Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 20.01.2004 r. sygn. akt II SA/Wr 2875/2000, oddalił skargę Gminy [...] na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16.11.2000 r. nr IV-79/2000. Decyzją tą Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze, wszczęte przez Gminę [...], od decyzji Starosty Kłodzkiego z dnia 11.05.2000 r. nr 176/B/2000, zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę domu jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz na budowę zbiornika na gaz płynny, skierowaną do [...] - inwestora. Gmina nie zgadzała się z pozwoleniem, gdyż inwestycja była zlokalizowana na terenie strefy ochronnej pośredniej zbiornika wody pitnej dla jej mieszkańców, którego jest użytkownikiem na podstawie umowy z dnia 15.09.1993 r. zawartej z Skarbem Państwa, a zaopatrzenie w wodę jest zadaniem Gminy. Wojewoda uznał, że Gmina nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Oddalając skargę Sąd stwierdził, że Gmina [...] ma niewątpliwie interes faktyczny w sprawie, co wykazała, jednak nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, bowiem nie powołała się na żaden przepis prawa materialnego, z którego mogłaby taki interes wywieść, zaś wskazany w skardze art. 60 Prawa wodnego podstawą interesu prawnego nie jest, a nadto sąd podkreślił, że nawet nie przedstawiła umowy użyczenia, na którą się powoływała.
Skargę kasacyjną, sporządzoną przez radcę prawnego, wniosła Gmina [...] zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 kpa, polegające na nieuwzględnieniu istniejącego interesu prawnego Gminy oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie wezwania przez Sąd do przedstawienia umowy użyczenia. Gmina domagała się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi Gmina podniosła, że realizując ustawowe zadania spowodowała, że Wojewoda ustalił strefy ochronne ujęcia wody pitnej, a budowa domów w strefach grozi skażeniem wód powierzchniowych stanowiących źródło zaopatrzenia w wodę mieszkańców Gminy i wobec tego pozostanie w mocy decyzji pozwalającej na budowę może doprowadzić do katastrofalnych skutków. Z tych względów można wywieść istnienie jej interesu prawnego, bowiem skarżąca ma prawo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu wydającego pozwolenie na budowę, sprzecznych z jej potrzebami - stwierdziła. Nadto podkreśliła, iż Sąd nigdy nie wezwał do przedstawienia umowy użyczenia, choć pisała o tym w skardze i oświadczenie w tym względzie złożyła też na rozprawie, a posiadane prawo użyczenia również wskazuje na interes prawny. Nie wezwanie do przedłożenia umowy jest, zdaniem skarżącej, naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewoda Dolnośląski odpowiadając na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi kasacyjnej nie można było uwzględnić, jako nie posiadającej usprawiedliwionych podstaw.
Jeżeli idzie o zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest on sformułowany tak ogólnie, że trudno uznać go za odpowiadający wymogom przewidzianym w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, o czym przesądza art. 183 § 1 tej ustawy, wobec tego podstawy skargi kasacyjnej muszą wskazywać konkretne przepisy, które, zdaniem wnoszącego skargę, zostały przez sąd naruszone. Związanie granicami skargi uniemożliwia bowiem jakąkolwiek jej interpretację lub uzupełnianie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczenie tylko treści art. 174 pkt 2, jak to uczyniono w niniejszej skardze, bez wskazania aktu prawnego i przepisów, których ten zarzut dotyczy czyni go nieskutecznym.
Natomiast jeśli idzie o naruszenie prawa materialnego to jako podstawa skargi kasacyjnej – został wskazany art. 28 kpa. Przepis ten, co prawda, zamieszczony jest w przepisach procesowych, gdyż kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak należy uznać, że ma on charakter mieszany, bowiem interes prawny, o którym w nim mowa, należy wywieść z przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Zarzut ten zatem można uznać za postawiony prawidłowo, jednak zgodzić się z nim nie można.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w zaskarżonym kasacyjnie wyroku wyjaśnił obszernie pojęcie interesu prawnego dającego w postępowaniu przymiot strony i wskazał na przyczyny przesądzające o tym, że Gmina [...] nie posiada takiego w postępowaniu o pozwolenie na budowę, wydawane dla innego podmiotu. Istotnie, Gmina nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego, mającego zastosowanie w sprawie z którego wynikałaby jej legitymacja do uczestniczenia jako strona w takim postępowaniu. Powoływanie się na konieczność zaopatrzenia mieszkańców w wodę pitną takiej legitymacji nie daje. Nie wynika ona też z zawartej umowy użyczenia zbiornika wody pitnej, bowiem użyczenie to ma służyć tylko zapewnieniu realizacji w/w zadania. Powoływanie się na zadania własne, wynikające z przepisów samorządowych i umowę użyczenia wskazuje na interes faktyczny, jak to zaznaczył Wojewódzki Sąd, jednak taki interes nie daje prawa strony w postępowaniu.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.