Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 marca 2004 r. (II SA/Wr 1709/2001) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] z 28 marca 2001 r. (nr [...]) i orzekł, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości.
W skardze kasacyjnej skarżąca Gmina [...] wniosła o uchylenie w całości tego wyroku, zarzucając naruszenie art. 86 oraz 93 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 42, poz. 1591, ze zm.) a także art. 25 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 80, poz. 872, ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 86 ustawy o samorządzie gminnym organem nadzoru w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego jest wojewoda, stosownie zaś do treści art. 93 ust. 1 tej ustawy organ nadzoru może zaskarżyć do sądu administracyjnego uchwałę organu samorządu terytorialnego. Zgodnie z treścią art. 25 ustawy o administracji rządowej w województwie wojewoda sprawuje nadzór nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego na zasadach określonych w ustawach. Natomiast skarga na uchwałę Rady Miejskiej w [...] została podpisana nie przez wojewodę, a przez referenta prawnego, a co za tym idzie, została wniesiona przez osobę do tego nie uprawnioną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podkreślił, że skarga na uchwałę Rady Miejskiej w [...] przesłana do sądu administracyjnego została podpisana przez mającego pełnomocnictwo wojewody referenta prawnego, ale po otrzymaniu z sądu pisma wzywającego do usunięcia braków formalnych
Sygn. akt OSK 875/04 skargi poprzez podpisanie jej przez organ właściwy, została przesłana do sądu prawidłowo sporządzona skarga.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 marca 2004 r. (II SA/Wr 1709/2001), któremu zarzucono naruszenie art. 86 oraz 93 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 42, poz. 1591, ze zm.) a także art. 25 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 80, poz. 872, ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Skarżąca zarzuca, iż wyrok Sądu w Opolu został wydany na podstawie skargi wniesionej przez nieuprawnioną do tego osobę. Z akt sprawy wynika, że wniesiona pierwotnie skarga istotnie została podpisana przez referenta prawnego, mającego pełnomocnictwo Wojewody.
Skarżąca nie zauważyła jednak następnych czynności Sądu w tej sprawie.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że prawo złożenia skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego jest jednym ze szczególnych uprawnień wojewody wynikającym z konstytucyjnej kompetencji sprawowania nadzoru, a co za tym idzie "nie można w tym zakresie stosować bezpośrednio przepisów o pełnomocnictwie procesowym". W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z 23 listopada 2001 r. wezwał Wojewodę Opolskiego w trybie art. 49 § 1 ustawy – Prawo o postę
Sygn. akt OSK 875/04 powaniu przed sądami administracyjnymi do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie jej przez Wojewodę. Dnia 3 grudnia 2001 r. wpłynęła do Sądu prawidłowo sporządzona skarga, podpisana przez Wojewodę Opolskiego.
Niewątpliwie podczas analizy dopuszczalności skargi, obok badania strony podmiotowej i terminu wniesienia, niezwykle istotna jest także kwestia wymogów formalnych tego środka prawnego.
Zgodnie z art. 57 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (art.
46) oraz zawierać elementy wskazane wprost w pktach 1 – 3 artykułu 57 § 1. Skarga musi zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Ten element skargi ma charakter typowo formalny.
Należy jednak podkreślić, iż skarga dotknięta wadą polegającą na niespełnieniu wymagań formalnych, uznawana jest za względnie bezskuteczną, co oznacza, iż wywołuje skutki procesowe pod warunkiem, że wada zostanie usunięta albo sąd nada jej bieg mimo istnienia wady. Konwalidacja skargi nastąpuje w takiej sytuacji w trybie przewidzianym w art. 49 § 1. Sytuacja taka wystąpiła w konkretnej sprawie.
Zatem pogląd, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został wydany na podstawie skargi wniesionej przez nieuprawnioną do tego osobę jest nieuprawniony i już choćby z tej przyczyny skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Dodatkowo wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wbrew twierdzeniom skarżącej gminy, brak jest jednolitego stanowiska w stosunku do możliwości wykonywania uprawnień nadzorczych z upoważnienia
Sygn. akt OSK 875/04 wojewody przez pracowników urzędu wojewódzkiego. Taka możliwość dopuszczona została m.in. w wyroku NSA z dnia 7. X. 1991 r., sygn. akt SA/Wr 841/91 (OSP 1993, z. 1, poz. 21 z glosą A. Agopszowicza, oraz ONSA 1993, z. 1 poz.
10) a także w wyroku NSA z dnia 1. III. 2001, sygn. akt I SA/Wr 1466/00 (niepublik.). Ze względów wskazanych wyżej, dla potrzeb niniejszej sprawy, nie jest konieczne rozstrzygnięcie tego zagadnienia prawnego.
Ze wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzekł jak w sentencji.