ona domek letniskowy bez wymaganego pozwolenia na budowę, lecz uczyniła to "z nieznajomości przepisów prawnych" i będąc w przekonaniu, że władze gminy przystąpią do legalizacji tak wzniesionych obiektów. Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, obowiązującego już w dacie orzekania, znowelizowanego art. 48 Prawa budowlanego i tego, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o legalizację przedmiotowego obiektu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 48 Prawa budowlanego, co odpowiada podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30- sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa.
W ocenie Sądu, powyższy zarzut nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wypowiedź pełnomocnika skarżącej zawarta w pkt 2 skargi kasacyjnej, nie spełnia wymogów podstaw skargi kasacyjnej określonych w art. 174 ppsa, gdyż nie wiadomo do kogo jest adresowana i naruszenie jakich przepisów zarzuca. Poza tym wypowiedź ta odwołuje się do zaświadczenia wydanego przez Urząd Gminy w dniu 24.03.2004 r. (sześć dni przed wniesieniem skargi kasacyjnej), nie wiadomo więc kto miał uwzględnić (wyjaśnić) okoliczności, o których mowa w tym piśmie, skoro wcześniej nie były podnoszone przez skarżącą. Oczekiwania pełnomocnika, że wystąpienie skarżącej o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwoli na legalizację istniejącego obiektu budowlanego, są niczym nie uzasadnione. Bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami, z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, występuje się do właściwych organów przed rozpoczęciem budowy, a nie po wybudowaniu nielegalnie obiektu, kiedy została wydana już decyzja nakazująca jego rozbiórkę.
Zarzut zawarty w pkt 1 skargi kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem został sformułowany w oderwaniu od przepisów obowiązującego prawa. Prawdą jest, że ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, zostały znowelizowane przepisy Prawa budowlanego, a w tym również art.
- Jednak przepisy tak znowelizowanej ustawy – Prawo budowlane, weszły w życie z dniem 11 lipca 2003 r., a poza tym, nie miały zastosowania do spraw zakończonych ostateczną decyzją, tak jak w tym przypadku.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.