Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 22 stycznia 2001 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 2 października 2000 r. a także orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości i zasądził na rzecz skarżącego Krzysztofa J. 260 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności sprawy i rozważania prawne.
Decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Z. z dnia 13 stycznia 1999 r. został zarejestrowany na nazwisko Krzysztofa J. samochód osobowy marki Mercedes i wydano dowód rejestracyjny. Następnie dnia 2 października 2000 r. organ ten wydał decyzję o uchyleniu decyzji z dnia 13 stycznia 1999 r. i odmówił zarejestrowania tego samochodu, ponieważ poprzednia decyzja o rejestracji tego samochodu na nazwisko Piotra R. wydana przez Prezydenta Miasta Ł. dnia 2 lutego 1993 r. została uchylona decyzją z dnia 10 sierpnia 2000 r. z tego powodu, iż Piotr R. nie nabył tego samochodu od wskazanej osoby, zaś numery nadwozia, silnika i skrzyni biegów były przerobione, co podniesiono w postanowieniu Prokuratury Rejonowej Ł.-P. z dnia 31 lipca 2000 r.
Po rozpatrzeniu odwołania Krzysztofa J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia 22 stycznia 2001 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 2 października 2000 r. podzielając stanowisko tego organu, że skoro decyzja o zarejestrowaniu samochodu na nazwisko Piotra R. została uchylona, gdyż nie wykazał prawa własności tego samochodu, to tym samym samochód ten nie mógł być zarejestrowany na nazwisko Krzysztofa J. Uwzględniając skargę Krzysztofa J., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7-10, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji, nie był zawiadomiony o wszczęciu postępowania i nie miał możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, który nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, gdyż brak jest w aktach sprawy nawet postanowienia prokuratora, na które powołano się w decyzji. Nie zostało również wydane postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie rejestracji samochodu.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 72 ust. 1 w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 2003 nr 55 poz. 515 ze zm./ poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że możliwe jest zarejestrowanie pojazdu uprzednio zarejestrowanego w kraju bez dowodu rejestracyjnego oraz przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, ponieważ uchybienia organów administracji nie miały wpływu na wynik sprawy. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe przyjęcie, iż decyzja o uchyleniu rejestracji samochodu podlega wykonaniu oraz art. 141 par. 4 tego Prawa na skutek nie zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Przytaczając wskazane podstawy kasacyjne organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia przepisów art. 72 ust. 1 w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oparty jest na przyjętym przez wnoszącego skargę kasacyjną rozumowaniu, że skoro Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji, to tym samym naruszył wskazane przepisy przyjmując, iż jest możliwe zarejestrowanie pojazdu uprzednio zarejestrowanego w Polsce bez dowodu rejestracyjnego. Rozumowanie to jest skutkiem przyjęcia wadliwego założenia, które pomija całkowicie motywy przyjęte w zaskarżonym wyroku. Po pierwsze, Sąd w ogóle nie oceniał zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z tymi przepisami, ponieważ zdaniem Sądu decyzje w tej sprawie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności nie został zgromadzony i rozważony materiał dowodowy, który uzasadniałby wzruszenie ostatecznej decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Po drugie, nie można podzielić wyrażonego w skardze kasacyjnej stanowiska, które sprowadza się do tego, że bez względu na uchybienia przepisom postępowania, decyzje wydane w tej sprawie były prawidłowe, ponieważ decyzją z dnia 10 sierpnia 2000 r. Prezydent Miasta Ł. uchylił poprzednią rejestrację pojazdu, która była podstawą rejestracji pojazdu na nazwisko skarżącego. To wadliwe stanowisko, które ma uzasadniać naruszenie przepisu prawa materialnego wiąże się z zarzutem naruszenia przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało wpływu na wynik sprawy.
Odnosząc się do tych zarzutów należy podnieść, że w tej sprawie chodzi o wzruszenie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Z. z dnia 13 stycznia 1999 r. o zarejestrowaniu samochodu na nazwisko skarżącego. Wzruszenie ostatecznej decyzji w postępowaniu wznowieniowym wymaga przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy /art. 149 par. 2 Kpa/. Nie jest więc bez znaczenia ustalenie przyczyn wznowienia.
W tej sprawie organ pierwszej instancji nie wydał postanowienia, o którym mowa w art. 149 par. 1 Kpa, zaś w decyzji z dnia 2 października 2000 r. wskazał przepisy art. 145 par. 1 pkt 1 i 5 Kpa. Natomiast organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do podstaw wznowienia, podnosząc dopiero w skardze kasacyjnej, że może chodzić o przyczyny wznowienia określone w art. 145 par. 1 pkt 5 i 8 Kpa. Problem sprowadza się więc nie tylko do tego, że organ nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania, ale przede wszystkim do tego, że organy nie określiły, która z podstaw wznowienia postępowania, określonych w art. 145 par. 1 Kpa miała zastosowanie w tej sprawie.
Nie można również podzielić poglądu wnoszącego skargę kasacyjną, że "zebrany materiał dowodowy wskazywał w sposób oczywisty, iż nie można wydać decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na wniosek Krzysztofa J., a wyłącznie można było w wyniku zastosowania trybu nadzwyczajnego uchylić uprzednio wydaną decyzję o zarejestrowaniu pojazdu i odmówić dokonania rejestracji". Otóż Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie podniósł, że decyzja w tej sprawie została wydana pomimo, że w aktach sprawy nie ma materiału dowodowego. Można do tego dodać, że w aktach sprawy znajduje się jedynie kserokopia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 10 sierpnia 2000 r. uchylającej decyzję o zarejestrowaniu samochodu marki Mercedes na nazwisko Piotra R. z dnia 2 lutego 1993 r., której zgodność z oryginałem została potwierdzona w dniu 19 marca 2001 r. Oznacza to, że organy administracji wydając uchylone przez Sąd decyzje w ogóle nie wnikały w to, czy i ewentualnie kiedy decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia 10 sierpnia 2000 r. stała się ostateczna. W takiej sytuacji twierdzenie, że organy mogły wydać tylko takie decyzje jakie wydały jest oczywiście bezpodstawne. Wbrew więc stanowisku wnoszącego skargę kasacyjną, naruszenie przepisów postępowania, wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a wobec tego zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest trafny.
Nie ma również uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten nakłada na sąd obowiązek określenia w wyroku, w razie uwzględnienia skargi, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonywane. W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję, a więc uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, chodzi o rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności /skuteczności prawnej/ takiej decyzji, która ciągle ma cechy decyzji ostatecznej, ponieważ wyrok sądu uwzględniający skargę nie jest prawomocny. Problem nie polega więc na tym, jak twierdzi się w skardze kasacyjnej, czy decyzja podlega wykonaniu w trybie postępowania egzekucyjnego, lecz na tym, że wykonalność decyzji ma znacznie szersze znaczenie i odnosi się także do jej skutków procesowych. W przypadku stosowania przepisu art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi na decyzję, chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu, podobnie jak szerokie znaczenie ma "wykonanie decyzji" w rozumieniu art. 130 par. 1 i 2 Kpa. Wobec uchylenia decyzji zaskarżonym wyrokiem, Sąd prawidłowo ocenił, że decyzja ta nie podlega wykonaniu, co oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, pomimo, że wyrok uchylający tę decyzje nie jest jeszcze prawomocny.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez to, że w uzasadnieniu wyroku nie zamieszczono wskazań co do dalszego postępowania, pomimo, że w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ, nie daje wystarczających podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Wprawdzie wprost wskazania takie nie zostały przytoczone w uzasadnieniu wyroku, to jednak wynikają one z uzasadnienia wyroku w sposób umożliwiający ponowne rozpoznanie sprawy. Stanowisko Sądu, że decyzje zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i zebrania materiału dowodowego, określa wskazania co do dalszego postępowania.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. Sąd nie orzekał o kosztach postępowania kasacyjnego, na podstawie art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ skarżący reprezentowany przez adwokata, nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów.