Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28.01.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazania rozbiórki domku letniskowego – skargę oddalił.
W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia sąd administracyjny stwierdził, że bezsporne jest, iż przedmiotowy domek letniskowy wybudowany został przed 1.01.1995 r. wobec tego zastosowanie miały w tej sprawie, w związku z brzmieniem art.103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane przepisy prawa budowlanego z 1974 r. w szczególności art.37 ust.1 pkt 1 cyt. ustawy.
Domek letniskowy nie został bowiem wymieniony w § 44 ust.2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz.
- – zawierającym wyjątki od zasady zawartej w art.28 – Prawa budowlanego z 1974 r., że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.
Zatem budowa w/w obiektu wymagała uzyskania stosownego pozwolenia, którego inwestor nie uzyskał. Ponadto zgodnie z art.3 – Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane mają być budowane wyłącznie na terenach, przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Stosownie do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego gminy Karsin, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Karsin Nr XV/79/91 z dnia 3 lipca 1991 r. działka nr 210, na której zlokalizowano przedmiotowy obiekt oznaczona jest symbolem RL – tereny lasów, a zatem niedopuszczalna jest na niej realizacja jakichkolwiek obiektów budowlanych.
Stwierdził też, że "analogiczne rozwiązania w zakresie dotyczącym definicji obiektu budowlanego, budowy, obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę domku letniskowego oraz wznoszenia obiektów budowlanych wyłącznie na terenach przeznaczonych na dany cel zgodnie z przepisami planowania przestrzennego przewidywały przepisy Prawa budowlanego z dnia 3l stycznia 1961 r."
Ustosunkowując się do zarzutów skargi, że zaskarżone decyzje dotyczą sprawy zakończonej już inną decyzją ostateczną zaprezentował pogląd, że wskazaną przez skarżącego decyzją Wojewody Gdańskiego z [...].12.1977 r. – wydaną na podstawie art.120 § 2 kpa uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Obecnie analogiczną regulację zawiera art.138 § 2 kpa.
Konsekwencją tej kasacyjnej decyzji był obowiązek kontynuowania postępowania dotyczącego oceny legalności domku letniskowego na działce nr [...] w B. (...). Postępowanie to nie było kontynuowane do 2000 r., kiedy to Powiatowy Inspektor przystąpił do dokonywania oceny legalności istnienia przedmiotowego obiektu.
Za bezzasadny uznał sąd zarzut skargi, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art.49 – Prawa budowlanego z 1994 r. dotyczący przedawnienia orzekania nakazu rozbiórki i powołał się w tym zakresie na uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 10.
- 96 r. (sygn. akt OPS, 3/96, ONSA 1997/1/2).
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej J. G. wnosząc o jego uchylenie, zarzucił mu naruszenie "przepisów postępowania a w szczególności art.16 § 1 kpa przez przyjęcie, że decyzja kasacyjna Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku (...) z dnia [...].12.1977 r. nie ma charakteru decyzji ostatecznej, a w konsekwencji naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 kpa – poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...].08.2000 r. i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].06.2000 r. – jako rozstrzygniętych inną decyzją administracyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że sąd ten związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej i rola jego ogranicza się do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw zaskarżenia. Tak więc nie może badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami prawa nie wymienionymi w skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się wyłącznie do naruszenia przez sąd I instancji art.16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – "poprzez przyjęcie, że decyzja kasacyjna Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku (...) z dnia [...].12.1977 r. nie ma charakteru decyzji ostatecznej i w konsekwencji naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...].08.2000 r. (...) i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].06.2000 r. – jako rozstrzygniętej inną decyzją (...)".
Wprawdzie autor skargi kasacyjnej nie powołał art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże treść zarzutu wskazuje, że skarga kasacyjna opiera się na tej podstawie.
Kwestionowany w skardze kasacyjnej wyrok sądu wydany został w dniu 28.01.2004 r. a więc w okresie kiedy obowiązywała sąd procedura uregulowana przepisami obowiązującej od 1.01.2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ma to ten skutek, że podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego skarżący winien wskazać właściwy przepis wymienionej wyżej ustawy, który jego zdaniem został przez sąd naruszony i wyjaśnić jaki to miało wpływ na wynik sprawy.
Artykuł 16 § 1 kpa, którego naruszenie zarzucano sądowi nie mógł zostać przez sąd naruszony skoro sądy administracyjne nie stosują przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Taki zarzut mógł być wyłącznie zawarty w skardze na kwestionowane decyzje. Natomiast skarga kasacyjna musi zawierać zarzuty skierowane przeciwko wyrokowi (por. wyrok NSA z dnia 19.V.2004 r. – FSK 80/04 – ONSAiWSA nr 1/2004 poz.12).
Odnośnie zarzutu odmowy stwierdzenia przez sąd nieważności decyzji z dnia [...].06.2000 r. i [...].08.2000 r. należy zauważyć, że ewentualne stwierdzenie nieważności w/w decyzji przez sąd mogło nastąpić na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 cyt. ustawy, jednakże naruszenia tego przepisu wnoszący skargę kasacyjną nie zarzucił.
Zgłoszenie w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które nie były przez sąd stosowane, powoduje, że nie można uznać go za uzasadniony, wobec czego skarga kasacyjna na zas. art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – podlega oddaleniu.