Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpatrzeniu skargi D. P. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 15 stycznia 2002 r. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że kontrolowana decyzja wydana została z naruszeniem prawa, konkretnie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisu tego wynika, że "ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego".
W niniejszej sprawie organy administracji przyjęły, że skoro działka, na której ma być usytuowana planowana inwestycja położona jest na terenie oznaczonym symbolem "J 106 MR – przeznaczonym pod zabudowę zagrodową" to ww. zapis upoważniał do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu przeznaczonego do hodowli gęsi.
W ocenie sądu nie sposób zgodzić się z tym stanowiskiem. Z tekstu planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że obok zabudowy zagrodowej, do której zaliczony został przedmiotowy obiekt, plan ten wyróżnia również obiekty określone jako hodowlane formy produkcyjne (s. 4 ust. 5 zd. ostatnie tekstu planu). Wymiary planowanego obiektu (100 x 15,40 m), skala i sposób hodowli (12 350 sztuk gęsi w jednym cyklu w warunkach tuczu przemysłowego) mogą wskazywać, że przedmiotowy obiekt stanowi hodowlaną fermę produkcyjną.
Powyższych okoliczności organ z naruszeniem art. 77 § 1 kpa nie wyjaśnił, mimo iż było to niezbędne dla oceny czy zamierzenie jest zgodne z planem.
W złożonej od przedstawionego wyżej wyroku skardze kasacyjnej H. M. domagając się "zmiany wyroku przez oddalenie skargi D. P. i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy", ewentualnie o "uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania", podniósł następujące zarzuty:
"naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a mianowicie art. 77 § 1 kpa, art. 42 i 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – przez ich błędną wykładnię i zastosowanie w związku z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Uścimów dotyczącymi zapisu planu oznaczonego symbolem "J 106 MR" i symbolem "J 82 RP" (...) w tym § 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnych z dnia 14 lipca 1999 r. i niewłaściwe zastosowanie ww. wykładni prawa na tle zaistniałego stanu faktycznego".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Działka inwestora położona jest na terenie oznaczonym symbolem J 106 MR, czyli przeznaczona pod zabudowę zagrodową.
Zgodnie z Małym słownikiem terminów budowlanych, wydanym przez WACETOB (s. 142) "zabudowa zagrodowa to gospodarstwo rolne – działka wraz z zabudową mieszkaniową i gospodarczą (budynki inwentarskie służące hodowli zwierząt, budynki magazynowe i składowe służące przechowywaniu plonów oraz maszyn". Przedmiotowy budynek ma służyć hodowli gęsi w ilości 12 350 szt. co stanowi 98,8 DJP i zgodnie z § 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra OŚZNiL z dnia 14 lipca 1999 r. nie zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, do których zalicza się inwestycje związane z chowem od 100 do 500 dużych jednostek przeliczeniowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania.
Podstawę skargi kasacyjnej stanowi zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego - art. 42 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał wprawdzie wyraźnie w jaki sposób przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy zostały naruszone, jednakże z zawartych w uzasadnieniu skargi wywodów wynika, że kwestionuje on ocenę Sądu co do niewyjaśnienia przez organy okoliczności faktycznych dotyczących charakteru (statusu) spornego obiektu inwentarskiego.
W tej sytuacji rozważenia wymaga podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu prawa procesowego tj. art. 77 § 1 kpa. Podkreślić bowiem należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisu prawa materialnego mogą zostać właściwie ocenione tylko na tle niewadliwie ustalonego stanu faktycznego. Odnosząc się zatem do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 77 § 1 kpa należy zauważyć, że dotyczy on postępowania toczącego się przed organem administracji. Natomiast podstawę skargi kasacyjnej mogą stanowić wyłącznie uchybienia popełnione przez Sąd. Od 1 stycznia 2004r. postępowanie przed sądami administracyjnymi uregulowane zostało przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnosząc zatem zarzut naruszenia przez Sąd przepisu postępowania należało wskazać przepisy ww. ustawy. Takiego zarzutu jednak w skardze nie sformułowano.
W tej sytuacji, wbrew stanowisku wnoszącego skargę kasacyjną, należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dopuścił się wadliwej subsumpcji nie podważonych skutecznie w kasacji – jak to wyżej wykazano – ustaleń faktycznych. Brak skutecznego zarzutu zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że sąd kasacyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie będzie to dokonana przez Sąd ocena zebranego materiału dowodowego.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż w tej sytuacji brak było podstaw do uznania, iż naruszone zostały zastosowane przez Sąd przepisy art. 42 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż wyjaśnienie przez organy administracji charakteru planowanego obiektu, a w rzeczywistości rozważenie czy wobec zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustaleń, należy traktować go jako budynek inwentarski czy też wyróżnione w planie obiekty określone jako "hodowlane fermy produkcyjne" – jest niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przesądzać ono będzie o dopuszczalności tego rodzaju inwestycji na tym terenie.
W przedstawionym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.