- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Rozpoznanie
- w dniu 16 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i H. M.
- Od orzeczenia
- od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 926/02
- Skład
- Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska(spr.), Stanisław Nowakowski
Łukasz Celiński protokolant - Sprawa
- w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 12 czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę
Teza
Zarzut naruszenia prawa materialnego, nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania ustaleń faktycznych. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na tej podstawie oznacza, że wnoszący ten środek prawny nie kwestionuje przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, co mogłoby nastąpić w ramach drugiej z wymienionych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ podstaw kasacyjnych tj. naruszenia prawa procesowego.
Sentencja
- oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi D. P. na decyzję Wojewody Lubelskiego, z dnia 12 czerwca 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia 22 kwietnia 2002 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazał, że w niniejszej sprawie organy administracji z naruszeniem art. 77 § 1 kpa nie wyjaśniły czy projekt zagospodarowania działki nr [...] zgody jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powoływanie się w tej mierze na decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest niewystarczające. Z tekstu planu wynika bowiem, że oprócz zabudowy zagrodowej, do której zaliczony został w decyzji przedmiotowy obiekt, plan ten wyróżnia obiekty określone jako hodowlane fermy produkcyjne. Gabaryty obiektu (100 x 15,40 m), skala i sposób hodowli (12 350 sztuk gęsi jednorazowo w warunkach tuczu przemysłowego) mogą wskazywać, że przedmiotowy obiekt stanowi hodowlaną fermę produkcyjną.
Podkreślił też, że sprawa nie została wyjaśniona w aspekcie art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Nadto sąd podniósł, że wobec uchylenia przez sąd ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 kpa – do wznowienia postępowania.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej inwestorzy A. i H. małż. M., domagając się "zmiany zaskarżonego wyroku przez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji (...)" ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jako podstawę prawną kasacji wskazali art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Kwestionowanemu wyrokowi zarzucili "błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego w związku z:
- rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7.10.1997 r. – w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze (...) (§ 4),
- rozporządzeniem Ministra OŚZNiL z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska (...) (§ 2 pkt 1 lit. "a"),
- ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Uścimów, przewidującego zabudowę zagrodową dla działki Nr 1381 we wsi Krasne,
- przepisami art. 84 § 1 kpa – przez przyjęcie, że dla ww. inwestycji potrzebna jest opinia biegłego rzeczoznawcy".
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że "wyrok jest sprzeczny z ustalonym i niekwestionowanym stanem faktycznym (...)".
W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia interesów osób trzecich, a także jakichkolwiek przepisów prawa. Projektowany kurnik hodowli gęsi jest budynkiem inwentarskim w warunkach zabudowy zagrodowej, a nie fermą hodowlaną produkcyjną. Musi on zatem spełniać jedynie wymogi określone w § 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia MOŚZNiL z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska lub mogących pogorszyć stan środowiska (...). Takie wymogi przedmiotowy obiekt spełniał, gdyż w przypadku chowu ściółkowego nie przekroczył 100 dużych jednostek przeliczeniowych. Przewidziana hodowla 12 350 sztuk gęsi stanowi bowiem 98,8 DJP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawę skargi kasacyjnej stanowi zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał wprawdzie wyraźnie w jaki sposób przepis ów został naruszony, jednakże z zawartych w uzasadnieniu skargi wywodów wynika, że kwestionuje on ocenę Sądu co do niewyjaśnienia przez organy sprawy w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie Sądu pozytywna opinia rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych umieszczona na projekcie zagospodarowania terenu formie adnotacji, nie może stanowić podstawy do oceny, że interesy osób trzecich zostały należycie zabezpieczone. Nie odpowiada ona także wymogom wynikającym z brzmienia art. 84 § 1 kpa.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego, nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania ustaleń faktycznych. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na tej podstawie oznacza, że wnoszący ten środek prawny nie kwestionuje przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, co mogłoby nastąpić w ramach drugiej z wymienionych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstaw kasacyjnych tj. naruszenia prawa procesowego. Naruszenie prawa materialnego nie może w tym przypadku polegać na wadliwym – w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną – ustaleniu Sądu, że organ nie wyjaśnił okoliczności istotnych dla rozpoznawanej sprawy, skoro nie powołano w skardze kasacyjnej drugiej z podstaw kasacyjnych, określonej w art. 174 pkt 2 powołanej ustawy, tj. naruszenia przez Sąd właściwych przepisów prawa procesowego.
W tej sytuacji, wbrew stanowisku wnoszącego skargę kasacyjną, należy przyjąć, że sąd administracyjny nie dopuścił się wadliwej subsumpcji nie podważonych skutecznie w kasacji – jak to wyżej wykazano – ustaleń faktycznych. Wskazać nadto należy, że podstawę skargi kasacyjnej mogą stanowić wyłącznie uchybienia popełnione przez wojewódzki sąd administracyjny.
Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że uchylenie przez Sąd decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, przesądza - w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji o pozwoleniu na budowę – o konieczności uchylenia również tego pozwolenia. Pozwolenie na budowę zostało bowiem wydane w oparciu o pozytywną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a to wyczerpuje przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie stanowi to wystarczającą podstawę do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 12 czerwca 2002 r.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.