Uzasadnienie
OSK 610/04
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - uwzględniając skargę Władysława J. - wyrokiem z dnia 11 lutego 2004 r. 3/II SA/Gd 2821/00 uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 17 października 2000 r. (...) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 18 sierpnia 2000 r. (...) stwierdzającą, że - na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 85 poz. 433 ze zm./ - skarżący nie zachował prawa do osobnej kwatery stałej.
Władysław J., w 1974 r. otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe w postaci dodatkowej ulgi w formie zwrotnej na uzupełnienie wkładu mieszkaniowego w spółdzielni mieszkaniowej, w 1978 r. zaś przydzielono mu kwaterę stanowiącą lokal nr 9 w domu nr 59 przy ul. Płk. D. w G., i obydwa organy wojskowe uznały, że - w świetle art. 87 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy - nie zachował prawa do kwatery, gdyż prawo to zrealizował poprzez pomoc finansową, która obecnie jest równoważna z ekwiwalentem pieniężnym wypłacanym w zamian za rezygnację z kwatery.
Sąd nie podzielił stanowiska organów wojskowych i wyjaśnił, że decyzja, o jakiej mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu... /obecnie art. 23 ust. 5 według jednolitego tekstu ogłoszonego w Dz.U. 2002 nr 42 poz. 368/ ma wyłącznie deklaratoryjny charakter, gdyż tylko ustala, czy zachodzą określone w art. 23 ust. 1 przesłanki, z którymi ustawa wiąże skutek w postaci zachowania prawa do kwatery, natomiast skarżący - zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury wojskowej - spełnia te przesłanki.
Sąd wyjaśnił ponadto, że stwierdzenie uprawnień do kwatery nie pozostaje w kolizji w obowiązkiem zwolnienia zajmowanej kwatery, jeżeli taki obowiązek znajduje podstawę prawną.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Oddziału Rejonowej w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zarzucił, że wyrok narusza prawo materialne, tj. art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu... przez błędną wykładnię tego przepisu podnosząc, że - w świetle wykładni językowej - przez zachowanie prawa należy rozumieć utrzymanie istniejącego prawa, nie można więc zachować prawa, które wygasło, gdyż zostało zrealizowane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Skarżący zarzuca błędną wykładnię, podczas gdy sąd odczytał przepis zgodnie z jego brzmieniem, które nie wymaga wykładni.
Stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, zachowuje prawo do kwatery, jeżeli nabył uprawnienie do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej; zachowanie zaś prawa do kwatery stwierdza się w drodze decyzji administracyjnej. Przedmiotem zatem decyzji jest wyłącznie stwierdzenie prawa do kwatery w razie zwolnienia ze służby, i ze względu na przyczynę zwolnienia, bez badania innych przyczyn wpływających na istnienie tego prawa.
Należy bowiem odróżnić zachowanie prawa do kwatery w rozumieniu powołanego przepisu od utraty prawa do kwatery będącej wynikiem przyczyn nie związanych ze zwolnieniem ze służby, o czym orzeka się odrębnie i na innej podstawie.
W szczególności, jak już wyjaśnił sąd, zachowanie prawa do kwatery ze względu na przyczynę zwolnienia ze służby nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu o obowiązku zwolnienia kwatery, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 41 ustawy o zakwaterowaniu..., lecz nie jest to materia objęta art. 23 tej ustawy.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.