- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Rozpoznanie
- w dniu 31 marca 2004r. marca 2004r. tkowskana rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.-K.
- Od orzeczenia
- od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2003r. sygn. akt I SA 2379/01
- Skład
- Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka, Zbigniew Rausz
Agnieszka Kwiatkowska protokolant - Sprawa
- w sprawie ze skargi P. S.-K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość
Teza
Odmienna ocena dowodów i wyprowadzanie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego sprawy w skardze kasacyjnej, bez wskazania przepisów postępowania, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Sentencja
- oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
P. S.-K., na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), wniósł skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2003r., sygn. akt I SA 2379/01, którym została oddalona skarga P. S.-K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] odmawiającą przyznania odszkodowania za nieruchomość, która przeszła na własność państwa na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...], którą odmówiono przyznania P. S.-K. odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. M. 51 i 51a, o powierzchni 643,43 m2. Jako podstawę prawną decyzji organy administracji wskazały przepis art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.), który określa przesłanki przyznania odszkodowania poprzedniemu właścicielowi (jego następcom prawnym) nieruchomości, która przeszła na własność państwa na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Organy ustaliły, iż w tej sprawie pozbawienie poprzedniego właściciela (jego następców prawnych) faktycznej możliwości władania działką przy ul. M. 51 i 51a nastąpiło przed 5 kwietnia 1958r. Odszkodowanie, na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, za działkę, która przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945r. mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, może być przyznane jedynie wówczas gdy poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania działką po dniu 5 kwietnia 1958r. Ustalenia co do czasu pozbawienia poprzedniego właściciela (jego następców prawnych) faktycznej możliwości władania działką organy dokonały na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wpisów w dzienniku budowy, a także aktu notarialnego, z których wynika, że działka została przekazana w posiadanie małżonkom J. i G. Z. w kwietniu 1958r., którzy od 29 marca 1958r. rozpoczęli budowę domu jednorodzinnego na tej działce.
Zaskarżonym wyrokiem NSA w Warszawie oddalił skargę P. S.-K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], przyjmując, że brak jest podstaw do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji, zaś w ustalonym stanie faktycznym odmowa przyznania odszkodowania nie narusza przepisu art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W skardze kasacyjnej jako podstawa kasacyjna został wskazany przepis art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną naruszenie tego przepisu polega na pominięciu ustalenia, że nieruchomość przy ul. M. 51 w W. przed dniem wejścia w życie powołanego dekretu z dnia 26 października 1945r., znajdowała się na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne, a nie na terenie przeznaczonym pod spółdzielcze jednorodzinne budownictwo przyzakładowe. Ponadto naruszenie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami polega na przyjęciu wadliwego ustalenia, że poprzedni właściciel (jego następcy prawni) utracił posiadanie nieruchomości przed dniem 5 kwietnia 1958r., gdyż rodzina K. utraciła posiadanie tej nieruchomości dopiero w drugiej połowie 1958r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a w szczególności nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zarzuty podniesione w skardze w głównej mierze sprowadzają się do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organy oraz dokonanej przez te organy oceny dowodów, na podstawie których ustalony został stan faktyczny sprawy. Nie wskazano przy tym na naruszenie jakichkolwiek przepisów o postępowaniu administracyjnym. Jeżeli nie ma naruszenia przepisów o postępowaniu, to nie można twierdzić, że nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym przypadku art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tylko dlatego, że zdaniem skarżącego stan faktyczny sprawy jest inny. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd trafnie wskazał, że dokonane przez organy administracji ustalenia stanu faktycznego sprawy co do czasu, kiedy poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nieruchomością znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy. Wywody skargi kasacyjnej są w istocie rzeczy polemiką z tymi dowodami i dokonanymi na ich podstawie ustaleniami. Tego stanu rzeczy nie zmienia w niczym powołanie się w skardze kasacyjnej na nowy dowód w postaci informacji meteorologicznych o stanie pogody w Warszawie pod koniec marca i na początku kwietnia 1958r., albowiem informacje te nie podważają same przez się ustalenia, że w tym czasie były prowadzone roboty budowlane. W każdym razie odmienna ocena dowodów i wyprowadzenie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego sprawy w skardze kasacyjnej, bez wskazania przepisów postępowania, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym bardziej skarga kasacyjna nie może opierać się na wskazywaniu dowodów, o których przeprowadzenie strona mogła wnosić w toku postępowania administracyjnego.
Odnośnie zarzutu, iż nie zostało prawidłowo wyjaśnione, na jakie cele był przeznaczony teren, na którym położona jest nieruchomość w W. przy ul. M., według stanu na dzień wejścia w życie powołanego dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, należy zwrócić uwagę, że okoliczność ta nie ma zasadniczego znaczenia, jeżeli podziela się stanowisko, iż poprzedni właściciel (jego następcy prawni) zostali pozbawieni możliwości władania nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958r.
Stwierdzenie to nawiązuje do treści orzeczenia administracyjnego z dnia 12 listopada 1954r., którym odmówiono ustanowienia prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. M. 51 na rzecz L. A. S.-K. i spadkobierców Z. S.-K. W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, że nieruchomość ta jest przeznaczona pod spółdzielcze budownictwo mieszkaniowe. To, czy odmowa ustanowienia własności czasowej na rzecz następców prawnych poprzedniego właściciela tej nieruchomości, na podstawie art. 7 powołanego dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, była zasadna nie może być przedmiotem oceny w tym postępowaniu, gdyż nie jest to postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 7 powołanego dekretu.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.