Uzasadnienie
OSK 696/04
Burmistrz Miasta Mikołowa, decyzją z dnia 16 stycznia 2002 r. [...] na wniosek "[...]" s. c. [...], ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (tj. działek nr [...], położonych przy ul. [...] w Mikołowie) dla inwestycji stanowiącej halę tenisową krytą folią, wraz z przyłączem instalacji cieplnej i parkingiem na cztery samochody, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaś decyzją z dnia 13 marca 2002 r. [...], uchyliło tę decyzje i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - uwzględniając Skargę A. J. - wyrokiem z dnia 2 lutego 2004 r. II SA/Ka 854/02, uchylił decyzję Kolegium.
Według Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Mikołowa z 1992 r., teren, na którym są położone działki będące przedmiotem postępowania, został określony, jako B 46 MN, tj. "tereny mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy, adaptacja istniejącej zabudowy z możliwością jej uzupełniania i rozwoju. Istniejący drzewostan podlega ochronie.", przy czym - stosownie do rozdziału 1.6.3. Dopuszczalne interpretacje ustaleń dotyczących zagospodarowania i wykorzystania terenu - na terenie oznaczonym symbolem MN, z pierwszeństwem funkcji mieszkaniowo - usługowych (brutto) o niskiej intensywności zabudowy, dopuszcza się elastyczność interpretacji, jak dla terenu oznaczonego symbolem MW, z pierwszeństwem funkcji mieszkaniowo - usługowych (brutto) o wysokiej intensywności zabudowy, zatem usługi ponadpodstawowe, w tym obiekty sportowe.
Burmistrz działał właśnie w ramach przewidzianych planem dopuszczalnych interpretacji, Kolegium zaś uznało, że dopuszczalne interpretacje nie mają charakteru normatywnego, tylko wyjaśniający, a w każdym razie stanowią przepisy ogólne, które są derogowane przez przepisy szczególne, określające przeznaczenie terenu objętego symbolem 46 MN.
Sąd nie podzielił stanowiska Kolegium i wyjaśnił, że:
"Obie zaproponowane przez Kolegium wykładnie są całkowicie chybione z uwagi na chociażby na to, że gdyby stanąć na ich gruncie, wprowadzanie do planów tego rodzaju zapisów nie miałoby jakiegokolwiek celu, gdyż nie mogłoby one znaleźć żadnego sensownego zastosowania. Zastosowana przez SKO w Katowicach wykładnia tej części planu stoi więc w sprzeczności z zasadami wykładni funkcjonalnej, a także wykładni systemowej aktów prawnych, dopuszczalne interpretacje ustaleń dotyczących zagospodarowania i wykorzystania terenu stanowią bowiem integralną cześć planu".
Sąd uznał, że prawidłową wykładnią przepisów Planu Ogólnego Zagospodarowania przestrzennego Miasta Mikołowa zastosował organ pierwszej instancji wydając decyzję zgodną z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139, ze zm.)
Wnosząc skargę kasacyjną [...] zarzucili "naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię zapisów Planów Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Mikołowa w części dotyczącej interpretacji funkcji MN i błędne przyjęcie przez Sąd, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Mikołowa, a co za tym idzie uznanie przez Sąd, iż nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym- Dz. U. z 1994 r., nr 89, poz. 415, ze zm., obowiązującej w chwili wydania decyzji przez Burmistrza Mikołowa w dniu 16 stycznia 2002 r.".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano przede wszystkim, że "odwoływanie się do elastyczności funkcji MW celem wykazania, że zamierzona inwestycja jest jedną z usług dopuszczalnych na terenie MN jest całkowicie bezzasadne, gdyż (...) powoduje to, de facto, wyłączenie (zmianę) funkcji MN przez Burmistrza Miasta drogą decyzji administracyjnej, bez podjęcia przez Radę Miejską stosownej uchwały zmieniającej plan zagospodarowania przestrzennego".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. J. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Stosownie do art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Szczególne sformułowanie przepisu nakazuje więc pozytywne zatwierdzenie sprawy, nie tylko w razie zgodności, lecz także w razie braku oczywistej sprzeczności z planem, którego wszystkie ustalenia mają równą moc obowiązującą.
Natomiast, jeżeli nawet - kierując się tylko pierwszeństwem funkcji - zamierzenie nie jest wprost zgodne z planem, jednak pozostaje z nim niesprzeczne, kiedy uwzględni się dopuszczalne interpretacje ustaleń dotyczących zagospodarowania i wykorzystania terenu, pozwalające- nie rezygnując z pierwszeństwa funkcji - na zabudowę innego rodzaju.
W skardze kasacyjnej nie twierdzi się, aby zostały przekroczone ustalone planem dopuszczalne granice interpretacji, lecz zarzuca się błędną wykładnię planu, dlatego, że posłużono się interpretacją, na którą plan wprost zezwala, dowodzi się więc sprzeczności z planem wbrew jego treści.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 i art. 204 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.).