Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 maja 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Góra Kalwaria z 6 grudnia 2001 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji inwestycji zakładu unieszkodliwiania odpadów komunalnych [...] polegającej na budowie zakładu unieszkodliwiania odpadów obejmującego budynek stacji segregacji odpadów, kompostownie odpadów zielonych, stanowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, obiektu wentylatorni i biofiltrów, placu na kontenery, budynku administracyjno-socjalnego, budynku wagonowego, myjni płytowej i brodzika dezynfekcyjnego oraz obiektów pomocniczych na działkach Nr 128/1 i 157 położonych we wsi [...].
W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że projektowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Górze Kalwarii z dnia 14 listopada 1996 r. Ustalenia tego planu wiążą organy administracji, zwłaszcza że skarga dotycząca planu została przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie IV SA 1191/99 oddalona. Nie jest również uzasadniony zarzut braku możliwości udziału skarżących w postępowaniu.
Brak natomiast w zaskarżonej decyzji oceny "nakładania się negatywnych skutków oddziaływania na otoczenie środowiska" odpadów komunalnych [...] i projektowanego zakładu [...]. Kwestii tej dotyczy wprawdzie aneks oceny oddziaływania na środowisko inwestycji, ale nie było to przedmiotem oceny organu odwoławczego, choć ustalenia nie są jednoznaczne. Ponadto Kolegium nie rozważyło czy mimo kompetencji do wydania decyzji na rzecz inwestora spółki z udziałem kapitału komunalnego, organ pierwszej instancji powinien zostać wyłączony z orzekania w sprawie.
W skardze kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. w Górze Kalwarii zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że treść uzgodnienia wydanego w wyżej wymienionym trybie nie jest wiążąca dla organu wydającego decyzję oraz przepisów postępowania tj. art. 106 i 24 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 1c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że do uzgodnienia inspektora sanitarnego w zakresie oddziaływania na środowisko ma zastosowanie art.106 kpa. W takiej sytuacji organ wydający decyzję nie ma obowiązku powtórnej szczegółowej analizy materiału dowodowego stanowiącego podstawę uzgodnienia. Uzgodnienie zostało zawarte w postanowieniu organu sanitarnego z dnia 26 czerwca 2000 r. Powołano uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 r. OPK 20/2001, według której wynik postępowania w zakresie uzgodnienia ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stwierdzenie w zaskarżonym wyroku o braku oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, przy istniejącym uzgodnieniu organów sanitarnych narusza art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 kpa polega na tym, że przepis ten nie miał zastosowania, skoro Gmina, której Burmistrz wydał decyzje, nie była stroną postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Należy w pierwszej kolejności podkreślić, że zaskarżonym wyrokiem uchylono jedynie decyzję organu drugiej instancji i ocena zawarta w tym wyroku dotyczyła w zasadzie wyłącznie prawidłowości tej decyzji.
W zaskarżonym wyroku, jak wynika z jego uzasadnienia, przesądzona została istotna kwestia, a mianowicie, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca projektowanej inwestycji pozostaje w
Sygn.akt OSK 915/04 zgodności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co jak słusznie podkreślono, ma zasadnicze znaczenie. Kwestia ta wprawdzie nie była przedmiotem zarzutów i twierdzeń skargi kasacyjnej (art.183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określanego dalej skrótem p.p.s.), ale nie pozostaje bez wpływu na ich ocenę.
Zarzuty te, a zwłaszcza twierdzenia, sprowadzają się między innymi do wskazywania na błędność stanowiska zaskarżonego wyroku o potrzebie dokonania dodatkowych ustaleń i rozważań przez organ drugiej instancji. Z istoty swej tego rodzaju twierdzenia, kwestionujące potrzebę bliższego wyjaśnienia sprawy, dotyczącej lokalizacji inwestycji mającej na celu unieszkodliwianie odpadów komunalnych, a więc mogącej podlegać różnym ocenom, nie są uzasadnione, chyba, że byłyby sprzeczne z określonymi, wskazanymi w skardze kasacyjnej, przepisami. Taka zaś sprzeczność nie istnieje.
Podzielić należy pogląd zawarty w skardze kasacyjnej o wiążącym charakterze dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiska zajętego przez inny organ w trybie art.106 kpa. Wynika to zresztą nie tylko z powołanej w skardze kasacyjnej uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego, ale także powszechnie przyjętych w literaturze poglądów. Jest to bowiem organ współdziałający w załatwieniu danej sprawy. Takim stanowiskiem w niniejszej sprawie jest postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 czerwca 2000 r. Wspomniane postanowienie w swojej treści powołuje zresztą art. 106 § 5 kpa, a także art.40 obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 40 ust. 4 pkt 2 tej ustawy przewidywał bowiem przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzgodnienie (a więc zajęcie stanowiska w trybie art. 106 kpa) z inspektorem sanitarnym.
Wiążący charakter uzgodnienia organu sanitarnego, wydanego na podstawie art.106 kpa nie wyklucza jednak obowiązku dokonywania przez organy wydające decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w tym przypadku
Sygn.akt OSK 915/04 przez Burmistrza Miasta i Gminy Góra Kalwaria a także przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie dokonywania samodzielnie innych ustaleń. Tego rodzaju ustalenia w niniejszej sprawie były zaś potrzebne i to z dwóch względów. Po pierwsze uzgodnienie organu sanitarnego było warunkowe, bo nakładające także na etapie lokalizacji inwestycji (a więc na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu) na inwestora określone obowiązki (pkt 5 postanowienia organu sanitarnego). Organ wydający decyzję powinien więc ustosunkować się do tej kwestii, nie powtarzając bynajmniej ustaleń organu sanitarnego. Po drugie – art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określał jakie elementy powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a między innymi – wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (ust. 1 pkt 5), co również należy do samodzielnych kompetencji organów wydających decyzję, a więc także organu, którego decyzja została zaskarżonym wyrokiem uchylona. Słuszne jest więc stanowisko zawarte w uzasadnieniu tego wyroku o potrzebie rozważenia przez organ odwoławczy nakładania się negatywnych skutków oddziaływania na otoczenie składowiska odpadów [...] i projektowanego zakładu [...]. Te negatywne skutki oddziaływania na otoczenie należą bowiem do sfery wymaganej ochrony interesów osób trzecich. Taka potrzeba istniała tym bardziej, że dotyczący tej kwestii aneks do oceny oddziaływania na środowisko zakładu unieszkodliwiania odpadów komunalnych w pkt 8 zawiera niejednoznaczne stwierdzenia. Nie określa bowiem bliżej wymienionego w nim tzw. pierwszego okresu i na czym mają polegać występujące w tym okresie negatywne skutki oddziaływania na otoczenie.
Wszystko to wskazuje na brak naruszenia powołanego w skardze kasacyjnej prawa materialnego tj. art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 kpa.
Nie ma także naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ i to istotny na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.) już choćby z tego względu, że zaskarżony wyrok nie przesądził w sposób jednoznaczny – w sposób negatywny czy pozytywny, o wyłączeniu Burmistrza Miasta i Gminy Góra Kalwaria. Wskazał
Sygn.akt OSK 915/04 jedynie na potrzebę oceny konkretnej sytuacji, co wiąże się z dalszymi ustaleniami w zakresie rozmiaru udziału Gminy, której burmistrz wydał decyzję, w spółce będącej inwestorem, interesów tej gminy jako osoby prawnej itp.
Z przytoczonych względów należało oddalić skargę kasacyjną z zasądzeniem na rzecz skarżącego J. K. kosztów postępowania kasacyjnego (art. 184 i 204 pkt 2 p.p.s.).