Wyrok NSA z 27 stycznia 2005 r., OSK 797/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. P.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 stycznia 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 2128/00

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.), Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka, Andrzej Jurkiewicz
Mariola Błaszczyk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 20 listopada 2000 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

OSK 797/04

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 20 listopada 2000 r., którą została utrzymana w mocy decyzja tego organu z dnia 10 lipca 2000 r. o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.).

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie na podstawie decyzji ZBoWiD z 1982 r. jako uczestnik walk o utrwalenie władzy ludowej, ponieważ w okresie od 16 sierpnia 1945 r. do 1 listopada 1947 r. pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej. Tego rodzaju działalność nie stanowi tytułu do uprawnień kombatanckich, a wobec tego, skoro skarżący nie wykazał innej działalności, która może stanowić tytuł do posiadania uprawnień kombatanckich, pozbawienie uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, zdaniem Sądu, jest uzasadnione. Powoływanie się przez skarżącego na niesprecyzowane bliżej skazanie prawomocnym wyrokiem sądowym za "bezczynność władzy" nie podważa legalności decyzji, tym bardziej że skarżący nie powoływał się na to w postępowaniu administracyjnym i nie przedłożył żadnych dowodów.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez T. P. podniesiono zarzuty naruszenia przepisów art. 6, 48 i 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) na skutek czego skarżący nie miał możliwości obrony swoich praw, nie rozpatrzono wniosków dowodowych skarżącego, a materiał dowodowy został rozpatrzony wybiórczo. Zarzuty te dotyczą tego, że skarżący nie został poinformowany o konieczności przedstawienia dowodów na okoliczność jego skazania w 1947 r. i dowody te nie zostały przeprowadzone bez jego winy. Zdaniem skarżącego nie zostało wyjaśnione, czy przysługują mu uprawnienia na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o kombatantach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Nie nasuwa żadnych zastrzeżeń stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że pełnienie przez skarżącego służby w Milicji Obywatelskiej nie stanowi tytułu do posiadania uprawnień kombatanckich. Taka działalność nie może być uznana za uczestniczenie w walkach w zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wehrwolfu, w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, ani też inną działalność, która stanowić może podstawę do posiadania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 12 czerwca 2000 r., OPS 5/00 (ONSA z 2001, z. 1, poz.

3. przekonująco wykazano, że Milicja Obywatelska nie była zmilitaryzowaną służbą państwową.

Nie można również zgodzić się z poglądem skarżącego, że pominięte zostały okoliczności i dowody wskazujące, iż skarżący mógł zachować uprawnienia kombatanckie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy o kombatantach jako osoba represjonowana za działalność polityczną lub religijną, związaną z walką o suwerenność i niepodległość, poprzez uwięzienie w latach 1944-1956. Skarżący nie przytaczał nawet okoliczności, które mogłyby wskazywać na tego rodzaju represje. Twierdzenie, że był skazany jako funkcjonariusz MO, skarżący podniósł w skardze mówiąc ogólnikowo o skazaniu za "bezczynność władzy". W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do postawienia zarzutu, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 6, 48 i 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.