Uzasadnienie
OSK 838/04
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8.04.2004 r. 3/II SA/Gd 2144/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi Michała J., uchylił decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy w G. z dnia 23.05.2001 r. (...) oraz decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w G. z dnia 18.04.2001 r. (...) w przedmiocie zwolnienia osobnej kwatery stałej. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że ww. decyzjami nakazano Michałowi J. zwolnienie osobnej kwatery stałej, powołując się na art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 86 poz. 433 ze zm./, z tego względu, iż nabył on z żoną prawo użytkowania wieczystego działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Sąd uznał, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, bowiem stan faktyczny objęty normą wskazanych przepisów, nie odpowiada stanowi faktycznemu sprawy, co oznacza, iż przepisy te nie mogły stanowić podstawy nakazania skarżącemu zwolnienia zajmowanej osobnej kwatery stałej. Przepisy te, zdaniem Sądu, nie mają zastosowania do prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym, ale do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji innego zarządcy niż Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, za który płacony jest czynsz regulowany, skoro art. 42 ust. 4 stanowi, że w wypadku gdy żołnierz zawodowy i jego małżonek posiadają odrębne lokale mieszkalne w garnizonie, w którym żołnierz pełni służbę i za jeden z lokali uiszczają czynsz regulowany, są obowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela /zarządcy/ nieruchomości, zaś ust. 5, że przepis ten stosuje się odpowiednio do osób, o których mowa w art. 23 ust. 1 lub 2, niezależnie od miejscowości, w której posiadają lokal.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy w G., domagając się uchylenia wyroku i zarzucając naruszenie art. 41 ust. 4 i 5 cyt. ustawy o zakwaterowaniu poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie ma on zastosowania do kwater stałych.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Michał J. wniósł o jej oddalenie, podkreślając, iż art. 41 ust. 4 mówi wyraźnie o odrębnych lokalach mieszkalnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że w wypadku gdy żołnierz zawodowy i jego małżonek posiadają odrębne lokale mieszkalne w garnizonie, w którym żołnierz pełni służbę i za jeden z tych lokali uiszczają czynsz regulowany, są obowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela /zarządcy/ nieruchomości, a na mocy ust. 5 miał on odpowiednie zastosowanie do osób, o których mowa w art. 23 ust. 1, m.in. emerytów wojskowych, niezależnie od miejscowości, w której posiadają lokal.
Organy orzekające w sprawie uznały, iż lokal o którym mowa w tym przepisie, to kwatera stała w rozumieniu art. 21 ust. 1 tej ustawy, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził inny pogląd w zaskarżonym wyroku, a mianowicie, że odnosi się on tylko do lokali mieszkalnych, za które uiszczany jest czynsz regulowany. Ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej odróżnia wyraźnie kwaterę stałą od lokalu mieszkalnego z uwagi na to, kto jest uprawniony do ich zajmowania. Kwatera stała przysługuje żołnierzowi zawodowemu /art. 22 ust. 1/ i osobom wymienionym w art. 23 ust. 1 i 2, w tym emerytom wojskowym, zaś lokal mieszkalny zasiedlany jest przez osoby inne - art. 21 ust.
- Takie rozróżnienie może prowadzić do wniosku, że art. 41 ust. 4 odnosi się do kwatery stałej, jak uważały organy, i jeżeli żołnierz i jego małżonek posiadają budynek mieszkalny lub mieszkalno-gospodarczy, jak Michał J., to są obowiązani do zwolnienia kwatery. Jednakże można też zająć takie stanowisko jak Wojewódzki Sąd w Gdańsku, że przepis ten odnosi się wprost do lokali mieszkalnych, a nie osobnych kwater stałych, zasiedlonych przez żołnierzy zawodowych lub osoby wymienione w art. 23 ust. 1 i 2, które podlegają innej regulacji niż lokale mieszkalne ze względu na swój szczególny status.
Nie można więc zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi błędnej wykładni tego przepisu, który mówi o lokalach mieszkalnych za czynszem regulowanym, a nie osobnych kwaterach stałych.
Wobec powyższego nie można było uznać, iż skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.