Wyrok NSA z 9 listopada 2004 r., OSK 686/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. i M. Z.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 5056/03 odrzuceniu skargi

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Rausz

Sprawa

w sprawie ze skargi J. i M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2003 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 23 lutego 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 5056/03 odrzucił skargę J. i M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2003 r. Nr [...].

Rozstrzygnięcie swoje Sąd uzasadnił tym, że pełnomocnik stron w zakreślonym mu terminie nie uzupełnił braków skargi. Sąd uznał, że nadesłane pełnomocnictwo notarialne udzielone przez skarżących R. Z. nie jest tym, o dosłanie którego - zarządzeniem przewodniczącego Wydziału z 26.I.2003 r. -pełnomocnik stron został zobowiązany. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie powoduje jej odrzucenie, o czym pełnomocnik skarżących został pouczony.

Od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę kasacyjną wnieśli J. i M. Z. reprezentowani przez adwokata R. S. W skardze podano, że "zaskarżonej decyzji" zarzuca się rażące naruszenie przepisów prawa materialnego art. 33 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędną interpretację tego przepisu wyrażoną w uznaniu, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę R. Z. nie upoważniało pełnomocnika do udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi do wniesienia skargi pomimo, że organy administracji obu instancji w toku całego postępowania nie kwestionowały umocowania R. Z. do działania w imieniu małżonków Z., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tego powodu wnoszono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w § 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 § 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać wyraźnie konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.

W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną małż. Z. w podstawie skargi kasacyjnej zarzucali postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – bo tak należy odczytać przedmiot skargi kasacyjnej mimo, iż w skardze zarzuty postawiono decyzji – rażące naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 33 kpa poprzez błędną interpretację tego przepisu. Tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej mogłaby sugerować, że strona skarżąca domagała się od Naczelnego Sądu Administracyjnego kontroli zaskarżonego orzeczenia w odniesieniu do bliżej nie sprecyzowanych przepisów prawa materialnego. Także w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych nie podano normy prawa materialnego, która w tym przypadku została przez Sąd naruszona. Powołany w podstawie kasacji art. 33 kpa nie jest przepisem prawa materialnego jak błędnie w niej podano, lecz normą postępowania administracyjnego, której Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. Sąd prowadził postępowanie w tej sprawie w oparciu o przepisy ustawy z 30.VIII.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270) ale strona skarżąca nie postawiła w skardze kasacyjnej zaskarżonemu postanowieniu naruszenia określonych przepisów w/w procedury sądowej, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy).

Powyższe prowadzi do wniosku, ze skarga kasacyjna wniesiona przez małżonków Z. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z tego względu na podstawie art. 182 § 1 i art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną należało oddalić.