Postanowienie NSA z 2 grudnia 2004 r., OSK 844/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 145/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Zygmunt Niewiadomski
Mariola Błaszczyk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie postanawia odrzucić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 145/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie - oddalił skargę.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd przedstawił przebieg postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją podając, iż Wójt Gminy R. działając na wniosek G. S. /właściciela sąsiedniej nieruchomości/ decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. działając na podstawie art. 29 ust. 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 października 2001 r. Prawo wodne /Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm./ nakazał C. K. przywrócić stosunki wodne na gruncie do stanu poprzedniego poprzez zasypanie wykopu - stawu wykonanego przez zobowiązanego w odległości 11 metrów od studni na nieruchomości G. S. Organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie to oparł na ekspertyzie wykonanej na zlecenie wnioskodawcy przez biegłego hydrogeologa R. S., z której jednoznacznie wynika, że przedmiotowy wykop /zbiornik wodny o wymiarach 18m x 15 m i głębokości 2,10m/ oddziaływuje szkodliwie na studnię G. S., z której woda jest dostarczana również do innych nieruchomości.

W sprawie została przeprowadzona rozprawa administracyjna, w toku której użytkownicy studni zgodnie oświadczyli, że po wykonaniu wykopu nastąpiło obniżenie ciśnienia wody w ich domach i obniżenie lustra wody w studni. W związku z powyższym C. K. zobowiązał się przedłożyć opinię hydrogeologiczną, którą złożył w dniu 31 lipca 2002 r. Ekspertyza R. K. wprawdzie wskazuje, że wykop nie ma wpływu na obniżenie lustra wody w studni, jednakże organ I instancji oceniając cały zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał za udowodnione, iż nastąpiło zakłócenie stosunków wodnych na gruncie przez wykonany wykop, co uzasadnia zastosowanie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r.

Po rozpoznaniu odwołania C. K. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję mając na uwadze zarówno zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przez organ I instancji, jak również to, że w miejscowości C. nie ma wodociągu, a jedynym źródłem zaopatrzenia w wodę pitną są lokalne studnie kopane, natomiast C. K. na rozprawie przed Kolegium przyznał, że przedmiotowy zbiornik /wykonany bez wymaganego zezwolenia/ ma być wykorzystany do hodowli ryb, co nie jest dobrem pierwszej potrzeby, zaś takim dobrej jest woda pitna.

W skardze na tę decyzję C. K. podniósł, iż wykonany przez niego wykop nie wpływa na zmianę położenia lustra wody w studni kopanej G. S., powodem "protestu G. S." i doniesienia do Urzędu Gminy są złe stosunki sąsiedzkie, na końcu podając, że zakłócenie stosunków wodnych w odniesieniu do wód podziemnych jest "bardzo niewielkie i zasięg tego oddziaływania ogranicza się całkowicie do granic" działki skarżącego. Organ odwoławczy natomiast wydał zaskarżoną decyzję tendencyjnie opierając się na wybranych fragmentach obu opinii hydrogeologicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż jest ona oparta na ocenie dowodów dokonanej zgodnie z art. 80 kpa, która zresztą jest zastrzeżona dla organów administracji orzekających w sprawie, zaś kontrola sądowa może sprowadzać się tylko do oceny, czy organy dokonały tej oceny w świetle zasad logicznego rozumowania i nie przekroczyły zasad doświadczenia życiowego. Przeprowadzona pod tym kątem kontrola sądowa nie stwierdziła, aby orzekające w sprawie organy przekroczyły ramy przyznanej im przez prawo oceny dowodów. Prawidłowo też został w sprawie zastosowany art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. Skarga wniesiona do Sądu sprowadza się natomiast tylko do polemiki z oceną dowodów dokonaną przez organy i mogłaby być uzasadniona jedynie w przypadku, gdyby wykazała naruszenie przez te organy zasad oceny dowodów. Własna ocena dowodów nie może zastąpić oceny organów, która jest właśnie dla nich zastrzeżona a nie dla stron postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł C. K. reprezentowany przez radcę prawnego M. G., zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając: "rażące naruszenie prawa", tj.: 1. art. 28 Kpa /tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm./ w związku z art. 10 Kpa "poprzez nie dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu Pani M. K. – Inwestora", którego działania spowodowały zdaniem organu orzekającego zmianę stosunków wodnych.

2. art. 29 ust. 3 Ustawy Prawo wodne /Dz. U. z 2001 r. Nr 115 poz. 1229 z późn. zm./ w związku z art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zastosowanie najsurowszej sankcji wynikającej z art. 29 ust. 3 Ustawy Prawo wodne - przywrócenia stanu poprzedniego - bez badania i wskazania, czy dla ochrony "słusznego interesu obywateli" - tj. wszystkich stron postępowania, nie jest możliwe zastosowanie łagodniejszej sankcji przewidzianej przez przepis, tj. - wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

W skardze kasacyjnej wnosi się "o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej poza wskazaniem, że faktycznym inwestorem była M. K., która nie brała udziału w postępowaniu wywodzi się, iż nie zostały w wystarczającym stopniu wyjaśnione okoliczności dotyczące sprzecznych interesów stron, interes właścicielski inwestora, zwłaszcza w kwestii miarkowania środków przewidzianych art. 29 ust. 3 Prawa wodnego.

Odpowiedź na skargę wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymując stanowisko wyrażone w postępowaniu przed Sądem I instancji i wskazując na niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej wniosło o jej oddalenie.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wnoszący skargę kasacyjną wskazując jako podstawę tej skargi "rażące naruszenie" przepisu art. 28 kpa w związku z art. 10 kpa oraz art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. w związku z art. 7 i 8 kpa nie oparł w istocie skargi kasacyjnej na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa. Nie podał bowiem, iż konkretnie wskazany przepis prawa materialnego został naruszony przez sąd w wyniku błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania /art. 174 pkt 1/, jak też nie wskazał, iż podane przepisy prawa procesowego zostały naruszone, zaś uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 176 ppsa skarga kasacyjna, którą w myśl art. 175 powinien sporządzić adwokat lub raca prawny, musi odpowiadać określonym w ustawie wymaganiom. Po pierwsze powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym /art. 46 i 47 ppsa/ a ponadto spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej /art. 176 ppsa/. Powinna więc zawierać:

1/ oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2/ wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 3/ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, 4/ wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, 5/ oznaczenie żądanego uchylenia lub zmiany.

Niespełnienie wymagań dla pism w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 ppsa, zaś niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej, nie podlega sanacji. Nieusuwalne braki kasacji powodują, iż kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Braki nieusuwalne skargi kasacyjnej uniemożliwiają rozpoznanie sprawy. Brak wskazania w niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów jako mających charakter prawa materialnego, które naruszono wobec zastosowania błędnej wykładni lub niewłaściwie zastosowano, a także przepisów procesowych, ze wskazaniem, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, faktycznie uniemożliwia rozpoznanie skargi kasacyjnej, zwłaszcza wobec związania Sądu granicami skargi kasacyjnej /art. 183 ppsa/. Sąd nie ma bowiem w postępowaniu kasacyjnym prawa, a nawet możliwości domniemywać, co strona miała na myśli wskazując ogólnie na naruszenie pewnych przepisów. Dodatkowo należy tu zauważyć, iż wprowadzenie przymusu adwokackiego ustanowionego w art. 193 ppsa, powodującego, iż skargę kasacyjną sporządzają profesjonaliści, wymaga od nich właśnie profesjonalizmu w zakresie przygotowania tego pisma.

Ponadto skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, zaś w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie tylko nie wskazuje, czy opiera się na zarzucie naruszenia prawa materialnego, czy też procesowego, ale także zawiera tylko wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie wskazując, czy strona żąda wydania orzeczenia na podstawie art. 185 (1 ppsa, czy też na podstawie art. 188 ppsa.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji z mocy art. 180 w zw. z art. 178 ppsa.