Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2004 r. oddalił skargę Leszka M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 stycznia 2002 r. (...), w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach:
Komendant Główny Policji, działając na podstawie par. 45 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. nr 4 poz. 14 z 1998 r./ w związku z art. 157 par. 1 i 158 par. 1 Kpa, decyzją z dnia 19 grudnia 2001 r. (...) odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. (...) z dnia 6 lipca 2000 r., w którym wymierzono skarżącemu mł. asp. Leszkowi M. karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku do podstawie art. 134 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30,poz. 179 ze zm./.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy - na skutek wniosku Leszka M. - decyzją z dnia 28 stycznia 2002 r. (...), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Leszek M. domagał się uchylenia powyższych decyzji zarzucając, iż zostały one wydane z naruszeniem procedury, a ponadto uniemożliwiono mu skorzystanie z prawa do ustanowienia obrońcy.
W odpowiedzi na skargę organ uznał, iż skarżący przedstawił własną wersję zdarzenia, będącego przyczyną ukarania go karą dyscyplinarną oraz własną wersję postępowania, które nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto, skarżący był poinformowany o prawie ustanowienia obrońcy, z czego nie skorzystał. W związku z powyższym, Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie przedmiotowej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 8marca 2004 r. oddalił skargę Leszka M. uznając, iż organ policyjny podejmując zaskarżoną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia (...) z dnia 6 lipca 2000 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. dotyczącego wymierzenia skarżącemu kasy ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku - nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zarzut skargi pod kątem istnienia przesłanek z art. 156 par. 1 Kpa, Sąd dokonał analizy akt, zakończonego decyzją z dnia 6 lipca 2000 r. (...), postępowania dyscyplinarnego. W wyniku tej analizy Sąd uznał, iż nie zachodzą wspomniane przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności ww. decyzji.
Natomiast zarzut skarżącego, dotyczący uniemożliwiania mu ustanowienia - w toku postępowania dyscyplinarnego przed Komendantem Wojewódzkim Policji w R. - obrońcy, na podstawie par. 17 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.
Leszek M. - działając przez swojego pełnomocnika - wniósł skargę kasacyjna od powyższego wyroku zarzucając mu naruszenie:
- - przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisów ustawy zasadniczej - art. 30, art. 32, art. 45, art. 87 i art. 92 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie tych przepisów przy rozpatrywaniu skargi i nieuwzględnieniu faktu dokonania ich naruszeń przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. i Komendanta Głównego Policji w W. przy rozpatrywaniu sprawy skarżącego; naruszenie podstawowych praw i wolności obywatelskich wynikających z ratyfikowanych przez RP konwencji międzynarodowych, przez co skarżący pozbawiony został prawa do sprawiedliwego i rzetelnego rozpatrzenia jego sprawy w ramach postępowania dyscyplinarnego;
- - naruszenie prawa procesowego, mającego wpływ na treść wydanego wyroku, w tym w szczególności art. 156 par. 1 Kpa, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i wskutek tego niezastosowanie wskazanego przepisu i nieorzeczenie o nieważności uprzedniej decyzji - orzeczenia dyscyplinarnego w stosunku do skarżącego Leszka M., choć we wniosku skierowanym do Komendanta Głównego Policji skarżący wskazał okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności orzeczenia dyscyplinarnego - uznanie zasadności skargi skutkować winno uchyleniem decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 28 stycznia 2002 r. (...).
W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, iż Sąd I instancji rozpatrując niniejszą sprawę nie ustosunkował się do okoliczności podnoszonych przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Jednocześnie podniesiono, że analiza postępowania dyscyplinarnego, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny była pobieżna i nie wszystkie istotne okoliczności wynikające z tych akt zostały należycie ocenione, a wręcz większość została całkowicie pominięta.
Stanowisko Sądu iż naruszenie prawa do ustanowienia obrońcy nie stanowi podstawy do stwierdzenie nieważności decyzji, w ocenie skarżącego rażąco narusza obowiązujące prawo.
Ponadto podniesiono, iż zarządzenie Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. stanowi materialną podstawę do wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej, chociaż wymierzenie kary może nastąpić w oparciu o przepisy nie niższe rangą niż ustawa, czego wymagają przepisy ustawy zasadniczej i ratyfikowanych konwencji.
Ponadto wskazano, że Sąd nie odniósł się do naruszenia przepisów dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego. Naruszenie tych przepisów doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą do wyznaczenia skarżącemu kary dyscyplinarnej.
Na rozprawie Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod uwagę nieważność postępowania sądowego. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania sądowego, to Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny zaskarżonego wyroku zgodnie z zarzutami skargi.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż skarżący powołując się na naruszenie prawa materialnego nie wskazał konkretnie jakich przepisów dotyczy to naruszenie. W związku z tym Sąd, który nie ma kompetencji do przywołania tych przepisów, nie może zająć stanowiska w tym zakresie. Może odnieść się jedynie do wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP, chociaż nie stanowiły one podstawy materialnoprawnej orzekania przez Sąd.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano również na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd art. 30, 32 Konstytucji, które to przepisy dotyczą zasady prawa do godności i równego traktowania wszystkich obywateli.
Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji RP, który stanowi o prawie do rozpoznania sprawy przez niezawisły Sąd.
Odnośnie naruszenia art. 87 i 92 ust. 2 Konstytucji RP, to należy wskazać, iż Sąd zgodnie z art. 87 oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach ustawy. Nie jest również zrozumiały zarzut naruszenia ust. 2 art. 92 Konstytucji, który stanowi, że organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji innemu organowi. Przepis ten bowiem w żaden sposób nie miał zastosowania w postępowaniu sądowym.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wnioskować, iż skarżący zarzuca Sądowi nie branie pod uwagę faktu, iż w postępowaniu dyscyplinarnym organ stosował przepisy zarządzenia, które nie mogą stanowić podstawy tego postępowania. Jednak zarzut ten nie jest trafny.
Sąd I instancji zasadnie bowiem uznał, że organ zastosował prawidłowe przepisy. Jak to wynika z akt postępowania dyscyplinarnego skarżącego, podstawę przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/. Powołane zarządzenie Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, takiej podstawy nie stanowiło. Na zarządzenie to powołuje się organ jedynie w stosunku do zachowania skarżącego wobec przełożonego, kiedy to skarżący odmawia poddania się badaniu sprawdzającemu jego trzeźwość. Powołane zarządzenie ma charakter wewnętrzny i obowiązuje tylko jednostki organizacyjne podległe Komendantowi Głównemu Policji, a więc stanowi akt, o którym mowa w art. 93 ust. 1 Konstytucji RP.
Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 156 par. 1 Kpa, to należy również stwierdzić, iż przepis ten nie stanowił podstawy orzekania. Gdyby nawet przyjąć, iż sformułowanie skargi w tym zakresie nie jest precyzyjne i faktycznie dotyczy naruszenia przez Sąd art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, to również zarzut ten nie jest trafny.
Analiza akt postępowania dyscyplinarnego potwierdza prawidłowość jego przeprowadzenia i Sąd I instancji zasadnie uznał, iż decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia o ukaraniu dyscyplinarnym jest zgodna z prawem. Eksponowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut o pozbawieniu skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym możliwości skorzystania z prawa do ustanowienia obrońcy jest całkowicie bezzasadny.
Z powołanych akt postępowania dyscyplinarnego wynika bowiem jednoznacznie, że skarżący był co najmniej dwukrotnie pouczony o prawie do ustanowienia obrońcy. Ten fakt jest potwierdzony własnoręcznym podpisem skarżącego.
W świetle tych okoliczności, nie może mieć znaczenia niefortunne stwierdzenie Sądu, iż zarzut dotyczący uniemożliwienia skarżącemu ustanowienia w toku postępowania dyscyplinarnego obrońcy, nie stanowi podstawy stwierdzenia nieważności decyzji.
W niniejszej sprawie zarzut ten jest bowiem bezzasadny, co wskazano wyżej i dlatego nie może on stanowić podstawy stwierdzenia nieważności orzeczenia dyscyplinarnego.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ww. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji wyroku.