Postanowienie NSA z 22 lutego 2005 r., OSK 644/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2004 sygn. akt 7/IV SA 4459/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA A. Plucińska-Filipowicz (spr.), Sędziowie NSA A. Gliniecki, M. Stahl
Mariusz Bartosiak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

OSK 644/04

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 4459/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę - uchylił zaskarżoną decyzję oraz ją poprzedzającą.

Zasadniczym motywem rozstrzygnięcia było w ocenie Sądu to, iż działka nr [...] przeznaczona na drogę wewnętrzną dojazdową do inwestycji objętej pozwoleniem na budowę stanowi przedmiot współwłasności, w tym również skarżących, zaś sposób korzystania z tej działki, tryb podejmowania decyzji względem zainwestowania nieruchomości, strony określiły w (19 umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu 26 kwietnia 1995 r., nie można więc podzielić zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiska, iż zaistniało rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

Sąd wskazał także, iż ponownie rozpoznając sprawę organ winien mieć na względzie uwagi przedstawione w uzasadnieniu wyroku, przy czym nieudolność w sformułowaniu postanowień kwestionowanej decyzji, czy też nawet naruszenie przepisów prawa, ale nie o charakterze rażącym, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności określonego aktu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. K. reprezentowana przez adwokata J. R. zaskarżając wyrok w całości oraz "Na zasadzie art. 174 Prawa o ustroju Sądów Administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/" zarzuciła wyrokowi "obrazę art. 77 kpa oraz art. 156 (1 pkt 2 polegające na przyjęciu, iż decyzja GINB naruszyła wyżej wymieniony przepis a nadto w toku jej wydawania nie został rozpatrzony cały materiał dowodowy oraz obrazę art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 32 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 Ustawy Prawo budowlane polegający na przyjęciu ustaleń w zakresie objętych tymi przepisami odmiennych niż GINB".

W skardze kasacyjnej "Na zasadzie art. 176 ww. ustawy" wnosi się o "uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanie w mocy Decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego".

W uzasadnieniu skargi szeroko przedstawiono poglądy strony skarżącej w kwestii słuszności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z dnia 20 września 2002 r./, zwanej dalej "ppsa", a nie jak to wskazano w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie - "Prawa o ustroju Sądów Administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/", skargę kasacyjną, która powinna być sporządzona co do zasady przez adwokata lub radcę prawnego /art. 175 (1 ww. ustawy/ można oprzeć na następujących podstawach:

1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej /jest więc związany granicami tej skargi/, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi wówczas, jeżeli:

• droga sądowa była niedopuszczalna,
• strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany,
• w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona,
• skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy,
• strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw,
• wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny.

W sprawie niniejszej nie zaistniała żadna z wymienionych przesłanek nieważności postępowania sądowego.

Wnosząc zatem skargę kasacyjną należało wykazać w niej zaistnienie chociażby jednej z dwóch wymienionych w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstaw, to jest naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie obu tych podstaw.

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie powinien być tak sformułowany, iż w skardze kasacyjnej należy wskazać naruszenie konkretnej normy prawa materialnego - przepisu ustawy lub aktu wykonawczego zaliczanego do prawa materialnego, który według strony skarżącej został niewłaściwie zastosowany przez sąd, albo też sąd przyjął błędną jego wykładnię. Skarga kasacyjna powinna też zawierać uzasadnienie, wskazujące na czym w ocenie wnoszącego skargę polega w konkretnym przypadku błędna wykładnia prawa materialnego lub niewłaściwe zastosowanie tego prawa przez sąd.

Zarzucając, iż orzeczenie sądu zostało wydane w wyniku naruszenia przepisów postępowania mających zastosowanie przed tym sądem konieczne jest wykazanie, że sąd wydając zaskarżony wyrok dopuścił się uchybienia przepisom o charakterze formalnym, jak też, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych odpowiadających wymogom art. 174 ppsa i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, uwzględniając określone ustawowo kompetencje sądu. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego /art. 175 (1 ppsa/, a więc osoby o odpowiednio wysokim przygotowaniu prawniczym.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna wprawdzie została sporządzona przez adwokata, jednakże z naruszeniem art. 174 i 176 nie zawiera ona w istocie podstaw kasacyjnych.

Wskazanie bowiem, iż zaskarżonemu wyrokowi na zasadzie art. 174 "Prawa o ustroju sądów administracyjnych" zarzuca się "obrazę art. 77 kpa i art. 156 (1 pkt 2 kpa" nie może być uznane jako przytoczenie podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 174 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny stosuje bowiem przepisy ppsa, a nie kpa, które miały zastosowanie wyłącznie przed organem administracji publicznej, który wydał zaskarżoną do sądu pierwszej instancji decyzję. Poza wskazaniem wyłącznie naruszenia przepisów kpa, skarga kasacyjna nie podaje, czy przepisy te traktuje jako prawo formalne, czy też materialne /art. 156 (2 kpa może być w zależności od konkretnej sytuacji traktowany jako przepis prawa materialnego, lub też prawa formalnego/.

Twierdząc, iż nastąpiła obraza art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 32 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, skarga kasacyjna zarzuca, iż ma ona związek z "przyjęciem ustaleń w zakresie objętym tymi przepisami odmiennych niż GINB". Skoro natomiast art. 174 pkt 1 ppsa wymaga, aby zarzut naruszenia prawa materialnego wiązał się z wskazaniem, iż naruszenie to jest wynikiem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przez Sąd ściśle określonego przepisu, to podany jako podstawa skargi kasacyjnej zarzut obrazy nawet konkretnie wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane /prawo materialne/ ze względu na to, iż Sąd dokonał ustaleń /których w ogóle nie dokonywał/ "odmiennych niż GINB", czyli organ, który wydał zaskarżoną decyzję, nie może być potraktowany jako wskazanie podstawy skargi kasacyjnej.

Jak z powyższego wynika, skarga kasacyjna nie spełnia określonego w art. 176 ppsa wymogu wskazania podstaw kasacji i już tylko z tej przyczyny, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu /art. 178 ppsa/. Poza tym w skardze kasacyjnej nie zawarto odpowiadającego przepisom ppsa wniosku co do rozstrzygnięcia, bowiem ppsa nie przewiduje możliwości uchylenia zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku i "utrzymania w mocy" zaskarżonej do sądu pierwszej instancji decyzji.