Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Władysława M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2003 r., (...) wydaną w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego.
W uzasadnieniu Sąd podał, iż Dyrektor Departamentu Kadr. i Szkolnictwa Wojskowego Ministra Obrony Narodowej decyzją (...) z dnia 27 września 2002 r. wypowiedział mjr. Władysławowi M. stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ oraz par. 137 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./.
Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją (...) z dnia 23 kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy wypowiedzenie stosunku służbowego mjr. Władysławowi M. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z wykazem zmian (...) z dnia 30 kwietnia 2002 r. wydanym przez Szefa Generalnego Zarządu Zasobów Osobowych MON stan etatowy jednostki wojskowej, w której służbę zawodową pełnił mjr. Władysław M. tj. Szpitala Klinicznego WAM z Polikliniką w Ł. uległ zmniejszeniu o 82 stanowiska przeznaczone dla żołnierzy zawodowych. Brak było również możliwości wyznaczenia mjr. Władysława M. na inne stanowisko służbowe.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Władysław M. domagał się uchylenia powyższych decyzji, zarzucając, iż zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz par. 137 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych. Zarzucił również, iż zostały naruszone przepisy prawa procesowego - art. 6, 7, 9, 76, 77 Kpa oraz art. 107 Kpa.
Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i z tego względu ją oddalił. Sąd nie stwierdził, aby organy wojskowe podejmując zaskarżone decyzje o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej skarżącemu, dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawą materialnoprawną wypowiedzenia mjr. Władysławowi M. stosunku służbowego stanowił przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych. Z treści tego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby organy wojskowe mogły dokonać wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego, a mianowicie:
1/ jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy 2/ brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe.
Sąd uznał za niewątpliwie, że zasadnicza przesłanka z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej polegająca na zmniejszeniu stanu etatowego Szpitala Klinicznego WAM z Polikliniką w Ł., gdzie mjr. Władysław M. pełnił zawodową służbę wojskową, została w niniejszej sprawie spełniona, co wynika z wykazu zmian (...) z dnia 30 kwietnia 2002 r. Szefa Generalnego Zarządu Zasobów Osobowych MON, w sprawie likwidacji etatów kadry żołnierzy zawodowych w tej jednostce wojskowej. Zatem brak jest podstaw do kwestionowania wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącemu, a mianowicie zmniejszenia etatów kadry żołnierzy zawodowych w Szpitalu Klinicznym WAM z Polikliniką, bowiem pozostawałoby to w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a nawet twierdzeniem samego skarżącego. Zdaniem Sądu została również spełniona druga przesłanka, gdyż organy wojskowe w sposób należyty wykazały w postępowaniu administracyjnym, że istotnie brak było możliwości wyznaczenia mjr. Władysława M. na inne stanowisko służbowe.
Sąd wskazał przy tym, że nie jest władny kwestionować zasadności tego rodzaju zmian strukturalnych i organizacyjnych w Siłach Zbrojnych pod względem celowości i prowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej polityki obronnej i dostosowania Sił Zbrojnych WP do współczesnych wymagań. Ze skarżącym prowadzono rozmowy kadrowe i poinformowano go o konieczności dokonania mu wypowiedzenia stosunku służbowego w przypadku braku możliwości wykorzystania go w dalszej zawodowej służbie wojskowej. Przedstawione okoliczności nie pozwalają na zakwestionowanie prawdziwości twierdzeń organów wojskowych o braku możliwości wyznaczenia mjr. Władysława M. na inne stanowisko służbowe.
Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Władysław M. wniósł skargę kasacyjną. Pełnomocnik skarżącego zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu:
- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. 1/ art. 145 par. 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ poprzez błędną ocenę prawidłowości zastosowania przez organ administracyjny Ministra Obrony Narodowej art. 7 Kpa oraz art. 77 Kpa, który poprzez ich naruszenie dokonał błędnych ustaleń faktycznych polegających na tym, że w dniu dokonania wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącemu istniały przesłanki je uzasadniające oraz art. 110 Kpa poprzez przyjęcie, że datą wydania decyzji jest jej dzień sporządzenia a więc 27 września 2002 r. 2/ art. 7, 77, 110 Kpa poprzez pominięcie ich naruszenia w procesie kontroli ich zastosowania przez organ administracyjny Ministra Obrony Narodowej
- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1/ art. 145 par. 1 ust. 1 pkt a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną ocenę prawidłowości zastosowania przez organ administracji Ministra Obrony Narodowej art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych 2/ art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w procesie kontroli działalności administracji publicznej
Wskazując na powyższe zarzuty, pełnomocnik na podstawie art. 185 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Alternatywnie na podstawie art. 188 ww. ustawy o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie skargi.
Zdaniem pełnomocnika Wojewódzki Sąd Administracyjny niezasadnie uznał, że Minister Obrony Narodowej rozpoznając ponownie sprawę prawidłowo zastosował art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem w dniu wydania decyzji dotyczącej wypowiedzenia nie istniały przesłanki uzasadniające jej wydanie. Dla zastosowania powyższego przepisu, na którym oparły swoje rozstrzygnięcie organy administracyjne a także Sąd administracyjny konieczne jest zaistnienie trzech przesłanek: 1/ decyzję podjąć może wyłącznie właściwy organ wojskowy, 2/ jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, 3/ brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. W powyższej sprawie druga spośród wymienionych przesłanek nie wystąpiła, co uniemożliwiło wskazanie art. 78 ust. 2 pkt 2 jako podstawy prawnej wydania decyzji dotyczącej wypowiedzenia.
W dniu wydania decyzji, a więc w dniu 4 listopada 2002 r. nie istniała już jednostka wojskowa o której mowa w art. 78 ust. 2 pkt 2, a w której skarżący pełnił służbę wojskową. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r., z dniem 1 października 2002 r. Uniwersytet Medyczny stał się organem założycielskim dla Szpitala Klinicznego Wojskowej Akademii Medycznej z Polikliniką Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Ł., natomiast przestał nim być Minister Obrony Narodowej. Nadzór nad Uniwersytetem Medycznym od dnia jego utworzenia przejął minister właściwy do spraw zdrowia. Z tego względu wykluczona została kompetencja Ministra Obrony Narodowej w zakresie funkcjonowania przedmiotowego szpitala klinicznego. Szpital przestał funkcjonować jako jednostka organizacyjna Sił Zbrojnych RP. Powołany w rozstrzygnięciach przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 odnosi się do zmian organizacyjnych mających miejsce w jednostkach wojskowych. W dniu dokonania wypowiedzenia szpital, w którym pełnił służbę skarżący, jednostką wojskową już nie był. Z powyższego wynika, że skarżący nie pełnił służby w jednostce wojskowej, w której mogły zajść zmiany etatowe. Co więcej - zdaniem pełnomocnika - w sprawie nie można zastosować art. 78 ust. 3, który nakazuje stosować odpowiedni tryb wypowiedzenia stosunku służbowego do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych nie będących jednostkami służbowymi, ponieważ dla skuteczności wyznaczenia na stanowisko służbowe poza jednostkami organizacyjnymi konieczne jest zachowanie procedury określonej w art. 20a cytowanej ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej. Taka procedura w niniejszej sprawie nie została zachowana. Okoliczność ta przesądza o wadliwości zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy w stosunku do stosunku służbowego skarżącego.
Po drugie - według pełnomocnika skarżącego - stwierdzić należy, że materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz twierdzenia organów administracyjnych wskazują na brak zaistnienia przesłanki w postaci zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał ustaleń w oparciu o wykaz zmian (...) z dnia 30 kwietnia 2002 r. Szefa Generalnego Zarządu Zasobów Osobowych MON, w sprawie likwidacji etatów kadry żołnierzy zawodowych w jednostce wojskowej, z którego wynikało, że z dniem 1 lipca 2002 r. likwidowane zostają wszystkie 82 stanowiska służbowe w Szpitalu Klinicznym. Zdaniem Sądu owo zarządzenie organizacyjne wydane przez właściwe organy wojskowe stanowiło prawidłowe umocowanie do czynności prawno-kadrowych wobec skarżącego. Strona przeciwna przyznała, że zmiany, które miały być przeprowadzone w Szpitalu Klinicznym WAM w Ł. polegały na likwidacji wszelkich stanowisk służbowych. Sąd czyniąc ustalenia stwierdził, że w jednostce, w której służbę pełnił skarżący dokonano zmniejszenia etatów kadry żołnierzy zawodowych. Wydaje się, że zarówno Sąd jak i strona przeciwna nie rozróżniają pojęć, które wyraźnie rozgraniczył ustawodawca w treści art. 78 cytowanej ustawy.
Likwidacja poszczególnych stanowisk służbowych na gruncie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie jest pojęciem tożsamym ze zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji, stwierdzająca że reorganizacja była w rzeczywistości zmniejszeniem etatów, bowiem zlikwidowane zostały etaty wojskowe, natomiast pozawojskowe pozostały, nie uzasadnia wydania decyzji. Nie powinno być w tym zakresie wątpliwości, że ustawa mówiąc o stanie etatowym odnosi się do etatów dla żołnierzy zawodowych bowiem wyłącznie oni zajmują stanowiska służbowe. Zmniejszenie się stanu etatowego w zakresie stanowisk cywilnych w ogóle nie będzie miało wpływu na konieczność modyfikacji w zakresie stosunków służbowych. Oczywiste jest, że przepis nie może obejmować takich sytuacji, w których na skutek zmniejszenia stanu etatowego pozostają wyłącznie stanowiska cywilne, bo wtedy dana struktura przestaje być jednostką wojskową /brak chociażby dowództwa z zakresu Sił Zbrojnych/ a pustym staje się warunek braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, skoro takie stanowiska w ogóle nie pozostają /brak bowiem możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe odnosi się wyłącznie do jednostki organizacyjnej, w której żołnierz pełnił służbę - wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2001 r., II SA 1377/01/. Skoro więc w jednostce wojskowej planowano zlikwidowanie wszystkich stanowisk służbowych, co jednocześnie oznaczało likwidację jednostki wojskowej, nie można mówić o zmniejszeniu się jej stanu etatowego. Zmniejszenie się bowiem oznacza ograniczenie ilościowe, redukcję o konkretną ilość, natomiast nie jest tożsame z pojęciem likwidacji. Według pełnomocnika wywód ten jest o tyle istotny, że przedmiotowa ustawa odrębnie reguluje okoliczności likwidacji stanowiska służbowego.
Przepis art. 78 ust. 2 przewidujący okoliczności wypowiedzenia stosunku służbowego odwołuje się do przypadku określonego w art. 36 ust.
- Jest to okoliczność, w której żołnierz zawodowy w razie zlikwidowania jego stanowiska służbowego nie przyjmuje zaproponowanego mu niższego stanowiska. Wyodrębnienie punktu 2 i 3 w art. 78 ust. 2 wyraźnie wskazuje na to, iż ustawodawca rozróżnił sytuację zmniejszenia stanu etatowego od likwidacji stanowiska służbowego. Inna też ustawodawca przewidział procedurę postępowania w razie zaistnienia konieczności zmniejszenia kadry wojskowej oraz konieczności rezygnacji z określonych stanowisk. Dokument (...) z dnia 30 kwietnia 2002 r. stanowiący dowód na zaistnienie reorganizacji jednostki wyraźnie w swojej treści wskazuje na skreślenie ściśle określonych stanowisk służbowych, a nie na konieczność pomniejszenia stanu zatrudnienia w jednostce. W zakresie ustalania powyższego stanu faktycznego organ administracji dokonał naruszenia art. 7 Kpa nakazującego podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, realizującego podstawową zasadę postępowania administracyjnego - zasadę prawy obiektywnej. Czyniąc założenie o racjonalności ustawodawcy należy odmiennie oceniać stan faktyczny w którym dochodzi do zmniejszenia stanu etatowego i likwidacji stanowiska i stosować odpowiednie do tego procedury. Procedura wypowiedzenia stosunku służbowego ze względu na likwidację stanowiska nie została wobec skarżącego zachowana, stąd nie można uznać, że pomimo błędnego uzasadnienia decyzji była ona prawidłowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skarga kasacyjna przysługuje od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z przepisu tego wynika, że jeśli strona czuje się pokrzywdzona orzeczeniem Sądu rozstrzygającego sprawę może domagać się kontroli tego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie może natomiast żądać kontroli samej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd orzekający art. 145 par. 1 pkt "c" ww. ustawy polegającego na tym, że Sąd błędnie ocenił zastosowanie przez organ art. 7 i 77 Kpa. Sąd prawidłowo uznał, że organy administracji zebrały materiał dowodowy, a materiał ten stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Nie zasadny jest również zarzut naruszenia art. 110 Kpa. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy podnieść, że w piśmiennictwie rozróżnia się dwa pojęcia: "podjęcie" i "wydanie" decyzji. Przez podjęcie decyzji rozumie się proces zachodzący wewnątrz organu administracji publicznej. Natomiast wydanie decyzji jest manifestacją podjętej decyzji na zewnątrz z czym mogą wiązać się określone skutki prawne /patrz: Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 201/. Wydanie decyzji oznacza sporządzenie i podpisanie pisemnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej albo ustne ogłoszenie treści decyzji stronie.
Przepis art. 109 Kpa normuje sposób zawiadomienia strony o treści decyzji. Natomiast art. 110 wyraża zasadę związania organu wydaną przez siebie decyzją administracyjną. Związanie organu wydaną przez siebie decyzją wynikające z art. 110 Kpa ma istotne znaczenie w aspekcie zmiany tej decyzji po jej doręczeniu lub ogłoszeniu, jak również w aspekcie podejmowania przez ten organ innych decyzji administracyjnych, które wiążą się ze stanem prawnym i faktycznym ustalonym w pierwszej wydanej decyzji przez ten organ. Z przepisu art. 110 Kpa wypływa zatem zasada, że decyzja, która została doręczona czy ogłoszona stronie, nie może być zmieniona lub uchylona przez organ, który ją wydał, a zmiana czy też uchylenie może nastąpić tylko w myśl przepisów Kpa z udziałem stron postępowania. Chodzi o to, aby organ po dacie doręczenia czy też ogłoszenia decyzji stronie nie dokonał samowolnie i bez wiedzy stron zmian w decyzji, czy zastępował decyzję tą innym rozstrzygnięciem. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 1993 r., III ARN 27/93 - OSNC 1994 nr 2 poz. 43, podano że organ administracji na podstawie art. 110 Kpa związany jest wydaną decyzją także wówczas gdy strona składa nowy wniosek powołując się na zmianę podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W doktrynie zaś przyjęty został pogląd, że z chwilą "podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Zasada związania rozciąga się zatem także na okres pomiędzy wydaniem decyzji a jej doręczeniem" /Komentarz - Kodeks Postępowania Administracyjnego, M. Jaśkowska i A. Wróbel, 2000 r., str. 642/. Również prof. Dawidowicz stoi na stanowisku, że decyzja "istnieje" już w momencie jej wydawania, choć skutki prawne wywiera dopiero z chwilą doręczenia stronie.
Mając powyższe rozważania na uwadze należy uznać, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący przyjęcia przez Sąd orzekający stanu sprawy pod kątem ustaleń faktycznych i prawnych z daty wydania decyzji a nie jej doręczenia, nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast par. 137 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38/ na który to przepis powołuje się skarżący w skardze kasacyjnej obliguje organ do wydania decyzji na piśmie, doręczenia jej za potwierdzeniem, a decyzja musi określać datę od której biegnie okres wypowiedzenia.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżący pełnił służbę wojskową ostatnio na stanowisku szefa wydziału administracyjno-kadrowego Szpitala Klinicznego Wojskowej Akademii Medycznej Polikliniką Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Ł. W wyniku zmian organizacyjnych, które zostały wprowadzone wykazem zmian (...) z dnia 30 kwietnia 2002 r. obowiązującym od dnia 1 lipca 2002 r. stan etatowy szpitala uległ zmniejszeniu o 82 stanowiska, przeznaczone dla żołnierzy zawodowych. Już 15 lipca 2002 r. skarżący został poinformowany, że w związku z tą zmianą Komendant Szpitala wystąpi o przeniesienie skarżącego na inny etat, a gdyby zachodził brak takiej możliwości może dojść do wypowiedzenia stosunku służbowego. Wniosek w tym przedmiocie został złożony i doszło do wypowiedzenia skarżącemu decyzją z dnia 27 września 2002 r. stosunku służbowego, a decyzja ta została mu doręczona w dniu 4 listopada 2002 r. Należy podkreślić że jak wynika z oświadczenia złożonego przez pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej dopiero z dniem 27 stycznia 2003 r. Minister Obrony Narodowej z datą od 31 marca 2003 r. unieważnił wykaz zakładów opieki zdrowotnej przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych, w tym szpitala klinicznego WAM w Ł. Wypowiedzenie stosunku służbowego nastąpiło na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ oraz par. 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./. Przepisy art. 75-77 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. określają kiedy żołnierza zawodowego zwalnia się lub można zwolnić z zawodowej służby wojskowej. Natomiast w art. 78 ust. 1 i 2 uregulowane zostało kiedy żołnierz zawodowy może wypowiedzieć stosunek służbowy oraz kiedy organ wojskowy może żołnierzowi zawodowemu wypowiedzieć stosunek służbowy. W myśl art. 78 ust. 2 pkt 2 organ wojskowy może wypowiedzieć stosunek służbowy żołnierzowi zawodowemu jeżeli jednostka w której pełnił służbę podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy oraz zachodzi okoliczność, że nie ma możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko. Stan faktyczny niniejszej sprawy wypełnia dyspozycję tego przepisu. Wbrew stanowisku skarżącego wykaz (...) dotyczy zmniejszenia stanowisk etatowych. Przy zmniejszeniu się liczby stanowisk, niektóre z nich uległy likwidacji. Taki stan faktyczny nie pozwala na zastosowanie art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy. Prawidłowo zatem uznał Sąd, że w tej sprawie miał zastosowanie i został zastosowany przez organy art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Z tych względów skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.