Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 11 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z 16 października 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z 11 sierpnia 2000 r. nakazującą Władysławowi J. opuszczenie dotychczas zajmowanej kwatery stałej usytuowanej w G. przy ul. Płk. D. 59 m. 9 kl. II i przekazanie jej w stanie wolnym do dyspozycji OTWAM w G. w terminie do 30 września 2000 r. oraz decyzję z 11 sierpnia 2000 r.
W uzasadnieniu tego wyroku, z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 1, 2 ust. 1 oraz 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzono, że emeryt wojskowy obowiązany jest przekazać do dyspozycji Agencji dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli otrzymał pomoc finansową ma budownictwo mieszkaniowe udzieloną na podstawie dotychczasowych przepisów. Mający decydujące znaczenie art. 41 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy dotyczy sytuacji zajmowania przez żołnierza kwatery stałej, a następnie otrzymania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. Przepisy tej ustawy nie przewidują bowiem pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, lecz prawo do kwatery albo ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery /art. 24 ust. 1/. Według art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych /Dz.U. 1992 nr 2 poz. 19 ze zm./ kwatery stałej nie przydziela się osobie, która skorzystała z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego. Skarżący otrzymał pomoc finansową decyzją z 11 kwietnia 1974 r., natomiast decyzją z 19 maja 1978 r. przydzielono mu kwaterę stałą w G. przy ul. Płk. D. 59/II/9. Skoro ta kwatera została przydzielona po upływie czterech lat od przyznania pomocy finansowej, nie można domagać się jej zwrotu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy. W sytuacji przyznania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, a następnie przydzielenie kolejnej osobnej kwatery, "można mówić jedynie o nieprawidłowej decyzji dotyczącej przydziału kolejnej kwatery".
W skardze kasacyjnej Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy w G., zarzucają naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych /Dz.U. nr 86 poz. 433 ze zm./ wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej stwierdza, że Władysław J. decyzją (...) uzyskał dodatkową ulgę zwrotną na uzupełnienie wkładu mieszkaniowego. Zajmował wówczas kwaterę stałą przy ul. Ż. 15/12 w G. Kwaterę przy ul. Płk. D. 59/II/9 w G. uzyskał w 1978 r. w ramach poprawy warunków mieszkaniowych. Według art. 29 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych w brzmieniu obowiązującym w dniu przydziału skarżącemu kwatery przy ul. Płk. D. "osobnej kwatery nie przydziela się żołnierzowi zawodowemu w razie skorzystania z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego". Art. 41 obecnie obowiązującej ustawy nakłada obowiązek zwolnienia kwatery stałej m.in. w przypadku otrzymania pomocy finansowej udzielonej na podstawie dotychczasowych przepisów. Samo "otrzymanie" pomocy finansowej uzasadnia żądanie zwrotu kwatery. Na tle przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. nie było przeszkód przydziału kolejnej kwatery, bo taką przeszkodę eliminowało wyłącznie "skorzystanie" z pomocy, a więc uzyskanie lokalu, na nabycie którego pomoc została przeznaczona. Skarżący w dacie przydziału kwatery przy ul. Płk. D. oczekiwał na przydział lokalu spółdzielczego, na który przeznaczona została pomoc.
Przepisy ustawy z 22 czerwca 1995 r. obowiązek zwrotu kwatery uzależniają jedynie od otrzymania pomocy finansowej, nie "różnicując ją co do wysokości, formy jak również jej skutecznego wykorzystania". Skarżący otrzymał pomoc finansową i pomimo wystąpienia ze spółdzielni mieszkaniowej, pomocy nie zwrócił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W tej sprawie istnieje niewątpliwy, występujący stan faktyczny i prawny dotyczący przydziału kwatery i przyznania pomocy finansowej na rzecz Władysława J. Władysław J. uzyskał 19 maja 1964 r. przydział kwatery przy ul. Ż. w G., 11 kwietnia 1974 r. przyznano mu pomoc finansową z funduszu mieszkaniowego na uzupełnienie wkładu w spółdzielni mieszkaniowej, decyzją z 19 maja 1978 r. przydzielono kwaterę przy ul. Płk. D. 59/II/9 w G., uchwałą spółdzielni mieszkaniowej z 29 czerwca 1995 r. Władysław J. został skreślony z rejestru członków tej spółdzielni.
Utrzymana w mocy przez zaskarżoną decyzję, decyzja organu pierwszej instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o opuszczeniu przez Władysława J. kwatery przy ul. Płk. D. 59/II/9 w G. powołała się na art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 83 poz. 433 ze zm./. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że żołnierz zawodowy i osoby wspólnie z nim zamieszkujące są obowiązane przekazać do dyspozycji Agencji dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli żołnierz otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, udzieloną na podstawie dotychczasowych przepisów. Uruchomienie trybu postępowania w zakresie opuszczenia przydzielonej kwatery w związku z otrzymaniem pomocy finansowej na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2, podobnie zresztą, jak i na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy odnosi się, jak wynika z brzmienia tych przepisów do "kwatery dotychczas zajmowanej". Obejmuje więc sytuacje, w których najpierw nastąpiło przydzielenie kwatery, a następnie została przyznana pomoc finansowa z funduszu mieszkaniowego. Nie dotyczy więc przypadku wcześniejszego otrzymania pomocy finansowej i późniejszego przydziału kwatery. Taki zaś przypadek wystąpił w niniejszej sprawie, skoro jak już wspomniano, przydział kwatery przy ul. Płk. D. nastąpił w 1978 r., a pomoc finansową przyznano w 1974 r.
Należało w związku z tym podzielić stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku o wadliwości rozstrzygnięcia zawartego w kwestionowanych w skardze decyzjach nakazujących Władysławowi J. opuszczenie kwatery przy ul. Płk. D. 59/II/9 w G. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 powoływanej już ustawy.
Niewątpliwym jest przyznanie Władysławowi J. pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego w 1974 r. W związku z tym wymaga aprobaty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko, według którego, z powołaniem się na przepisy ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 19 ze zm./ i przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych /Dz.U. nr 6 poz. 38 ze zm./.W istniejącej sytuacji "można mówić jedynie o nieprawidłowej decyzji dotyczącej przydziału kolejnej kwatery".
Chodzi oczywiście o przydział z 1978 r. dotyczący kwatery przy ul. Płk. D. 59/II/9 w G. Jest to jednak kwestia związana z uruchomieniem określonego trybu postępowania dotyczącego decyzji z 19 maja 1978 r. nie będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie i wobec tego nie podlegająca wiążącej ocenie.
Wszystko to wskazuje, że zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 2 i art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej polskiej, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie jest uzasadniony.
Dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu z zasądzeniem na rzecz Władysława J. kosztów postępowaniu kasacyjnego /art. 184, art. 204 pkt 2 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.