Uzasadnienie
OSK 695/04
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1977/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. Ś. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 19 lipca 2001 r. nr [...]. Decyzją powyższą Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania M. Ś. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Krosna udzielającej W. W. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr ew. 2999 w Krośnie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Jak ustalił Sąd I instancji, decyzją z dnia 27 marca 1998 r. nr [...] Prezydent Miasta [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia W. W. na rozbudowę i adaptację budynku gospodarczego na cele mieszkaniowe, przełożenie gazociągu i przyłączy wodociągowych na działce nr [...] położonej w Krośnie przy ul. [...]. W niniejszej sprawie orzekające organy ustaliły, że objęty niniejszym postępowaniem budynek mieszkalny na działce nr ew. 2999 (obecnie) w Krośnie przed rozbudową pełnił również funkcję mieszkalną. Przyjęto zatem, że gdy prowadzona jest rozbudowa budynku już istniejącego i nie dokonano takiej zmiany jego usytuowania, która zmniejszyłaby wcześniej istniejące odległości od granic działek sąsiednich, czyli [...], to nie ma w sprawie zastosowania § 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Z materiałów sprawy wynika również, że postanowieniem z dnia 23 czerwca 1998 r., Nr AB.IV.7353-40/98 organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie i adaptacji budynku, ze względu na istotne odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę z dnia 27 marca 1998 r. Nr AB.IV.7351-A/4/98.
Następnie ostateczną decyzją z dnia 16 września 1998 r. Nr AB.IV-7353/40/98 Prezydent Miasta Krosna zobowiązał inwestora do doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem. Inwestor przedłożył wymagane dokumenty, wobec tego organ I instancji winien dokonać oceny przedłożonych dokumentów, a w przypadku, gdy zachodzi konieczność dokonania zmian i przeróbek w obiekcie należy zobowiązać inwestora ponownie do ich wykonania.
Kolejną decyzją z dnia 14 listopada 2000 r. organ I instancji zobowiązał inwestora do wykonania zmian i przeróbek budynku mieszkalnego zgodnie z przedłożonym projektem zamiennym.
Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji, decyzją z dnia 27 lutego 2001 r. Nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i zobowiązał Władysława Wojciechowskiego do wykonania w terminie do 30 kwietnia 2001r. niezbędnych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Decyzją z dnia 15 czerwca 2001 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krośnie, powołując się na przepis art. 51 ust. 1a prawa budowlanego, wydał pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. W uzasadnieniu wskazał, iż wszystkie nałożone obowiązki inwestor wykonał, zatem zasadne jest wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Po rozpoznaniu odwołania [...], Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie omówioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów Marii Śnieżek organ wskazał, iż w projekcie zmian przewidziano zamontowanie rur spustowych i rynien, które będą odprowadzać wody opadowe na działkę inwestora. Opracowany projekt dokończenia budynku oraz dotychczas wykonane roboty budowlane są zgodne z normami prawa budowlanego.
W skardze do sądu administracyjnego [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż odległość budynku jest mniejsza jak przewiduje § 12 cyt. rozporządzenia. Poza tym w decyzji z dnia 27 lutego 2001 r. nie nakazano inwestorowi zmiany spadku dachu.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W uzasadnieniu wyroku Sąd zauważył, że przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje legalność decyzji zezwalającej inwestorowi na wznowienie robót budowlanych, a zatem akt stanowiący jedno z kolejnych ogniw w procesie inwestycyjnym, w toku którego zaistniało odstąpienie przez inwestora od warunków określonych w uprzednio wydanym na jego rzecz pozwoleniu na budowę. Skoro bowiem inwestor w zakreślonym okresie wykonał nałożone na niego obowiązki, organ wydał decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Sąd podniósł, że kategoryczne brzmienie przepisu "po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych" (art. 51 ust. 1a) nie daje organowi żadnej możliwości ponownej oceny prawidłowości prowadzonych robót budowlanych.
Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż wykonane roboty budowlane spowodowały dla jej budynku mieszkalnego zagrożenie poprzez narażenie na zagrzybienie ponieważ wody opadowe z dachu budynku spływają w dół po jej budynku, została oceniona przez Sąd jako bezzasadna. W projekcie przewidziano zamontowanie rynien i rur spustowych, które będą doprowadzały wody opadowe na działkę inwestora.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...], reprezentowana przez adw. [...]. Skarga została oparta na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
- naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 lit. c i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy.
Wnoszący skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania trybu określonego w art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. i że decyzja z 27 lutego 2001 r. Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie nie była powiązana z postanowieniem o wstrzymaniu robót (z dnia 23 czerwca 1998 r.) a sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną (z 16 września 1998 r.) przez co zaskarżone rozstrzygnięcie dotknięte jest wadami nieważności określonymi w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany podstawami kasacyjnymi wskazanymi w skardze. Z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania (art. 183 § 2 w/w ustawy).
Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej, wniesionej przez pełnomocnika Marii Śnieżek, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.
W sprawie rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, niewątpliwe jest, że inwestor W. W. dokonał istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na rozbudowę i adaptację istniejącego budynku. Fakt ten był przyczyną uchylenia, decyzją Prezydenta m. Krosna z dnia 26 sierpnia 1999 r., w/w pozwolenia. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy organy nadzoru budowlanego miały obowiązek podjąć działania, o których mowa w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Takie też działania zostały w sprawie podjęte, a ich finalnym wyrazem jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2001 r., uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krośnie z dnia 14 listopada 2000 r. i zobowiązująca inwestora do wykonania szeregu tam wymienionych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Co prawda wcześniej – jak zauważa to strona skarżąca – Prezydent m. Krosna, decyzją z dnia 16 września 1998r., nakazał inwestorowi doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale poprzez przedłożenie dokumentacji zamiennej, a jeżeli tak, to istniała potrzeba zobowiązania inwestora do wykonania niezbędnych (konkretnych) prac w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i ewentualnego uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Nastąpiło to finalnie decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2001 r. podjętą w następstwie wcześniejszego wstrzymania robót budowlanych. Skoro – jak wynika z materiałów sprawy – inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki i wniósł o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, to organy orzekające w sprawie były zobowiązane, w myśl regulacji art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu ówcześnie obowiązującym, do wydania decyzji zezwalającej na wznowienie robót budowlanych. To zaś oznacza, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd pierwszej instancji wyżej powołanej regulacji art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego poprzez jej niewłaściwe zastosowanie w sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw tak samo jak – w kontekście powyższych stwierdzeń – zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 lit. c i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w związku z oddaleniem skargi mimo, iż – zdaniem strony skarżącej – skarga ta powinna być uwzględniona), co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wyżej przywołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.