Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w P. - działając na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58 ze zm./ - decyzją /rozkazem personalnym/ z dnia 21 maja 2003 r. (...), której nadano rygor. natychmiastowej wykonalności, zwolnił Jana M. - zastępcę naczelnika Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w P. w 10 grupie uposażenia zasadniczego, posiadającego prawo do zachowania 11 grupy uposażenia zasadniczego w kwocie 1.900 zł. z mnożnikiem 1,40 kwoty bazowej dla funkcjonariuszy, którzy podjęli służbę przed dniem 1 stycznia 1999 r. i dodatkiem funkcyjnym II kategorii w wysokości 450 zł. - z zajmowanego stanowiska z dniem 30 kwietnia 2003 r. i z dniem 1 maja 2003 r. mianował na stanowisko specjalisty Referatu do walki z przestępczością przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w P. w 8 grupie uposażenia zasadniczego z prawem do zachowania 11 grupy uposażenia zasadniczego w kwocie 1.900 zł. oraz mnożnikiem 1,40, z zachowaniem stopnia etatowego podinspektora i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości, (...) Komendant Wojewódzki Policji w R. zaś decyzją z dnia 30 czerwca 2003 r. (...) uchylił tę decyzję tylko w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na niższe stanowisko służbowe orzekając o zwolnieniu z dniem 21 maja 2003 r. i mianowania z dniem 22 maja 2003 r., natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2004 r. SA/Rz 1141/01 oddalił skargę Jana M. nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.
Jak uznał Sąd "poza sporem pozostaje okoliczność, że na podstawie rozkazu organizacyjnego (...) z dnia 25 marca 2003 r. w Komendzie Miejskiej Policji w P. dokonano zmian organizacyjnych skutkujących m.in. likwidacją stanowiska zastępcy Naczelnika Sekcji Kryminalnej KMP w P., zajmowanego przez Jana M. Nie jest kwestionowane również, iż w dniu 16 kwietnia 2003 r. przeprowadzona została ze skarżącym rozmowa kadrowa udokumentowana protokołem, z którego wynika, że Jan M. wyraził zgodę na mianowanie na niższe stanowisko służbowe "specjalisty".
Nie doszło zatem do naruszenia art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, gdyż nie było możliwości mianowania skarżącego na inne równorzędne stanowisko, chociaż była możliwość mianowania na stanowisko eksperta /jedno zwolniło się 15 kwietnia 2003 r., a drugie 15 maja 2003 r./, które jest wyższe od zaproponowanego, lecz niższe od zajmowanego dotychczas, przy czym sprawa mianowania policjanta na określone stanowisko nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W skardze kasacyjnej Jan M. wnosił o uchylenie wyroku oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 30 marca 2003 r. "jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego, a także procesowego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58 ze zm./, art. 7, art. 77 par. 1, art. 108 par. 1 Kpa".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano przede wszystkim, że zmiany organizacyjne nie są poza sporem, gdyż - czego sąd nie badał - owe zmiany prowadzące do likwidacji stanowiska skarżącego "polegały wyłącznie na zastąpieniu nazewnictwa stanowiska zastępcy naczelnika sekcji na eksperta", czego dowodzi porównanie zakresu obowiązków, były to zatem zmiany pozorne; ponadto w okolicznościach tej sprawy należało uznać, że w każdym razie właśnie stanowisko eksperta jest równorzędne z dotychczasowym stanowiskiem, skarżącego zaś mianowano na stanowisko specjalisty usytuowane o 5 szczebli niżej niż ekspert, wreszcie skarżący wprawdzie wyraził zgodę na mianowanie na niższe stanowisko, lecz z zastrzeżeniami, które później przedstawił na piśmie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną (...) Wojewódzki Komendant Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wprawdzie nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, który nie znajduje zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę, gdy podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego.
Jak stanowi art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
Sąd przyjął, że likwidacja stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącego pozostaje poza sporem, lecz w aktach sprawy nie ma dokumentu potwierdzającego tę okoliczność i przeczy jej skarżący, okoliczność pozostaje więc sporna.
Skarżący utrzymuje, że likwidacja zajmowanego przez niego stanowiska była pozorna i polegała wyłącznie na zmianie nazewnictwa, gdyż - zachowując dotychczasowy zakres czynności - zastępcy naczelnika sekcji nadano miano eksperta, lecz sąd tego nie badał.
Skarżący utrzymuje ponadto, że w każdym razie - w rozumieniu powołanego przepisu - stanowisko eksperta jest równorzędne z dotychczasowym stanowiskiem, podczas gdy według sądu jest niższe od dotychczasowego, lecz nie wiadomo skąd wynika to przekonanie, jeżeli nie dokonano żadnych porównań.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.