Uzasadnienie
OSK 891/04
Wyrokiem z dnia 9 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. M. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 13.12.2002 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Puławach, nakazującą M. M. na podstawie art. 48 - Prawa budowlanego rozbiórkę samowolnie wykonanej przybudówki przy budynku mieszkalnym na działce nr 416 przy ul. [...] w Górze Puławskiej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że decyzją z dnia 13.12.2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko tego organu w sprawie orzeczenia rozbiórki przybudówki na działce nr 416 w oparciu o art. 48 - Prawa budowlanego. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że inwestor M. M. w 1998-1999 r. samowolnie rozbudował budynek mieszkalny dobudowując do niego przybudówkę o wymiarach 2,22 x 7,12 m, w odległości 2 m od granicy. Oceniając legalność w/w decyzji, Sąd nie stwierdził by wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa materialnego ewentualnie procesowego, które to naruszenie miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 6 listopada 2002 r. wynika, iż ściany przybudówki wykonano z betonu komórkowego o grubości 24 mm i ocieplono je matą trzcinową Przybudówkę pokryto jednospadowym dachem z ocynkowanej blachy. W ścianie oddzielonej o 2 m od granicy wykonane zostały dwa otwory na drzwi wejściowe o wymiarach 90 x 210 i okno o wym. 56 x 82 cm. Wykonane roboty budowlane nie posiadały "cech charakterystycznych" dla remontu czy modernizacji obiektu budowlanego, ponieważ drewniana przybudówka została rozebrana i na jej miejsce postawiono nowy obiekt. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł M. M. zarzucając w/w wyrokowi "obrazę art. 58, 50 i 51 — Prawa budowlanego przez zastosowanie nakazu rozbiórki przybudówki wykonanej w granicach poprzedniej przybudówki wybudowanej w 1946 r. o wymiarach 7, 12 na 2,22, w sytuacji gdy usytuowanie obiektu jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego".
OSK 891/04
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący "postanowił zlikwidować otwory okienne i drzwiowe w ścianie od strony granicy". Wyjaśniono też, że niewielkie rozmiary działki uniemożliwiły skarżącemu zachowanie obowiązującej odległości od granicy. Z w/w przyczyn skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie, sprawy od ponownego rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Tak więc postępowanie kasacyjne sprowadza się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany. Przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut sprowadza się do naruszenia przepisu prawa materialnego przez niezastosowanie art. 58, 50 i 51 - Prawa budowlanego, choć - zdaniem skarżącego - istniały ku temu podstawy. Zauważyć, w związku z powyższym należy, że naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie lub niezastosowanie, to sprawa prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Tak więc ograniczając się wyłącznie do zarzutu niezastosowania art. 50, 51 i 58 Prawa budowlanego, skarżący winien wykazać, że w ramach stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji i przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku, zachodzą podstawy do zastosowania w/w przepisów.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, że skarżący podważa ustalenia faktyczne stanowiące podstawę kwestionowanego wyroku, przedstawiając własny stan faktyczny. Twierdzi bowiem, że w niniejszej sprawie miało miejsce przekroczenie zakresu zgłoszonych robót budowlanych, a nie budowa nowego obiektu. Zauważyć w związku z powyższym należy, że brak zarzutu naruszenia właściwych przepisów prawa procesowego, uniemożliwia skuteczne zwalczanie przez skarżącego ustaleń faktycznych, dotyczących charakteru i zakresu wykonanych robót budowlanych.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym - który w ramach podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia wyłącznie przepisów prawa materialnego, nie może być
OSK 891/04 podważany - zastosowanie art. 50,51 i 58 - Prawa budowlanego, nie mogło mieć miejsca.
Z wymienionych wyżej przyczyn, skarga kasacyjna wobec nieusprawiedliwionych podstaw kasacyjnych podlegała oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).