Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. J., na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lipca 2002 roku, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą – na zasadzie art. 48 Prawa budowlanego – rozbiórkę budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w B. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że nie budzi wątpliwości fakt, iż inwestor w istotny sposób przekroczył zakres robót budowlanych określanych w zgłoszeniu i "zamiast budynku gospodarczego o wymiarach 3,40 x 4,80m – wybudował nowy obiekt o wymiarach w nieregularnym rzucie przyziemia 9,00 x 8,95m". Wynika to z protokołów kilkakrotnych oględzin obiektu, jak i znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego "adaptacji budynków gospodarczych na piekarnię", opracowanej w 1997r przez W. K. W opisie technicznym tego projektu zawarte jest stwierdzenie, że ze względu na zły stan techniczny zgłoszonego do remontu budynku chlewni inwestor odstępując od warunków dokonanego zgłoszenia rozebrał go i na jego miejscu wybudował nowy budynek o nieco zmienionych gabarytach to jest wymiarach 9,06 x 8,95m. Wybudowanie nowego obiektu o w/w wymiarach sprawia, że nie może on korzystać ze zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt.1 – Prawa budowlanego. Dodał też, że "organ administracji nie zgłaszał sprzeciwu wobec zamierzonej budowy w sytuacji gdy inwestor deklarował zamiar realizacji obiektu spełniającego wymogi cyt. wyżej art. 29 ust. 1 pkt. 1 – Prawa budowlanego. Brak wymaganego pozwolenia na budowę uzasadniał zatem nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu na zasadzie art. 48 – Prawa Budowlanego, w brzmieniu obciążającym w dacie wydania decyzji.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. J. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art.48 – Prawa budowlanego z 1994r, a także przepisów prawa procesowego t.j art. 7 kpa " przez pominięcie (...) słusznego interesu obywatela nie biorąc pod uwagę (...), że inwestor przed rozpoczęciem realizacji inwestycji dokonał zgłoszenia".
W uzasadnieniu skargi podniósł, że art. 48 – Prawa budowlanego nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie gdyż prace budowlane zostały rozpoczęte na podstawie zgłoszenia. Przekroczenie zakresu robót określonych w zgłoszeniu stanowi przypadek o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt.1 – Prawa budowlanego. Zatem podstawą prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy winny stanowić przepisy art. 50 i 51 ust. 1 pkt.2 – Prawa budowlanego a nie art. 48 – cyt – ustawy. Powołał się w tym względzie na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.10.1997r O.P.S 3/97 (O.NSA 1998/1 poz.3).
Podniósł również, że skoro organy administracyjne postanowieniem wstrzymały wykonanie robót budowlanych a następnie wydały decyzję – utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Tarnobrzeskiego Tarnobrzeskiego dnia [...].12.1997r – nakazującą inwestorowi przedstawienie dokumentacji technicznej wykonanych robót oraz projektu budowlanego modernizacji i adaptacji budynków, celem uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, niezrozumiałym jest orzeczenie rozbiórki na podstawie art. 48 – Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Z. M. wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu swego stanowiska podał że przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie budowa nowego obiektu (piekarni) bez decyzji pozwalającej na budowę. Nigdy nie było podstaw do wszczęcia i prowadzenia przez kilka lat postępowania w przedmiocie " nakazania opracowania orzeczenia technicznego o stanie budynku oraz projektu budowlanego" ani " rozbudowy adaptacji budynków gospodarczych na piekarnię (...) w sposób odbiegający od przyjętego zgłoszenia budowy i remontu". Doszło do tego na skutek fałszywie przedstawianego w dokumentach administracyjnych przez pracownika nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy"
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej a z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej sprawdzają się do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 48 – Prawa budowlanego, przez niewłaściwe jego zastosowanie; oraz do naruszenia przez sąd przepisów prawa procesowego tj. art. 7 kpa przez "pominięcie w toku wydawania decyzji słusznego interesu stron (...)"
Niezależnie od kolejności przytoczenia i uzasadniania w/w podstaw rozważenia wymaga przede wszystkim zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego jako, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego mogą zostać właściwie ocenione i rozważone tylko na tle niewadliwie ustalonego stanu faktycznego. Odnosząc się zatem do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a należy zauważyć, że dotyczy on etapu postępowania administracyjnego. Podstawą skargi kasacyjnej mogą natomiast stanowić wyłącznie uchybienia popełnione przez sąd administracyjny.
Tak wiec podnosząc w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd przepisów prawa procesowego należało wskazać konkretne przepisy postępowania które naruszył sąd a także określić na czym to naruszenie polegało oraz wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)
Nieuwzględnienie przez sąd administracyjny skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy pozwala na zarzucenie sądowi administracyjnemu naruszenia art. 145 § 1 lit "b" lub "c" – prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Takiego zarzutu jednakże wnoszący skargę nie sformułował. Ma to ten skutek, że wobec braku zarzutu w ramach podstawy z art. 174 pkt. 2 p.p.zn, sąd kasacyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku. W związku z powyższym zarzucając w skardze kasacyjnej, że art. 48 – Prawa budowlanego został niewłaściwie zastosowany skarżący musi to uczynić w ramach przyjętego przez organy i nie zakwestionowanego przez sąd stanu faktycznego.
Z uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika natomiast, że skarżący zarzucając błąd w subsumpcji przez zastosowanie w niniejszej sprawie art. 48 – Prawa budowlanego, odnosi ten zarzut do prezentowanego przez siebie stanu faktycznego sprawy. Dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonującego oceny trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest jedynie stan faktyczny sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku.
Skoro więc z dokonywanych przez organy administracyjne ustaleń – nie zakwestionowanych przez sąd - wynika, że skarżący wprawdzie zgłosił zamiar remontu budynków gospodarczych nr 1,2,3 i 4 oraz dobudowy do budynku nr 1 i 2 budynku gospodarczego o wymiarach 3,40 x 4,80 m ale w istocie wybudował bez pozwolenia na budowę nowy obiekt budowlany o wymiarach 9,00 x 4,80 m, częściowo podpiwniczony z poddaszem użytkowym postawionym w miejsce uprzednio rozebranego budynku nr 1 to uznać należy iż właściwie zastosowany został do tak ustalonego stanu faktycznego przepis art. 48 – Prawa budowlanego. Zasadnym więc było orzeczenie zakwestionowanej przez skarżącego rozbiórki obiektu w oparciu o cyt. wyżej przepis.
W tym stanie rzeczy skargą kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002r – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalić.