Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2004 r. uchylił decyzję Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W. z dnia 4 lipca 2000 r. oraz uchwałę Rady Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W. z dnia 31 maja 2000 r. w przedmiocie skreślenia Piotra T. z listy uczestników studiów doktoranckich.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przyjął, że skarga złożona przez Piotra T. w dniu 21 lipca 2003 r. jest złożona z zachowaniem terminu, wobec braku dowodu doręczenia decyzji Rektora, i oświadczenia skarżącego, iż otrzymał decyzję w dniu 24 czerwca 2003 r.
Z akt sprawy wynika, że Piotr T. w dniu 13 lutego 2000 r. złożył pismo nawiązując do pisma z dnia 19 listopada 1999 r. skierowanego do Kierownika Studiów Doktoranckich, w którym stwierdza, że nie widzi możliwości kontynuowania studiów /brak opiekuna/ i prosi o podjęcie działań zmierzających do skreślenia go z listy uczestników studiów z dniem 1 marca 2000 r. z prawem do zachowania pobranego stypendium i stanowisko to podtrzymał w piśmie z dnia 10 marca 2000 r. Z akt sprawy wynika też, że strony nie mogły dojść do porozumienia, co do osoby promotora i rozszerzenia zakresu pracy. Skutkiem było postawienie przez Dziekana Wydziału na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu 31 maja 2000 r. wniosku o skreśleniu skarżącego z listy doktorantów. Z par. 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych /Dz.U. nr 58 poz. 249 ze zm./ wynika, iż decyzję o skreśleniu z listy doktorantów podejmuje Rada Wydziału na wniosek kierownika studiów doktoranckich. W aktach sprawy brak takiego wniosku, a z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z dnia 31 maja 2000 r. na którym została podjęta decyzja o skreśleniu wynika, iż wniosek taki został postawiony przez Dziekana Wydziału. Wniosek ten nie można uznać za wniosek o skreśleniu z listy doktorantów, a zatem nie został spełniony warunek z par. 12 ust. 2 rozporządzenia.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Rektor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W. Skarżący zarzuca: naruszenie prawa materialnego - art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, polegające na przyjęciu przez Sąd, iż skarga została wniesiona w terminie, podczas gdy w rzeczywistości decyzję Rektora z dnia 4 lipca 2000 r. skarżący otrzymał jeszcze w lipcu 2000 r.; naruszenie przepisów postępowania - art. 113 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przedwczesne zamknięcie rozprawy. Sąd dokonał błędnej oceny okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy przyjmując, iż skreślenie z listy uczestników studiów doktoranckich wywołał sam skarżący rezygnując ze studiów doktoranckich, podczas gdy w rzeczywistości powodem skreślenia skarżącego z listy uczestników były między innymi takie okoliczności jak: nie branie udziału na zajęciach dydaktycznych w semestrze 1999/2000, brak postępów w realizacji pracy doktorskiej oraz odrzucenie propozycji władz Wydziału dotyczących zakończenia przewodu doktorskiego, a wynika to z protokołu z dnia 31 maja 2000 r.
W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi skarżącego.
Skarżący w skardze kasacyjnej podnosi, że Sąd nie uwzględnił, że z dowodów wynika, że decyzja Rektora została wysłana skarżącemu listem poleconym w dniu 5 lipca 2000 r. i od daty nadania rozpoczął swój bieg termin określony w art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taki sam termin zawierał również art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/. Wobec tego nie mogła decyzja zostać skarżącemu doręczona 24 czerwca 2003 r. jak twierdzi w skardze. Załączone przez skarżącego do skargi odwołanie z dnia 17 czerwca 2003 r. było kolejnym odwołaniem w sprawie już prawomocnie rozstrzygniętej decyzją Rektora z dnia 4 lipca 2000 r. Skarżący podnosi, że nie znajduje uzasadnienia pogląd Sądu zawarty w uzasadnieniu, iż "przeciwko takiemu stwierdzeniu Rektor nie oponował", odnosi się to, do twierdzenia skarżącego o doręczeniu decyzji skarżącemu 24 czerwca 2003 r. skoro w odpowiedzi na skargę wykazywał w jakiej dacie sprawa została załatwiona i kiedy decyzję otrzymał skarżący.
Podniesiono także w skardze kasacyjnej, że stwierdzenie w piśmie z dnia 13 lutego 2000 r. przez skarżącego, iż nie widzi możliwości kontynuowania studiów wiąże się jedynie z prawem zatrzymania stypendium.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu może wziąć tylko pod uwagę nieważność postępowania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd orzekający art. 53 par. 1 wyżej podanej ustawy. Nie kwestionując wywodów skargi, że decyzja Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego z dnia 4 lipca 2000 r. utrzymująca w mocy decyzję Rady Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu z dnia 31 maja 2000 r., została wysłana Piotrowi T. w dniu 5 lipca 2000 r., gdyż dowód ten znajdował się w aktach administracyjnych nadesłanych do sądu orzekającego w sprawie, należy stwierdzić, że w aktach brak dowodu doręczenia Piotrowi T. tej decyzji. Nietrafny jest pogląd zawarty w skardze kasacyjnej, że od daty 5 lipca 2000 r. tj. od daty nadania decyzji w urzędzie pocztowym rozpoczął bieg termin określony w art. 53 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 53 par. 1 ustawy stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a nie od daty nadania rozstrzygnięcia w urzędzie pocztowym. Należy podkreślić, że obowiązująca do dnia 1 stycznia 2004 r. ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ również w art. 35 ust. 1 stanowiła, że skargę wnosi się do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Wnoszący skargę kasacyjną, nie przedstawił dowodu doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji. Słusznie natomiast podniesiono w skardze kasacyjnej, że w sprawie skarżący nie wykazał, aby decyzję Rektora z dnia 4 lipca 2000 r. otrzymał dopiero 24 czerwca 2003 r., a Sąd przyjął tę okoliczność bez bliższego wyjaśnienia. Z pisma z dnia 4 czerwca 2003 r. dołączonego do samej skargi nie wynika, aby decyzja ta była przesyłana skarżącemu. Z protokołu rozprawy również nie wynika, aby w tym zakresie skarżący składał jakiekolwiek wyjaśnienia. Natomiast na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący podał, że wcześniej miał przesłaną decyzję Rektora, ale brak było w niej pouczenia o sposobie zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzut skargi, że sąd orzekający zamknął rozprawę uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną /art. 113 par. 1 ustawy/, gdy tymczasem sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Sąd przyjął, że na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu 31 maja 2000 r. Dziekan Wydziału przedstawił wniosek o skreśleniu skarżącego z listy doktorantów, a mógł to uczynić jedynie kierownik studiów doktoranckich stosownie do par. 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych /Dz.U. nr 58 poz. 249 ze zm./. Tymczasem z protokołu posiedzenia Rady Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu z dnia 31 maja 2000 r. wynika, że Dziekan Wydziału prof. dr hab. K. T. "przedstawił" a nie "postawił" Radzie Wydziału wniosek o skreślenie mgr P. T. z listy studentów doktoranckich. Słowa "przedstawił" i "postawił" są o różnym znaczeniu. "Przedstawiać" oznacza przedstawić sprawę, dowolny projekt, kogoś, natomiast "postawić" oznacza wystąpić z jakąś sprawą. Skoro z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału wynika, że Dziekan "przedstawił" a nie "postawił" wniosek o skreślenie z listy studentów studiów doktoranckich, to sprawa wymagała wyjaśnienia czy przedstawił Dziekan Wydziału czyjś wniosek w tym przedmiocie, czy też swój wniosek. W aktach sprawy znajdował się wniosek Piotra T. o skreślenie go z listy studentów studiów doktoranckich.
Należy podkreślić, że z powołanego wyżej protokołu posiedzenia Rady Wydziału pod pozycją Ad 4f wynika, że w planie było rozpatrzenie wniosku w sprawie skreślenia P. T. z listy studentów studiów doktoranckich. Powiązanie "rozpatrzenia wniosku" i "przedstawienia" przez Dziekana Wydziału wymagało wyjaśnienia czyj wniosek był przedmiotem posiedzenia Rady Wydziału.
Jednoznaczne przyjęcie przez Sąd, że wniosek pochodził od Dziekana Wydziału bez bliższego wyjaśnienia tej kwestii, nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy. Pełnomocnik Rektora do protokołu rozprawy z dnia 30 stycznia 2004 r. podał, "trudno mi powiedzieć czy Kierownik Studiów Doktoranckich złożył wniosek o skreślenie skarżącego z listy doktorantów". Wyjaśnienie w tym zakresie przez pełnomocnika organu stosownie do art. 106 par. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie stanowiło dowodu rozstrzygającego wątpliwości w przedmiocie czyj wniosek przedstawił Dziekan Wydziału na posiedzeniu Rady i wymagało to wobec zaistnienia wątpliwości wyjaśnienia stosownie do par. 3 art. 106 ustawy.
Wobec dołączenia do skargi kasacyjnej wniosku Kierownika Dziennych Studiów Doktoranckich z dnia 29 maja 2000 r. o skreślenie Piotra T. z listy doktorantów i wyjaśnienie Dziekana Wydziału z dnia 21 kwietnia 2004 r., sąd rozpoznając ponownie sprawę ustosunkuje się do tych dowodów.
Mając na uwadze, że zaskarżony wyrok został wydany z obrazą prawa procesowego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.