Wyrok NSA z 21 stycznia 2005 r., OSK 747/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 2453/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska (spr.), Joanna Runge-Lissowska
Mariusz Bartosiak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki. postanawia oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Syg. akt OSK 747/04

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 marca 2003 r. utrzymał w mocy zakwestionowaną w odwołaniu A. G. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nakazująca skarżącej dokonanie rozbiórki pawilonu handlowego wzniesionego bez pozwolenia na budowę na nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie.

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że bezsporny jest fakt, iż inwestorka nie posiadała decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu jak również fakt, że obiekt ten wzniesiony został w 2002 r., a więc w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126).

W myśl art. 48 tej ustawy, właściwy organ administracyjny obowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części wzniesionych bez pozwolenia na budowę. W dniu 30 czerwca 2003 r. A. G. wniosła skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skardze podniosła, że obiekt wzniesiony został na terenie, który w planie zagospodarowania przestrzennego przewidziany był pod tego typu zabudowę. Wzniesiony obiekt jest estetyczny, kolorystyka nie odbiega od pawilonu poprzednio istniejącego w tym miejscu. Obiekt ten nie przeszkadza władzom Spółdzielni Mieszkaniowej, od której teren ten skarżąca dzierżawi. Nadto skarżąca podniosła, że w tym pawilonie prowadzi sklep spożywczy, z którego dochód stanowi jedyne źródło utrzymania jej i jej dziecka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 marca 2004 r. odrzucił skargę jako wniesioną z uchybieniem 30-dniowego terminu, zastrzeżonego art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269).

Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona A. G. w trybie przewidzianym w art. 44 kpa poprzez pozostawienie przesyłki awizowanej w dniu 7.IV.2003 r. w placówce pocztowej na okres 7 dni. Jako termin doręczenia należy więc przyjąć dzień 14 kwietnia 2003 r. 30-dniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upłynął z dniem 14 maja 2003 r., skarga zaś do Sądu wniesiona została osobiście przez A. G. w dniu 30 czerwca 2003 r.,a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

Skargę kasacyjną do tego postanowienia wniosła A. G. reprezentowana przez adwokata L. K..

Jako podstawę skargi wskazano naruszenie

• art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) "przez niesłuszne uznanie, że A. G. wniosła spóźnioną skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego mimo, że odpis tej decyzji otrzymała nie wcześniej, niż w dniu 4 czerwca 2003 r." na dowód czego przedłożono kopertę z adnotacją poczty o awizowaniu przesyłki w dniu 3 czerwca 2003 r.,
• art. 48 prawa budowlanego przez niezastosowanie tego przepisu i nie zalegalizowanie budowy "która nie sprzeciwia się planowi zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych".

W uzasadnieniu skargi podano, że dołączona koperta stanowi dowód powtórnego awizowania przesyłki.

Jest to więc data faktycznego doręczenia A. G. zaskarżonej przez nią decyzji i od tej daty powinien być liczony termin 30-dniowy dla wniesienia skargi do Sądu.

W skardze podniesiono nadto, że w okresie doręczenia decyzji, skarżąca przeżywała poważny kryzys psychiczny w związku ze śmiercią męża, przebywała przez pewien czas u rodziców, dlatego o wcześniejszym awizo nie miała żądnej informacji. Zdaniem autorki skargi, zachodzą więc warunki albo do uznania, że termin został zachowany, albo do przywrócenia tego terminu.

Naruszenia art. 48 Prawa budowlanego z 1974 r. autor skargi upatruje w tym, że organ przeoczył, iż ust. 2 tego artykułu przewiduje możliwość legalizacji samowoli budowlanej przy spełnieniu określonych warunków, a te warunki zostały spełnione w sprawie niniejszej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Błędny jest bowiem pogląd autora tej skargi, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na ostateczną decyzję organu administracji rozpoczął bieg w dacie odbioru przez skarżącą przesyłki zawierającej tę decyzję, powtórnie wysłanej do strony, na jej prośbę.

Z akt sprawy wynika, że decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 marca 2003 r. została wysłana na adres skarżącej w dniu 4 kwietnia 2003 r. W dniu 7 kwietnia 2003 r. doręczyciel pozostawił w skrzynce pocztowej skarżącej zawiadomienie o nadejściu przesyłki. Wobec niepodjęcia przesyłki przez adresatkę – przesyłka została zwrócona nadawcy w dniu 29 kwietnia 2003 r.

Stosownie do art. 44 kpa w razie niemożności doręczenia decyzji w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa tj. poprzez doręczenie bezpośrednio do rąk adresata lub zastępczo – do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu – przesyłkę zawierającą tę decyzję składa się na okres 7 dni w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym, pozostawiając adresatowi zawiadomienie o tym w sposób wskazany w tym przepisie. Taki sposób doręczenia został zastosowany w sprawie niniejszej.

Wobec braku możliwości doręczenia przesyłki w sposób bezpośredni lub zastępczy – doręczyciel pozostawił w skrzynce zawiadomienie (awizo). Zgodnie z pow. art. 44 kpa – w takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 7-dniowego okresu, przez który awizowana przesyłka oczekuje na odbiór w urzędzie pocztowym. Przesyłka nie została odebrana w tym okresie przez skarżącą, a okoliczności jakie to spowodowały pozostają bez wpływu na zaistnienie skutków związanych z doręczeniem dokonanym w tym trybie (okoliczności te mogły być podnoszone we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi, którego jednak skarżąca nie składała). Przepis art. 53 pow. ustawy zastrzegający termin 30-dniowy na wniesienie skargi stanowi, że termin ten liczony jest od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten nie uzależnia więc biegu tego terminu od tego, czy skarżąca zapoznała się w treścią rozstrzygnięcia, jeżeli doręczenie nastąpiło zgodnie z przepisami kpa. Okoliczność zatem podniesiona w skardze kasacyjnej, że skarżąca otrzymała decyzję dopiero po ponownym jej wysłaniu przez organ administracji, w czerwcu 2003 r. – nie ma znaczenia dla oceny, że wniesienie skargi w dniu 30 czerwca 2003 r. nastąpiło z uchybieniem terminu, który upłynął z dniem 14 maja 2003 r.

Dlatego zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 58 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma uzasadnionych podstaw.

Podnoszony zaś zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 48 prawa budowlanego jest także bezzasadny, bowiem Sąd nie dokonując oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, nie mógł stosować ani nie stosował przepisów prawa materialnego, nie mógł więc naruszyć przepisów tego prawa.

Mając powyższe na uwadze należało oddalić skargę kasacyjną na podstawie art. 184 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.