Wyrok NSA z 18 listopada 2004 r., OSK 888/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. i P. S.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2004 r. sygn. akt IV SA 2867/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska /spr./, Zygmunt Niewiadomski
Agnieszka Majewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od H. i P. S. kwotę 120 zł (słownie sto dwadzieścia złotych) na rzecz K. K. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Uzasadnienie

Wyrokiem Z dnia 11 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20.06.2002 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...], odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia 12.11.2001 r. nr [...] – o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego, na działce położonej w [...] przy ul. Szkolnej 6.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia 20.06.2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podzieliło stanowisko tego organu w kwestii nie dochowania przez K. O. terminu przewidzianego w art. 148 § 1 do złożenia podania o wznowienie postępowania.

Zdaniem organów administracji skoro w piśmie z dnia 4.02.2002 r. skarżąca wskazała dokładny numer decyzji to bezspornym jest fakt, że w tym dniu wiedziała czego ta decyzja dotyczyła, dla kogo została wydana i w odniesieniu do jakiej nieruchomości. Stąd też następne pismo złożone przez nią w dniu 25 marca 2002 r. należało potraktować jako podanie o wznowienie. Zważywszy, że zostało ono złożone po upływie 30 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, należało odmówić wznowienia postępowania.

Rozpoznając skargę na w/w decyzję Sąd uznał ją za zasadną. W ocenie sądu treść pisma z dnia 4.02.2002 r. nie daje podstaw do przyjęcia, że skarżąca wiedziała, iż kwestionowana decyzja dotyczy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zawarta w tym piśmie prośba o udzielenie informacji o przysługujących jej uprawnieniach do zaskarżenia decyzji wskazuje na to, iż "intencja skarżącej było zakwestionowanie decyzji nr 711/02".

Zatem organ administracji winien stosownie do art. 9 kpa poinformować ją o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W szczególności, w związku z treścią pisma z dnia 4.II.2002 r. winien poinformować ją o możliwości wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania. Ponieważ skarżąca "dość wyraźnie wyraziła wolę kwestionowania decyzji nr 711/01 organ gminy mógł też potraktować to pismo jako wniosek o wznowienie postępowania (...) ewentualnie zwrócić się do strony, czy pismo to należy rozumieć jako wniosek o wznowienie postępowania. Reasumując Sąd stwierdził, że nie można podzielić stanowiska wyrażonego w decyzjach organu obu instancji, iż wobec "dowiedzenia się przez skarżącą o kwestionowanej decyzji w dniu 4.II.01, kolejne dopiero jej pismo (...) stanowiło wniosek o wznowienie postępowania, jak też, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 kpa".

W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej P. i H. S. zaskarżając wyrok w całości, wnieśli o jego uchylenie i oddalenie skargi K. O..

Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu art. 148 i 149 kpa przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Wnoszący skargę podnieśli, że sąd administracyjny dokonał błędnej wykładni art. 148 kpa i 145 kpa, a także art. 8 i 9 kpa, przyjmując, że K. O. nie wiedziała o decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 12.11.2001 r., W dniu 4.02.02, w związku z czym nie uchybiła 30-dniowego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania (...) jak również, że organ administracji – Wójt Gminy [...] - w niedostateczny sposób wypełniał ciążące na nim obowiązki działania w zakresie czuwania nad uprawnieniami strony. Wskazali też, że K. O. znała treść decyzji nr 711/01 z dnia 12.11.01, ponieważ w swoim piśmie z dnia 4.II.02 przytoczyła sformułowania użyte w części opisowej tej decyzji.

Nadto wiedziała ona o planach rozbudowy na sąsiedniej działce, ponieważ "podpisywała zgodę na prace w tym zakresie".

Informacja o wydaniu decyzji w kontekście art. 148 kpa "nie musi pochodzić od organu administracji (...) lecz może pochodzić z innych źródeł, byleby wskazywały na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 6.10.2000 r. I SA 855/99)."

W złożonej na skargę odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podzieliło wyrażony w niej pogląd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30.09.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania.

Oznacza to pełne związanie sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia i ograniczenia się wyłącznie do ich oceny.

Dokonując oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie są one usprawiedliwione.

Skarga kasacyjna ogranicza się wyłącznie do naruszenia art. 148 i 149 kpa, a więc jako podstawę wskazuje naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Niezrozumiałym zatem jest zawarte w skardze stwierdzenie, że do naruszenia tych przepisów doszło poprzez "błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie", który to zarzut może odnosić się wyłącznie do naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

Przede wszystkim jednak należy podnieść, że dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola kasacyjna obejmuje wyłącznie stosowanie prawa procesowego i materialnego przez sąd. Natomiast zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 148 i 149 kpa odnoszą się do postępowania administracyjnego, ponieważ sąd nie stosował i nie mógł stosować żadnego z w/w przepisów.

Kwestionowany przez skarżących wyrok wydany został bowiem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 11.02.2004 r. W tym czasie postępowanie przed sądem administracyjnym było już regulowane przepisami ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zarzucając zatem naruszenie przepisów prawa procesowego, należało wskazać przepisy cytowanej wyżej ustawy, wykazując, iż naruszenie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Powołanie przez skarżących w skardze kasacyjnej przepisów, które nie były stosowane przez sąd, czyni zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego nieskutecznym.

Uwzględniając powyższe, na zasadzie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.