Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 5 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 27 czerwca 2001r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z 28 maja 2001 r. nakazującą T. P. rozbiórkę dwóch budynków gospodarczo-garażowo-produkcyjnych znajdujących się na działce przy ul. [...] w Tomaszowie Mazowieckim.
Ustalono, że T. P. wybudował te budynki w listopadzie 2000 r. na fundamentach pozostałych po poprzednich, istniejących w tym miejscu budynkach, bez uzyskania pozwolenia na budowę. Uzyskał jedynie zgodę właściciela gruntu. Uzasadniało to orzeczenie rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.
W skardze kasacyjnej T. P. zarzucając naruszenie art. 48 Prawa budowlanego przez nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu oraz przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 kpa przez nie ustalenie, że budynki gospodarcze jako nie przekraczające 35 m2 powierzchni, nie wymagają pozwolenia na budowę, wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Wnosi też o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że brak ustaleń o przekroczeniu przez wybudowane budynki powierzchni 35 m2 spowodował zakwalifikowanie tych obiektów do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. T. P. dokonał natomiast w Starostwie Powiatowym zgłoszenia zamiaru wykonania ścian i dachów i uzyskał informację, że w tym przypadku nie jest potrzebne pozwolenie na budowę. Poniósł znaczne koszty związane z wybudowaniem budynków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istnieje w tej sprawie niewątpliwy stan faktyczny, ustalony w toku oględzin dokonanych 25 maja 2001 r. Skarżący w listopadzie 2000 r. wybudował na
Sygn.akt OSK 911/04 istniejących fundamentach dwa budynki gospodarczo-garażowo-produkcyjnne, uzyskując jedynie zgodę właściciela gruntu na budowę. Nie uzyskał natomiast pozwolenia na budowę.
Powyższych ustaleń skarga kasacyjna zresztą nie kwestionuje. Kwestionuje natomiast ustalenia co do rozmiarów wybudowanych obiektów stwierdzając, że nie przekraczały one 35 m2 powierzchni. Ma to zaś znaczenie o tyle, że budowa takich obiektów przy rozpiętości konstrukcyjnie większej niż 4,80 m, nie wymagała pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego). Nawet z podanych kwestionowanych w skardze decyzjach organów pierwszej i drugiej instancji wymiarów tych budynków wynika, że jeden z nich miał powierzchnię mniejszą niż 35 m2. Tego zaś wspomniane decyzje, a także aprobujący je zaskarżony wyrok, nie uwzględniały. Mogło to wiązać się z naruszeniem przepisów postępowania.
Naruszenia tych przepisów w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonego dalej skrótem ppsa) jednakże nie było.
Budowa obiektów o powierzchni zabudowy do 35 m2 wymaga bowiem, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgłoszenia. Takiego zgłoszenia, dokonanego według wymagań określonych w art. 30 ust. 1 lit. a Prawa budowlanego nie dokonano, co zostało przyznane przez skarżącego w toku oględzin. Brak zaś wymaganego zgłoszenia jest równoznaczny w skutkach określonych w art. 48 Prawa budowlanego, z brakiem pozwolenia na budowę.
Nie ma więc podnoszonego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 48 Prawa budowlanego.
W niniejszej sprawie przepis ten (a także inne przepisy Prawa budowlanego) miał zastosowanie w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji (art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269,a więc sprzed noweli dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718). Według zaś zawartej w tym przepisie regulacji, istniał obowiązek wydania decyzji o rozbiórce obiektu
Sygn.akt OSK 911/04 budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszeń. Istniejąca wówczas regulacja (zamieszczona w Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) nie dopuszczała żadnego wyjątku od obowiązku wydania nakazu o rozbiórce.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu (art. 184 ppsa).