Uzasadnienie
Wojewoda Wrocławski – działając na podstawie § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz.U. Nr 30, poz. 211 ze zm.) – decyzją z dnia [...] lipca 1997 r. Nr 74/97 umorzył Z. C. "R." S.A. w B. zobowiązanie z tytułu odsetek ustawowych należnych za nieterminowe uregulowanie opłat za pobór wody i odprowadzenie ścieków – ustalonych decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 1996 r. [...] wydaną na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) – oraz opłaty za składowanie odpadów i opłaty za emisję zanieczyszczeń, ustalonych decyzjami tego organu z dnia [...] listopada 1996 r. [...] i z dnia [...] listopada 1996 r. [...] wydanymi na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.).
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] maja 2001 r. [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody Wrocławskiego Nr [...] i decyzję swą utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] maja 2002 r. [...], natomiast wniesioną na tę decyzję przez Z. C. "R." S.A. skargę oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lutego 2004 r. IV SA 2798/02.
Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, że decyzja Wojewody Wrocławskiego została wydana bez podstawy prawnej – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p. a. – gdyż opłaty za gospodarcze korzystanie ze środowiska oraz opłaty za szczególne korzystanie z wód stanowią dochód funduszy ochrony środowiska i gospodarki, wodnej, będących funduszami celowymi mającymi odrębny status prawny w stosunku do budżetu Państwa, i do należności przysługujących tym funduszom nie mają zastosowania przepisy dekretu z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz.U. Nr 17, poz. 92 ze zm.) oraz – wydanego na podstawie dekretu – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych; zarazem ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz Prawo wodne, są regulacjami zupełnymi, gdyż nie zawierają – w sprawach nieunormowanych – odesłania do przepisów innych ustaw.
Wnosząc skargę kasacyjną Z. C. "R." S.A. zarzuciły, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niezgodny z prawem wskutek: "naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz.U. Nr 30, poz. 211 ze zm.)" oraz "naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 147 § 1 pkt 1 lit. a i c (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo uchybień, jakich dopuścił się organ administracji w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Uchybienia ta polegały między innymi na naruszeniu art. 7, 8, 16 § 1 k.p.a. oraz na naruszeniu i błędnej wykładni § 3 ust. 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że opłaty, o które chodzi w sprawie, są należnościami pieniężnymi przysługującymi państwowym jednostkom organizacyjnym w rozumieniu § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, gdyż stanowią dochód funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej będących państwowymi funduszami celowymi, przy czym odmowa zastosowania przepisów rozporządzenia narusza art. 2 w związku z art. 32 i art. 84 Konstytucji, prowadząc do nierównego traktowania podmiotów obciążonych obowiązkami publicznoprawnymi, decyzje nadzorcze zaś nie dają się pogodzić z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą, iż organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, oraz naruszają art. 16 § 1 k.p.a., ponieważ powodują nagłą i diametralną zmianę ustalonej poprzednio sytuacji prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania, sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany przytoczonymi w niej podstawami kasacyjnymi.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej podstawie podnosi się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych, lecz nie wskazuje się, który przepis tego aktu został naruszony.
Pomijając odrębne zagadnienie, czy powołane rozporządzenie jest aktem prawa materialnego, jak uważa wnoszący skargę kasacyjną, czy też zawiera przepisy postępowania o szczególnym charakterze, w każdym razie ogólne sformułowanie zarzutu nie pozwala ocenić przytoczonej podstawy.
Wprawdzie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, aby uzasadnić zawarty w niej zarzut, wskazuje się § 3 ust. 2 i 3 oraz § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia – chociaż łącznie nie znajdowały zastosowania w sprawie – lecz nie można ich odnieść do pierwszej podstawy, gdyż każda z podstaw jest odrębna.
Pierwsza podstawa kasacyjna jest niezupełna, natomiast druga – zapewne w wyniku omyłki, której sąd kasacyjny nie może sprostować – błędnie zarzuca naruszenie art. 147 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podczas gdy w ustawie nie ma przepisu o tym oznaczeniu, natomiast art. 147 § 1 (bez podziału literowego) nie dotyczy tej sprawy.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.