Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia l kwietnia 2004r., sygn. akt II SA/Lu 329/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając skargę Z. M., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję wydaną w I instancji. Decyzją z dnia 28 listopada 2002 r znak: [...] Starosta Powiatowy w Janowie Lubelskim udzielił J. J. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczych na działce nr.291 położonej w B., na piekarnię. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. M.. Rozpatrujący odwołanie Wojewoda Lubelski nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska organu l instancji. Według Wojewody decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie na którą powołano się w odwołaniu, kończy postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej. Zaskarżona decyzja została wydana w odrębnym postępowaniu przed innym organem oraz w innym trybie. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż piekarnia nie jest zaliczona do inwestycji uciążliwych wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a także, że jej usytuowanie jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. dopuszczającym na tym terenie realizacje budownictwa usług, handlu i rzemiosła nieuciążliwego. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia praw Z. M. wskazując, iż budynki przylegają na całej długości do jego budynków, także usytuowanych przy granicy działki, a roboty budowlane przewidziane w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektów nie ingerują w zewnętrzną formę tych obiektów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga jest zasadna. Sąd stwierdził, że istota zagadnienia w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia jaki zakres mają przeprowadzone przez J. J. roboty budowlane, a w konsekwencji jaki tryb postępowania winien mieć zastosowanie. W powyższym zakresie, zdaniem Sądu, swoją aktualność zachowują wyjaśnienia i tezy zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 1999 r (sygn. akt SA/Rz 82/98) podtrzymane w wyroku NSA z dnia 22 listopada 2001 r. (sygn. akt II SA/Lu 759/00), a które z mocy art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 ze zmianami) wiążą w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny ustalił bowiem, iż w budynku oznaczonym na planie nr l podbito ławy fundamentowe, pogłębiając je o około 30 cm, oraz umieszczono tam zbiornik na olej opałowy o pojemności 8800 l. W budynku dokonano częściowej wymiany elementów konstrukcyjnych, ścian nośnych i stropów. W budynku oznaczonym nr 2 wykonano nowe tynki i posadzki, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano niekonstrukcyjną ściankę działową. W budynku o nr 3 na ścianie poprzecznej wykonano przejście do budynku nr 2 i przygotowano podłoże pod wylanie posadzek. W budynku nr 4 wykonano tynki i posadzki. Rzeczą zatem organów administracji było ustalenie, czy omówione roboty budowlane mieściły się w ramach zgłoszonego przez inwestora remontu, czy też stanowiły przebudowę obiektu budowlanego z uwagi na zamierzoną zmianę sposobu użytkowania obiektu. W przypadku stwierdzenia, iż była to przebudowa obiektu budowlanego, rozumiana w szerszym wymiarze jako budowa (art.3 ust.6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane) wymagająca pozwolenia na budowę zastosowanie ma art. 48 prawa budowlanego, a nie jego art. 71 ust.3, przewidujący zastosowanie art.50 i 51 prawa budowlanego, gdyż nie dotyczy on braku pozwolenia na budowę, a normuje zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na zmianę sposobu jego użytkowania. W ocenie Sądu, w razie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z którą związana jest jego przebudowa, nie można jej legalizować poprzez wydanie pozwolenia na zmianę sposobu jego użytkowania. Samowoli tej nie można legalizować także w drodze złożenia określonych dokumentów (wyrok NSA z dnia l kwietnia 2003r sygn. akt II SA/Wr.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. J., reprezentowany przez adwokata S. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W skardze kasacyjnej zrzucono naruszenie prawa poprzez niezastosowanie art. 8 i 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz.U. z 1995r. Nr 10, poz.
- oraz naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wnoszący skargę kasacyjną argumentuje, iż przy rozstrzyganiu sprawy zostało pominięte to, że w niniejszej sprawie pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu dotyczyło jedynie pierwotnie istniejącego obiektu, a nie jego części dobudowanej w ramach prac remontowych, która objęta została nakazem rozbiórki. Zdaniem strony, postępowanie administracyjne w sposób wszechstronny doprowadziło do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w świetle tych ustaleń nie ma związku pomiędzy funkcjonującą częścią obiektu, w której zlokalizowana jest piekarnia, a nowo dobudowaną częścią, która stała się przedmiotem postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany wskazanymi tam podstawami kasacyjnymi.
Przytoczone w skardze kasacyjnej J. J. zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Zarówno bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie w sprawie przepisów art. 8 i 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz.U. Nr 10, poz. 47), jak i zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez pominięcie w toku wydawania kwestionowanego rozstrzygnięcia administracyjnego, słusznego interesu obywateli, nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Zarzut pierwszy nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem Sąd nie mógł zastosować w sprawie przepisów art. 8 i 10 w/w rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sytuacji, gdy wyszedł z założenia, że sprawa nie została wyjaśniona w stopniu dostatecznym do podjęcia rozstrzygnięcia. Dopiero wyjaśnienie przez organy administracji wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku umożliwi zastosowanie określonych przepisów prawa materialnego.
Zatem żądanie, aby Sąd z pominięciem organów administracji zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego uznać należy za nieusprawiedliwione.
Za nieusprawiedliwiony uznać też trzeba zarzut naruszenia przepisu art. 7 kpa, w sytuacji gdy Sąd przepisu tego nie stosował. W rezultacie zarzut ten został skierowany pod adresem organów administracji publicznej właściwych w sprawie, a nie Sądu. Tymczasem podstawą skargi kasacyjnej w myśl regulacji art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu sądów administracyjnych, może być zarzut naruszenia przepisów postępowania przez Sąd, co mając na uwadze – orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w/w ustawy.