Wyrok NSA z 3 września 2004 r., OSK 603/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 września 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. w W.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2004 r. sygn. akt II SA 4631/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.), Alicja Plucińska-Filipowicz
Mariola Błaszczyk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. w W. na uchwałę Rady Miejskiej Konstancin Jeziorna z dnia 27 lutego 2001 r. Nr 215/III/31/2001 w przedmiocie współpracy gminy ze społecznymi komitetami

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym odrzucił skargę I. sp. z o.o. w W. na uchwałę Nr 215/III/31/2001 Rady Miejskiej Konstancin-Jeziorna z dnia 27 lutego 2001 r. w przedmiocie współpracy gminy ze społecznymi komitetami utworzonymi w celu realizacji inwestycji przy udziale środków własnych mieszkańców gminy. W uzasadnieniu Sąd podał, iż skarga została wniesiona z uchybieniem 60-dniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dla tego typu aktów (wezwanie Rady do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło w dniu 3 kwietnia 2003 r., a skarga do sądu została złożona w dniu 28 listopada 2003 r.). Sąd podkreślił, iż mimo że przedmiotowa skarga została wniesiona przed wejściem w życie w/w ustawy, to z mocy art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka z o.o. I. reprezentowana przez adwokata A. M. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości skarżąca spółka zarzuciła Sądowi naruszenie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie w sprawie art.53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto strona skarżąca zarzuciła skarżonemu postanowieniu naruszenie art.35 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z art.107 ust.2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez ich nie zastosowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Ma rację strona skarżąca podnosząc, iż do oceny zachowania terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. nie można stosować przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) obowiązującej od 1 stycznia 2004 r. Do oceny zachowania tego terminu należy stosować przepisy prawa wówczas obowiązujące, a nie przepisy nowe na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.). Zatem Sąd oceniając zachowanie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi winien to zrobić na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, pow.1591 ze zm.). To zaś oznacza, że Sąd orzekający w sprawie naruszył art.97 § 1 w/w ustawy, wprowadzającej ustawy reformujące sądownictwo administracyjne błędnie go interpretując i w konsekwencji bezpodstawnie stosując w sprawie art.53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miast zastosować regulację art.101 ust.1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym.

Naruszenie to, choć wyraźne i nie budzące wątpliwości, nie wpłynęło jednak na byt prawny zaskarżonego postanowienia. To bowiem, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, a to z tego względu, że strona skarżąca nie dochowała terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie ówcześnie obowiązujących regulacji prawnych. Stosownie bowiem do regulacji art.101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę organu gminy było ograniczone terminem 30-dniowym, liczonym od dnia doręczenia odpowiedzi rady gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, a w wypadku nie udzielenia odpowiedzi na to wezwanie - tak jak w niniejszej sprawie - od dnia, w którym upłynął dwumiesięczny termin przewidziany w art.35 § 3 kpa (w związku z art.101 ust.3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1995 r. sygn. akt III AZP 9/95, a także uchwałę NSA z dnia 4.05.1998 r. sygn. akt FPS 1/98, ONSA z 1998 r. z. 3, poz.78).

Jeżeli tak to na podstawie art.184 in fine ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec należało jak w sentencji.