Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2l stycznia 2004 r. oddalił skargę Marka K. - kuratora sądowego Przedsiębiorstwa Naftowego "O." na decyzję Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2002 r., którą to decyzją utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 19 lutego 2002 r. o nie stwierdzeniu nieważności:
- zarządzenia Ministra Przemysłu z dnia 30 sierpnia 1946 r. o ogłoszeniu drugiego wykazu przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa /M.P. 98 poz. 82/,
- orzeczenia Ministra Przemyślu i Handlu z dnia 17 czerwca 1947 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstw w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. "O." - Przedsiębiorstwo Naftowe - Sp. z o.o. w B.,
- orzeczenia Ministra Górnictwa z dnia 30 lipca 1951 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa firmy "O." - Przedsiębiorstwo Naftowe - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podał, że przedsiębiorstwo "O." Sp. z o.o. w B. zostało objęte wykazem przedsiębiorstw podlegających nacjonalizacji, który to wykaz został należycie ogłoszony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 1946 r. /Dz.U. nr 17 poz. 114 ze zm./, co skutkowało wszczęcie postępowania nacjonalizacyjnego. Sąd nie podzielił stanowiska kuratora sądowego Przedsiębiorstwa Naftowego "O.", że wydanie następnie nowego rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 stycznia 1947 r., powoduje samo przez się utratę mocy zarządzenia w sprawie wykazu przedsiębiorstw podlegających nacjonalizacji i konieczność wydania nowego orzeczenia wszczynającego postępowanie nacjonalizacyjne na podstawie tego nowego zarządzenia. Sąd podał, że wszczęcie postępowania nacjonalizacyjnego przed dniem 31 marca 1947 r. powoduje, że nie został przekroczony termin prekluzyjny z art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. Nadto sąd powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zdaniem którego brak orzeczenia o odszkodowaniu za przejęte przedsiębiorstwo nie rodzi skutku, iż decyzja stwierdzająca przejście przedsiębiorstwa na rzecz Państwa jest nieważna. Natomiast co do niekonstytucyjności aktów normatywnych stanowiących podstawę wydanych decyzji zdaniem Sądu może wypowiedzieć się jedynie Trybunał Konstytucyjny.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Marek K. - kurator sądowy "O." Sp. z o.o., sporządzoną przez swego pełnomocnika, radcę prawnego.
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ i zarzuca:
- naruszenie przepisów postępowania a w szczególności art. 138 powołanej ustawy przez zawarcie w sentencji wyroku błędnie oznaczonego przedmiotu zaskarżenia; art. 141 par. 4 ustawy - nie ustosunkowanie się przez sąd w uzasadnieniu do zarzutów skargi oraz naruszenia art. 106 par. 4 ustawy poprzez nie wzięcie pod rozwagę przy rozpatrywaniu sprawy faktów powszechnie znanych sądowi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej z dnia 3 stycznia 1946 r. /Dz.U. nr 3 poz. 17/ oraz na błędnej wykładni par. 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie określenia trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność /Dz.U. nr 16 poz. 62/ w zw. z zarządzeniem Ministra Przemysłu z dnia 30 sierpnia 1946 r. o ogłoszeniu drugiego wykazu przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa /M.P. nr 46 poz. 182/.
W konkluzji skarżący wnosi o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W skardze kasacyjnej podniesiono, że istnieje wewnętrzna sprzeczność pomiędzy sentencją wyroku a uzasadnieniem, gdyż sentencja dotyczy decyzji Ministra Gospodarki z dnia 19 lutego 2002 r., a uzasadnienie decyzji z dnia 19 kwietnia 2002 r. Uzasadnienie wyroku nie odnosi się do wszystkich zarzutów jakie kurator podniósł w skardze, a w szczególności do art. 95 Konstytucji z dnia 17 marca 1921 r. dotyczącego ochrony mienia, oraz art. 99 Konstytucji dotyczącego uznania wszelkiej własności, a wywłaszczenie lub ograniczenie własności mogło nastąpić tylko za odszkodowaniem. W skardze kasacyjnej podano, że ustawa z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej /Dz.U. nr 3 poz. 17/ stanowiła, że Państwo przejmuje za odszkodowaniem na własność między innymi przedsiębiorstwa przemysłowe, kopalnie, przemysł naftowy, gazu ziemnego, przedsiębiorstwa paliw syntetycznych itp. Artykuł ten jest niezgodny z art. 99 Konstytucji z dnia 17 marca 1921 r.
Naruszenie nastąpiło również art. 79 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z tym przepisem, a także z ustawą nacjonalizacyjną warunkiem koniecznym było określenie terminu wypłacenia odszkodowania, zaś sąd orzekający nie odniósł się do tego zarzutu.
Zdaniem skarżącego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa /Dz.U. nr 16 poz. 62/, które uchyliło podstawę prawną zarządzenia z dnia 11 kwietnia 1946 r. skutkowało, że zarządzenie Ministra Przemysłu z dnia 30 sierpnia 1946 r. o ogłoszeniu drugiego wykazu przedsiębiorstw, przechodzących na własność Państwa /M.P. nr 46 poz. 182/ w części dotyczącej spółki z o.o. "O." stało się nieobowiązujące z dniem ogłoszenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa czyli 19 lutego 1947 r.
Nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. uchylało w całości poprzednie i wprowadzało nowy tryb postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa, a zatem jak twierdzi skarżący, przedsiębiorstwa w stosunku, do których nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie nacjonalizacyjne już winny zostać poddane procedurze w oparciu o nowe zasady i proces nacjonalizacji winien obyć rozpoczęty od nowa. Powoduje to, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, że nie można uznać za wszczęcie postępowania racjonalizacyjnego zarządzenia Ministra Przemysłu z dnia 3O sierpnia 1946 r. o ogłoszeniu drugiego wykazu przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa, ponieważ nie zostało ono zakończone do dnia 19 lutego 1947 r. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa nie zawierało zapisu, że sprawy wszczęte przed wejściem w życie rozporządzenia toczą się według przepisów dotychczasowych. Jeżeli zatem nie zostało zakończone prawomocnie postępowanie nacjonalizacyjne winno być poddane procedurze na nowych zasadach i powinno być rozpoczęte od nowa.
Zgodnie z przepisem par. 75 lit. "b i c" rozporządzenia w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa z dnia 30 stycznia 1947 r. winien być sporządzony dokładny opis przejmowanego przedsiębiorstwa oraz wymieniać szczegółowo wszystkie składniki majątkowe danej firmy.
Protokół zdawczo-odbiorczy przejmowanego przedsiębiorstwa nie zawierał podstawowych parametrów firmy takich jak np. wysokości kapitału zakładowego, co skutkuje, że został wydany z rażącym naruszeniem prawa.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie par. 73 ust. 1 i 2 lit. "e" ww. rozporządzenia. Zdaniem skarżącego nie można uznać za wezwanie właściciela do stawienia się w czasie i miejscu wyznaczonym do sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym z dnia 15 lipca 1947 r., co stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W protokóle zdawczo-odbiorczym jak twierdzi skarżący celowo komisja pominęła oprócz kapitału zakładowego firmy, ilość pól naftowych, na których były nadania górnicze, jak i prawdziwej informacji dotyczącej okresu, w którym firma miała prawo wydobywać ropę naftową na działkach objętych kontraktami naftowymi - podano datę końcową 1952 r., a w tym okresie można było przedłużyć kontrakt naftowy, a w przypadku przedłużenia kontraktu szyby produkcyjne pozostawały własnością firmy przez lat 15. W skardze kasacyjnej przyznano, że 143 pól naftowych, które wynikały z wykazu a którym posługiwała się komisja, nie były objęte kontraktami naftowymi, ale obszar górniczy o tych polach został ustanowiony na potrzeby "O." Sp. z o.o. i spółka decydowała o tym, czy na ich obszarze będzie dokonywać wierceń, czy też mogła odpłatnie scedować uprawnienia na inną firmę. Wszystkie dokumenty w tym zakresie znajdowały się i znajdują w sądzie w B. Nie uwzględniono także w protokóle zdawczo-odbiorczym istnienia szybu naftowego "R. 4". Był to odwiert "nietrafiony" - "niedowiercony" i nie stanowił dużej wartości, ale zostały poniesione nakłady na ten odwiert w robociźnie jak i materiale.
Wszystko to świadczy jak podano w skardze kasacyjnej nie o pomyłce komisji, a o świadomym pominięciu roszczeń właścicieli firmy. Korekta protokołu zdawczo-odbiorczego odbiegała od przyjętych zasad, co zdaniem wnoszącego skargę stanowi przestępstwo.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie należy podnieść, że w skardze kasacyjnej powołano się na art. 99 Konstytucji marcowej przewidujący ochronę własności. Przepis art. 99 dotyczący własności brzmiał następująco:
"Rzeczpospolita Polska uznaje wszelką własność, czy to osobistą poszczególnych obywateli, czy to zbiorową związków obywateli, ciał samorządowych i wreszcie samego Państwa, jako jedną z najważniejszych podstaw ustroju społecznego i porządku prawnego, oraz poręcza wszystkim mieszkańcom, instytucjom i społecznościom ochronę ich mienia, a dopuszcza tylko w wypadkach, ustawą przewidzianych, zniesienie lub ograniczenie własności, czy to osobistej, czy to zbiorowej, ze względów wyższej użyteczności, za odszkodowaniem. Tylko ustawa może postanowić, jakie dobra i w jakim zakresie, ze względu na pożytek ogółu, mają stanowić wyłącznie własność Państwa, oraz o ile prawa obywateli i ich prawnie uznanych związków do swobodnego użytkowanie ziemi, wód, minerałów i innych skarbów przyrody - mogą ze względów publicznych, doznać ograniczenia.
Ziemia, jako jeden z najważniejszych czynników bytu narodu i Państwa, nie może być przedmiotem nieograniczonego obrotu. Ustawy określą przysługujące Państwu prawo przymusowego wykupu ziemi, oraz regulowania obrotu ziemią, przy uwzględnieniu zasady, że ustrój rolny Rzeczypospolitej Polskiej ma się opierać na gospodarstwach rolnych, zdolnych do prawidłowej wytwórczości i stanowiących osobistą własność".
Powołanie się na ten przepis ma służyć jako argument, że dekret PKWN będący podstawą przejęcia mienia skarżącego w trybie nacjonalizacyjnym był pozbawiony mocy prawnej jako sprzeczny z obowiązującą wówczas Konstytucją.
Zakres, w jakim w okresie powojennym Konstytucja z marca 1921 r. obowiązywała w latach 1944-1952 jest kwestią sporną. Wiąże się to z oceną faktu, że po wojnie, Manifest PKWN, w poszukiwaniu własnej legitymizacji nawiązywał do Konstytucji, jednakowoż nie obowiązującej bezpośrednio przed wojną, a pochodzącej z 1935 r., Konstytucji kwietniowej, lecz do Konstytucji marcowej z 1921 r. nawiązanie to polegało na odwołaniu się do "demokratycznych zasad" i /podstawowych założeń/ Konstytucji marcowej.
Zagadnienie zakresu obowiązywania tego aktu jest w piśmiennictwie sporne. Przewagę mają poglądy, zgodnie z którymi Konstytucja marcowa obowiązywała fragmentarycznie /J. Trzciński, Zagadnienie obowiązywania Konstytucji z 17 marca 1921 w latach 1944-1952, Acta Universsitatis Wratislavienisis nr 234 Przegląd Prawa i Administracji V, s. 11 i n., K. Działocha, Rola Konstytucji marcowej w prawie państwowym Polski Ludowej Acta Universitatis Wratislawienisis nr 307, Przegląd Prawa i Administracji VII, s. 49 i n., obie pozycje z obszerną literaturą/.
Gdyby jednak nawet tezę tę odrzucić, także przy założeniu obowiązywania w okresie 1944-1952 art. 99 Konstytucji marcowej, nie mogłoby to służyć jako argument pozwalający uznać niedopuszczalność nacjonalizacji dokonanej w ustawodawstwie zwykłym.
Nie ulegało bowiem wątpliwości, że Konstytucja marcowa zostawiała znacznie szerszy margines swobodzie regulacyjnej ustawodawstwa zwykłego w zakresie zniesienia lub ograniczenia własności, niż wynika to ze współczesnych standardów konstytucjonalizmu. Było to zresztą znamienne dla epoki, w jakiej powstała Konstytucja marcowa. Dlatego argument, iż treść art. 99 tej Konstytucji niweczy prawną legitymizację Dekretu PKWN, sformułowany w taki sposób, jak to uczyniono w skardze - nie przełamuje domniemania obowiązywania dekretu PKWN w rozważanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że ustawa z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej /Dz.U. nr 3 poz. 17/ w art. 3 ust. 1 pkt 2 stanowiła, że za odszkodowaniem przejmuje Państwo na własność przemysł naftowy i gazu ziemnego z kopalniami, rafineriami, gazoliniarniami/ i innymi zakładami przetwórczymi. Wbrew stanowisku skarżącego brak ustalenia odszkodowania z jednoczesnym przejęciem przedsiębiorstwa, nie stanowiło przesłanki skutkującej, że nie mogło dojść do przejęcia przedsiębiorstw wymienionych w tym przepisie. W art. 7 ustawy bowiem podano, że za przedsiębiorstwo przejęte przez Państwo na własność w trybie art. 3 jego właściciel otrzyma od Skarbu Państwa odszkodowanie w terminie jednego roku, licząc od dnia doręczenia mu zawiadomienia w przedmiocie ustalenia wysokości przypadającego odszkodowania. Przepis art. 7 ustawy ustalał w jakiej formie będzie wypłacone odszkodowanie oraz zawierał delegację dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia ustalającego zasady obliczania odszkodowania. Brak zatem ustalenia odszkodowania w orzeczeniu o przejęciu przedsiębiorstwa nie skutkuje jego nieważności. Nie można również podzielić zarzutu skargi, że został naruszony art. 79 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym /Dz.U. nr 36 poz. 341/, który zdaniem skarżącego miał zastosowanie w tej sprawie, a zgodnie z którym warunkiem koniecznym w postępowaniu nacjonalizacyjnym było określenie terminu wypłacenia odszkodowania.
W ustawie z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność podstawowych gałęzi gospodarki narodowej w art. 2 ust. 7 i art. 3 ust. 5 została zawarta delegacja dla Rady Ministrów do określenia trybu postępowania, w którym miało nastąpić przejście przedsiębiorstw na własność Państwa. Tryb przejęcia został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 1946 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa /Dz.U. RP nr 17 poz. 114/, a które obowiązywało do 19 lutego 1947 r. Od tej daty obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. o tej samej nazwie /Dz.U. nr 16 poz. 62/. Rozporządzenie z dnia 11 kwietnia 1946 r. w par. 78 określało jakie przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej - o postępowaniu administracyjnym mają zastosowanie przy przejmowaniu przedsiębiorstw, a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w par. 81 ust. 1 również określało jakie przepisy rozporządzenia o postępowaniu administracyjnym mają zastosowanie w zakresie przejmowania przedsiębiorstw. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 1946 r., ani rozporządzenie z dnia 30 stycznia 1947 r. regulując jakie przepisy rozporządzenia o postępowaniu administracyjnym mają zastosowanie w tych sprawach, nie wymienia art.
- Przepis ten zatem nie miał zastosowania w postępowaniu dotyczącym przejmowania przedsiębiorstw, a zatem, nie może być mowy o jego naruszeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutów skargi kasacyjnej związanych z samym postępowaniem dotyczącym przejęcia "O." Spółki z o.o. - Przedsiębiorstwo Naftowe w B. Ustawa z dnia 3 stycznia 1946 r. w art. 3 ust. 6 przewidywała, że orzeczenie w trybie tego przepisu może nastąpić tylko wówczas, jeżeli przed dniem 31 grudnia 1946 r. zostało wszczęte postępowanie o przejęciu danego przedsiębiorstwa. Termin ten był terminem prawa materialnego i zmiana jego mogła nastąpić tylko w formie ustawowej. Termin ten na podstawie Dekretu z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej /Dz.U. nr 3 poz. 17/ został przedłużony do dnia 31 marca 1947 r.
Zgodnie z par. 30 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 11 kwietnia 1946 r. w stosunku do przedsiębiorstw przejmowanych na własność Państwa na zasadzie art. 3 ust. 1 lit. A pkt 1-10 ustawy nacjonalizacyjnej, obowiązywał tryb określony tym przepisem tj., właściwy minister był zobowiązany ogłosić w Monitorze Polskim wykazy przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa.
Minister Przemysłu zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 1946 r. o ogłoszeniu drugiego wykazu przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa - zawartym w Monitorze Polskim Nr 98 poz. 182 ujął również "O." - Przedsiębiorstwo Naftowej Spółka z o.o. w B. Tym samym został spełniony warunek z par. 30 rozporządzenia. Wejście w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. nie powodowało anulowania czynności dokonanych zgodnie z rozporządzeniem z dnia 11 kwietnia 1946 r., a wobec jedynie utraty mocy obowiązującej tego rozporządzenia z dniem 19 lutego 1947 r. i wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 stycznia 1947 r. dalsze czynności musiały być wykonywane w trybie tego ostatniego rozporządzenia.
Twierdzenie skarżącego, że ogłoszenie drugiego wykazu przedsiębiorstw przechodzących na własność państwa w Monitorze Polskim przez Ministra Przemysłu utraciło moc - nie znajduje zatem uzasadnienia. Natomiast zarządzenie o objęciu przedsiębiorstwa jak i ogłoszenia o sporządzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego mogło być dokonane już tylko w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 roku, gdyż obowiązywało w tym okresie już to rozporządzenie. Minister Przemysłu i Handlu zarządzeniem z dnia 6 września 1948 r., wydanym na podstawie par. 72 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. wyznaczył do objęcia przejmowanego przedsiębiorstwa "O." - Kopalnictwo Naftowe - Przedsiębiorstwo Państwowe w K. Natomiast w oparciu o par. 73 rozporządzenia został ogłoszony w R. Dzienniku Wojewódzkim z dnia 15 lipca 1949 r. termin sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa "O.". W rubryce "właściciel" - została podana nazwa przedsiębiorstwa, została podana data sporządzenia protokołu jak również godzina i miejsce, w którym protokół zostanie sporządzony. Podnoszony zarzut, że w ogłoszeniu nie zostali wymienieni właściciele Spółki "O." nie znajduje uzasadnienia. W myśl par. 73 ust. 1 pkt c rozporządzenia Rady Ministrów właścicieli przedsiębiorstwa z imienia i nazwiska należało podać "w miarę możliwości". Jeżeli jak twierdzi i dokumentuje skarżący dwóch współwłaścicieli Spółki zamieszkiwało w pobliżu przejmowanego przedsiębiorstwa, to mieli możliwość uczestniczenia przy sporządzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego, gdyż mogli zgłosić się znając miejsce jego sporządzenia. Natomiast brak stawiennictwa współwłaścicieli przy sporządzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego nie powodowało, że nie mogło dojść do jego sporządzenia.
W świetle materiału dowodowego sprawy bezsporną okolicznością jest, że przedstawiony protokół zdawczo-odbiorczy między innymi "kopalni nafty R. w T.", został 26 września 1950 r. zwrócony przez Ministerstwo Górnictwa - Centralnemu Zarządowi Przemysłu Naftowego w K. celem sprostowania zgodnie z wytycznymi z 28 czerwca 1950 r. z tym, że pismo to nie zawiera - na czym miało polegać sprostowanie tego protokołu. Protokół ten został zatwierdzony orzeczeniem Ministra Górnictwa z dnia 30 lipca 1951 r. zgodnie z par. 75 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. Twierdzenie skargi kasacyjnej, że protokół nosi znamiona "czynu zabronionego" - gdyż nie zawiera skreśleń świadczących o poprawkach a zatem korekta protokołu była dokonana w sposób odbiegający od przyjętych zasad, nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym. Dlatego w tym przedmiocie nie można podzielić stanowiska skarżącego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i w myśl art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.