Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Prezydenta Miasta T. na decyzję Wojewody K. z dnia 22 lipca 2003 r., uchylającą decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 5 czerwca 2003 r. (...) orzekającą o pozbawieniu "E." Sp. z o.o. prawa własności nieruchomości położonej w T. przy ul. O. 42 na rzecz gminy Miasta T. w celu zrealizowania inwestycji drogowej "Modernizacja ulicy O. w T. na odcinku od ul. S. do ul. C.". Jednocześnie organ wojewódzki umorzył postępowanie.
W uzasadnieniu wyroku sąd podał, iż Wojewoda wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o którą było prowadzone postępowanie straciła ważność. Według Wojewody termin ważności upłynął 18 marca 2003 r., gdyż w tej dacie upłynął czteroletni termin określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, liczony od dnia wydania decyzji przez organ drugiej instancji.
Od decyzji Wojewody, w dniu 19 sierpnia 2003 r., skargę złożył, działający w imieniu Prezydenta Miasta T., Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. Wskazał, że termin ważności decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu upłynął 14 lipca 2003 r., gdyż w tej dacie upłynął czteroletni termin określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, liczony od dnia upływu terminu na złożenie odwołania przez ostatnią ze stron, której doręczono decyzję organu pierwszej instancji. Powołał się na to, że na decyzji przyłożono pieczęć z tekstem o tym, że stała się ostateczną od daty przyjętej przez Zarząd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, gdy zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa w sposób, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. W uzasadnieniu sąd wskazał, że rację miał Wojewoda Kujawsko-Pomorski, że termin ważności decyzji w sprawie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji upłynął 18 marca 2003 r.
Decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia 29 stycznia 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 18 marca 1999 r. Decyzja organu II instancji jako decyzja kończąca postępowanie drugiej instancji, była ostateczną w momencie wydania, i ten moment stanowił początek upływu terminu ważności warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, których określenie było konieczne do wywłaszczenia nieruchomości. Według sądu fakt, że nie doręczono orzeczenia kończącego postępowanie pierwszej instancji wszystkim stronom nie mogło zmienić oceny sądu, gdyż nie eliminowało to decyzji organu drugiej instancji z obrotu prawnego, a mogłoby być jedynie podstawą do jej wzruszenia w określonym trybie. Natomiast procedura administracyjna nie przewidywała odrębnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia ostateczności decyzji i wszelkie treści umieszczone w decyzji, nie wywarły skutków prawnych.
Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2004 r. wniosła skargę kasacyjną Gmina Miasta T. reprezentowana przez radcę prawnego Barbarę D. Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 16 par. 1 Kpa przez przyjęcie, że termin ważności decyzji z dnia 29 stycznia 1999 r. Prezydenta Miasta T. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu upłynął 18 marca 2003 r. Wskazując na tę podstawę skargi kasacyjnej pełnomocnik wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy - przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że decyzję z dnia 29 stycznia 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu otrzymała zaopatrzoną w klauzulę ostateczności o treści "Niniejsza decyzja stała się ostateczna w dniu 14.07.1999 r.". Zgodnie z art. 16 par. 1 Kpa decyzja jest ostateczna, jeżeli w administracyjnym toku instancji nie przysługuje od niej odwołanie. Zatem ostateczne są w szczególności decyzje wydane przez organ II instancji oraz decyzje wydane przez organ I instancji, gdy upłynął termin do wniesienia odwołania od decyzji i nie przywrócono tego terminu.
Fakt, że w przedmiotowej sprawie niektórym stronom doręczono decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znacznie później niż innym spowodował, że mogły one składać odwołania, mimo iż dla innych stron decyzja ta, po rozstrzygnięciu sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze lub na skutek upływu czasu do złożenia odwołania stała się ostateczna. Zdaniem pełnomocnika - jako, że decyzja jest ostateczna wówczas, gdy żadnej ze stron nie przysługuje od niej odwołanie, w niniejszej sprawie uznać należy, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stała się ostateczna po upływie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji ostatniej stronie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w par. 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 par. 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać wyraźnie konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie wnosząca skargę kasacyjną Gmina Miasta T. w podstawie kasacyjnej zarzuciła wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, o którym wyżej mowa "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 16 par. 1 Kpa. przez przyjęcie, że termin ważności decyzji z 29 stycznia 1999 r. Prezydenta Miasta T. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu upłynął 18 marca 2003 r.". Tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej mogłaby sugerować, iż strona skarżąca domagała się od Naczelnego Sądu Administracyjnego kontroli zaskarżonego wyroku w odniesieniu do bliżej nie sprecyzowanych przepisów prawa materialnego, które ewentualnie mogłyby mieć w sprawie zastosowanie. Z uwagi na to, że podstawa kasacyjna skargi odnosząca się do naruszenia prawa materialnego nie wskazuje żadnej normy prawnej, którą zaskarżony wyrok miałby naruszyć, Naczelny Sąd Administracyjny próbował odnieść się do zarzutów z tego zakresu, które zostały w miarę skonkretyzowane w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, ale próby te okazały się bezskuteczne ponieważ i w uzasadnieniu podstaw kasacji nie wymieniono przepisów prawa materialnego, które orzekając w tej sprawie Sąd - jak twierdzi Gmina Miasta T. - naruszył.
Powołany w podstawie kasacji art. 16 par. 1 Kpa nie jest przepisem prawa materialnego jak błędnie w niej podano lecz normą postępowania administracyjnego, której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie stosował przy rozpoznawaniu skargi Prezydenta Miasta T. na decyzję Wojewody K. z dnia 22 lipca 2003 r. Sąd prowadził postępowanie w tej sprawie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ ale strona skarżąca nie postawiła w skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzutów naruszenia określonych przepisów ww. procedury sądowej, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ustawy/.
Z tego względu na podstawie art. 184 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną należało oddalić.