Uzasadnienie
Wojewoda Wrocławski – działając na podstawie § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz.U. Nr 30, poz. 211 ze zm.), na wniosek Z. C. "R." S.A. w B. – decyzją z dnia [...] października 1996 r. Nr [...] odroczył termin płatności zobowiązania z tytułu opłat za szczególne korzystanie z wód oraz za gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian, rozkładając zobowiązanie na cztery raty, natomiast decyzją z dnia [...] maja 1997 r. Nr [...] odroczył termin płatności zobowiązania za szczególne korzystanie z wód, składowanie odpadów oraz wprowadzanie zanieczyszczeń do powietrza do dnia 31 lipca 1997 r., po czym termin płatności przesunął do dnia 31 sierpnia 1997 r. decyzją z dnia [...] lipca 1997 r. Nr [...].
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] maja 2001 r. [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody Wrocławskiego Nr [...], decyzją zaś z tej samej daty Nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody Wrocławskiego Nr [...] oraz Nr [...], po czym decyzją z dnia [...] maja 2002 r. [...] utrzymał w mocy obydwie decyzje nadzorcze, natomiast wniesioną przez Z. C. "R." S.A. skargę oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2004 r. IV SA 2800/02.
Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, że decyzje Wojewody Wrocławskiego zostały wydane bez podstawy prawnej – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż opłaty za gospodarcze korzystanie ze środowiska oraz opłaty za szczególne korzystanie z wód, stanowią dochód funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, będących funduszami celowymi mającymi odrębny status prawny w stosunku do budżetu Państwa i do należności przysługujących tym funduszom nie mają zastosowania przepisy dekretu z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz.U. Nr 17, poz. 92 ze zm.) oraz wydanego na podstawie dekretu – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych; zarazem ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz Prawo wodne – są regulacjami zupełnymi, gdyż nie zawierają – w sprawach nieunormowanych – odesłania do przepisów innych ustaw.
Wnosząc skargę kasacyjną Z. C. "R." S.A. zarzuciły, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niezgodny z prawem wskutek: "naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz.U. Nr 30, poz. 211 ze zm.)" oraz "naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 147 § 1 pkt 1 lit. a i c (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo uchybień, jakich dopuścił się organ administracji w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Uchybienia te polegały między innymi na naruszeniu art. 7, 8, 16 § 1 k.p.a. oraz na naruszeniu i błędnej wykładni § 3 ust. 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że opłaty, o które chodzi w sprawie, są należnościami pieniężnymi, przysługującymi państwowym jednostkom organizacyjnym w rozumieniu § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, gdyż stanowią dochód funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej będących państwowymi funduszami celowymi, przy czym odmowa zastosowania przepisów rozporządzenia narusza art. 2 w związku z art. 32 i art. 84 Konstytucji prowadząc do nierównego traktowania podmiotów obciążonych obowiązkami publicznoprawnymi, decyzje nadzorcze zaś nie dają się pogodzić z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą, iż organy administracji publicznej stoją na straży praworządności oraz naruszają art. 16 § 1 k.p.a., ponieważ powodują nagłą i diametralną zmianę ustalonej poprzednio sytuacji prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania, sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany przytoczonymi w niej podstawami kasacyjnymi.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, podobnie jak skarga w sprawie OSK 778/04 zawierająca te same zarzuty.
W pierwszej podstawie podnosi się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych, lecz nie wskazuje się, który przepis tego aktu został naruszony.
Pomijając odrębne zagadnienie, czy powołane rozporządzenie jest aktem prawa materialnego, jak uważa wnoszący skargę kasacyjną, czy też zawiera przepisy postępowania o szczególnym charakterze, w każdym razie ogólne sformułowanie zarzutu nie pozwala ocenić tak przytoczonej podstawy.
Wprawdzie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, aby uzasadnić zawarty w niej zarzut, wskazuje się § 3 ust. 2 i 3 oraz § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia – chociaż łącznie nie znajdowały zastosowania w sprawie - lecz nie można ich odnieść do pierwszej podstawy, gdyż każda z podstaw jest odrębna.
Pierwsza podstawa kasacyjna jest niezupełna, natomiast druga – zapewne w wyniku omyłki, której sąd kasacyjny nie może sprostować – błędnie zarzuca naruszenie art. 147 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podczas gdy w ustawie nie ma przepisu o tym oznaczeniu, natomiast art. 147 § 1 (bez podziału literowego) nie dotyczy tej sprawy.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.