Uzasadnienie
OSK 896/04
Wójt Gminy S., w latach 1998-2002, przyznał Zbigniewowi G. dodatek mieszkaniowy następującymi decyzjami:
1/ z dnia 29 lipca 1998 r. (...) 2/ z dnia 29 stycznia 1999 r. (...) 3/ z dnia 29 lipca 1999 r. (...) 4/ z dnia 24 lutego 2000 r. (...) 5/ z dnia 28 lipca 2000 r. (...) 6/ z dnia 25 stycznia 2001 r. (...) 7/ z dnia 25 lipca 2001 r. (...) oraz 8/ z dnia 29 stycznia 2002 r. (...), po czym, działając z urzędu, postanowieniem z dnia 21 lutego 2002 r. (...) wznowił postępowanie we wszystkich sprawach, decyzją zaś z dnia 25 marca 2002 r. (...) uchylił wszystkie dotychczasowe decyzje i nakazał Zbigniewowi G. zwrot nienależnie pobranego dodatku, w podwójnej wysokości, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia 31 grudnia 2002 r. (...) uchyliło decyzję wznowieniową w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku zaś postanowieniem z dnia 18 lutego 2003 r. II SA/Gd 175/03 odrzucił skargę Wójta Gminy S. Sąd wyjaśnił, że: "Sprawa, w której wójt gminy, jako jej organ wykonywał swe ustawowe kompetencje polegające na wydawaniu decyzji administracyjnych w przedmiocie dodatku mieszkaniowego nie dotyczy sfery praw podmiotowych gminy jako osoby prawnej. Wykluczyć należy zatem w tym przypadku możliwość wniesienia skargi do NSA przez gminę reprezentowaną przez Wójta, gdyż nie ma ona wymaganego cyt. art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - interesu prawnego".
Wójt Gminy S., tym razem rozpatrując sprawę odrębnie w odniesieniu do każdej z dotychczasowych decyzji przyznającej dodatek, zakończył postępowanie wznowieniowe ośmioma decyzjami z dnia 16 maja 2003 r., (...), od których Zbigniew G. wniósł odwołania.
Zbigniew G. wystąpił zarazem o wznowienie postępowania w sprawach przyznania dodatku mieszkaniowego.
Wójt Gminy S. - rozpatrując ten wniosek w odniesieniu do postępowań zakończonych decyzjami z dnia 16 maja 2003 r. - decyzją z dnia 16 czerwca 2003 r. (...) odmówił wznowienia, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia 16 lutego 2003 r. (...) uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaś, postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2004 r. III SA/Gd 187/04 odrzucił skargę wniesioną przez Gminę S. Sąd uznał, że w sprawie nie ma zastosowania stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. III RN 104/00 /OSNAPU 2002 nr 1 poz. 4/ i skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, gdyż legitymujący do wniesienia skargi interes prawny /art. 50 par. 1 powołanej ustawy/ musi znajdować podstawę prawną, lecz - w świetle ust. 9a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 71 poz. 734 ze zm./ - gmina, będąc obowiązana do wypłaty dodatku mieszkaniowego, działa wyłącznie jako podmiot administrujący, wykonujący zadania publiczne, sprawa nie dotyczy więc gminy jako osoby prawnej, która jest podmiotem praw i obowiązków.
W skardze kasacyjnej Gmina S. zarzuciła "naruszenie prawa materialnego - art. 28 Kpa w związku z art. 9a i art. 7 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 71 poz. 734 ze zm./ przez błędną ich wykładnię, przejawiająca się w ustaleniu, że gmina S. pomimo tego, iż może ciążyć na niej obowiązek wypłacenia dodatków mieszkaniowych lub uprawnienie do otrzymania zwrotu nienależnie pobranych kwot dodatku mieszkaniowego w podwójnej wysokości wynikające z ustawy o dodatkach mieszkaniowych po ich skonkretyzowaniu w decyzji administracyjnej wydanej przez Wójta Gminy, nie jest stroną postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie dotyczącej przyznania osobie trzeciej prawa do dodatku mieszkaniowego i w konsekwencji nie ma również interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu II instancji, który rozpatrywał odwołanie od decyzji Wójta Gminy w sprawie dodatku mieszkaniowego".
Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podobieństwo tej sprawy oraz sprawy OSK 895/04 i OSK 898/04 pozwala we wszystkich sprawach przedstawić to samo stanowisko.
Pomijając nawet, że przytoczony jako podstawa skargi kasacyjnej art. 28 Kpa nie znajdował zastosowania w postępowaniu sądowym - a zastosowanie znajdował art. 50 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - i nie jest przepisem prawa materialnego, chociaż w prawie materialnym znajduje swą konkretyzację, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy ponieważ zagadnienie dopuszczalności zakończenia przez Gminę decyzji dotyczących dodatku mieszkaniowego zostało już rozstrzygnięte postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 18 lutego 2003 r. II SA/Gd 175/03, wydanym w sprawie, z której wywodzi się niniejsza sprawa.
Stosownie do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, ocena wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny, który mógł wprost odwołać się do tej oceny.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.